โอเมก้าผู้ถูกทอดทิ้ง หายนะของจอมราชันอัลฟ่า

มุมมองของเอลิน

ระหว่างทางกลับบ้าน ความสงบที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวได้แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน อาการคลื่นไส้อย่างรุนแรงบรรเทาลง ถูกแทนที่ด้วยความชัดเจนที่เยือกเย็น หมาป่าในตัวฉันซึ่งเคยคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด บัดนี้เงียบลง ราวกับว่ามันเองก็เข้าใจเช่นกัน เวลาแห่งความเจ็บปวดได้สิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้คือเวลาแห่งการกระทำ

ขณะที่เราเลี้ยวเข้าโรงรถของคฤหาสน์ที่โอ่อ่าแต่ไร้ชีวิตชีวาของเรา ฉันหันไปหาเขา

“ดัสติน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ช่วงนี้ฉันรู้สึกห่างเหินจากคุณจังเลย พรุ่งนี้คุณอยู่บ้านได้ไหมคะ? ได้โปรด แค่เพื่อฉัน ไม่ต้องทำงาน ไม่มีธุระของฝูง แค่เราสองคน”

ฉันเฝ้าดูความขัดแย้งที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ความหงุดหงิดในทันทีที่แผนการของเขาถูกขัดขวาง ถูกบดบังอย่างรวดเร็วด้วยความกังวลจอมปลอมของคู่แท้ที่ทุ่มเท เขามีกำหนดจะไปเจอเจมี่ในวันพรุ่งนี้ ฉันรู้

“แน่นอน ที่รัก” ในที่สุดเขาก็พูด ฝืนยิ้มอย่างอบอุ่น เขาจะสวมบทบาทอัลฟ่าที่เสียสละหน้าที่เพื่อคู่แท้คนสำคัญของเขา “ทุกอย่างเพื่อสมอใจของผม”

คืนนั้น ฉันรอจนกระทั่งเสียงหายใจลึกๆ สม่ำเสมอของเขาดังไปทั่วห้อง จากนั้นฉันก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงและไปที่ห้องทำงานของเขาที่บ้าน รหัสผ่านคอมพิวเตอร์ทำงานของเขาง่ายจนน่าสมเพช วันครบรอบของเรา วันที่เราเจอกันครั้งแรก

ฉันเข้าไปที่โฟลเดอร์ถังขยะ เขาหยิ่งยโส แต่ก็ไม่ฉลาดพอที่จะลบไฟล์อย่างถาวร มันอยู่ที่นั่น ไฟล์วิดีโอ

ฉันคลิกเล่น

วิดีโอแสดงภาพเจมี่ สวมเพียงเสื้อเชิ้ตของดัสติน นั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กขนาดใหญ่ของเขา โต๊ะของฉัน ในที่ที่เคยเป็นห้องทำงานร่วมกันของเรา

“เมื่อไหร่จะตีตราเจมี่สักทีคะ อัลฟ่า?” หล่อนพูดเสียงออดอ้อน พลางลูบไล้นิ้วที่ทาเล็บสีแดงไปตามเนคไทของเขา “เมื่อไหร่จะกำจัดยัยโอเมก้าแก่ๆ น่าเบื่อนั่น แล้วให้เจมี่เป็นลูน่าตัวจริงของคุณสักที?”

ฉันปิดแล็ปท็อป มือของฉันไม่สั่นแม้แต่น้อย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาอย่างร้อนรนของเจมี่เริ่มดังขึ้น ดัสตินลุกพรวดจากเตียง คว้าโทรศัพท์ของเขาและถอยเข้าไปในห้องน้ำใหญ่ ปิดประตูตามหลัง แต่เขาไม่สามารถปิดกั้นการได้ยินที่เฉียบคมของมนุษย์หมาป่าของฉันได้

“ไม่ได้หรอกเจมี่ วันนี้เธออยากให้ฉันอยู่บ้าน... ไม่ ฉันจะออกไปเฉยๆ ไม่ได้... เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้ สัญญา” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำที่แผ่วเบาและปลอบโยน

เขากลับออกมาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา แสร้งทำเป็นหาว เพื่อเป็นการขอโทษที่ “การนอนหลับของเขาถูกรบกวน” เขาทำอาหารเช้าสุดหรู ตักแพนเค้กและผลไม้ใส่จานของฉันจนพูน “เราควรจ้างพนักงานเพิ่มนะ” เขาพูด น้ำเสียงเจือไปด้วยความจริงใจจอมปลอม “คุณไม่ควรต้องยกนิ้วทำอะไรเลย ที่รัก”

ฉันมองเขาข้ามโต๊ะ เป็นคนแปลกหน้าที่สมบูรณ์แบบ “ดัสติน” ฉันเริ่มพูด น้ำเสียงจงใจให้เป็นปกติ “เราโอเคกันอยู่ไหมคะ? ในฐานะคู่แท้?”

เขาดูตกใจ จากนั้นใบหน้าของเขาก็อ่อนลงเป็นหน้ากากแห่งความทุ่มเทที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี เขากุมมือฉัน “เอลิน คุณคือโลกทั้งใบของผม สมอใจของผม ผมจะไม่มีวันทำอะไรให้คุณเจ็บปวดเด็ดขาด คุณก็รู้” คำโกหกนั้นราบรื่นและง่ายดายเหลือเกิน

ฉันดึงมือออกและจิบกาแฟ “ดีค่ะ” ฉันพูด “ว่าแต่ คุณซื้อของขวัญวันเกิดให้ฉันจากสัปดาห์ที่แล้วรึยังคะ? ฉันว่าฉันยังไม่ได้รับเลยนะ”

ผลที่ได้คือทันทีทันใด รอยยิ้มของเขาแข็งค้าง เลือดสูบฉีดออกจากใบหน้าของเขา ความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงแวบขึ้นมาในดวงตาของเขาก่อนที่เขาจะซ่อนมันได้ทัน เขาได้ลืมไปอย่างสิ้นเชิง