ตอน 3
JOSIE POV:
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปในศูนย์บัญชาการของฝูง—ซึ่งปลอมตัวเป็นชั้นผู้บริหารของแอนดรูวส์ โกลบอล—ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในอก แบบฟอร์มปฏิเสธที่เซ็นแล้วถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัย เป็นระเบิดเวลาที่รอเวลาเหมาะสมที่จะจุดชนวน
ภาพที่เห็นทำให้ความรู้สึกว่างเปล่านั้นลุกเป็นไฟ โรสลินอยู่ที่นั่น ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานของลอเรนซ์ มือของหล่อนกำลังจัดเนคไทให้เขา หล่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเขาซึ่งทำให้เขาหัวเราะเบาๆ หล่อนเงยหน้าขึ้นเมื่อฉันเข้ามา ดวงตาสีฟ้าครามของหล่อนฉายแววอาฆาตอย่างผู้ชนะ หล่อนทำตัวราวกับว่าเป็นลูน่าแล้ว
"โจซี่ ที่รัก" หล่อนพูดเสียงหวานหยดย้อย "ช่วยไปชงชาสมุนไพรสูตรพิเศษของฉันมาให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ? ลอเรนซ์มีติดไว้ให้ฉันเสมอเลยนะ เธอรู้ใช่ไหมว่าสูตรไหน"
ฉันรู้สิ ฉันรู้ดีเลยล่ะ
"ได้ค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสมบูรณ์แบบ ฉันหันหลังและเดินไปยังห้องรับรองผู้บริหาร เล่นบทคนรับใช้ที่เชื่อฟัง
ภายในห้องรับรอง ฉันยืนอยู่หน้าครัวเล็กๆ ที่ทันสมัย ภาพในหัวย้อนกลับไปถึงสมุดบันทึกที่ฉันเจอในตู้เซฟของลอเรนซ์ มันไม่ได้มีแค่รายละเอียดของพิธีกรรมสร้างพันธะ แต่มันคือบันทึกความชอบทุกอย่างของโรสลินอย่างละเอียด อาหารโปรดของหล่อน กลิ่นดอกราตรีในแชมพูที่หล่อนชอบ ส่วนผสมที่แน่นอนของสมุนไพรในชาของหล่อน—คาโมมายล์ ลาเวนเดอร์ และน้ำผึ้งหายากจากดอกไม้บนภูเขาของสันเขาทางเหนือหนึ่งหยด
ตลอดสามปี ลอเรนซ์ฝึกฝนฉัน เขาให้ฉันเข้าฝึกการรับรู้ประสาทสัมผัส ฝึกฝนการดมกลิ่นและรับรส เขาผลักดันให้ฉันพัฒนาความแข็งแกร่งในแบบที่รู้สึกผิดธรรมชาติสำหรับหมาป่าของฉัน ฉันเคยคิดว่าเขากำลังเตรียมฉันให้เป็นลูน่าที่แข็งแกร่ง
ฉันคิดผิด เขากำลังปั้นฉันให้เป็นร่างจำลองที่สมบูรณ์แบบของโรสลิน
มือของฉันนิ่งขณะเตรียมชา การเคลื่อนไหวแม่นยำ ฉันเป็นนักแสดงที่กำลังเล่นบทบาทที่ตอนนี้ฉันเกลียดชัง เมื่อฉันกลับมาที่ห้องทำงาน โรสลินกำลังสำรวจเล็บของตัวเอง ดูเบื่อหน่าย ขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ หล่อนก็ลุกขึ้นพรวดพราด จงใจเดินชนฉัน
"อุ๊ย ซุ่มซ่ามจังเลย!" หล่อนอุทาน
ถ้วยกระเบื้องเนื้อดีเอียง และชาร้อนๆ ก็สาดลงบนหลังมือขวาของฉัน ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นปราดขึ้นมาที่แขน แต่มันเป็นมากกว่าความร้อน ความเจ็บปวดจากการเผาไหม้ของสารเคมีตามมา และฉันก็สูดหายใจเข้าลึก สะดุดถอยหลัง หมาป่าในตัวฉันร้องครางอย่างเจ็บปวด
โลหะเงินเหลว หล่อนแอบเติมโลหะเงินเหลวลงในชา
ผิวหนังบนมือของฉันไหม้เกรียม กลายเป็นสีแดงก่ำพุพอง สำหรับมนุษย์หมาป่า โลหะเงินคือยาพิษ มันเผาไหม้เนื้อหนังและขัดขวางความสามารถในการรักษาของเรา มันรู้สึกเหมือนกำลังพยายามเผาทำลายบางสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน บางสิ่งที่เก่าแก่และบริสุทธิ์
"โรสลิน เป็นอะไรรึเปล่า? โดนลวกไหม?" ลอเรนซ์ลุกขึ้นทันที วิ่งไปที่ข้างกายหล่อน มือของเขาอังอยู่เหนือตัวหล่อนเพื่อตรวจดูว่ามีรอยกระเด็นหรือไม่ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน
ฉันกุมมือตัวเอง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยเสียงกรีดร้องเงียบๆ ขณะที่โลหะเงินยังคงกัดกินผิวหนังของฉัน
ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน แต่ดวงตาของเขาไม่มีความกังวล มีเพียงความรำคาญ
"เป็นบ้าอะไรของเธอ?" เขาคำราม และพลังจากคำสั่งอัลฟ่าของเขากระแทกเข้าใส่ฉันเหมือนโดนตบ ทำให้ฉันโซเซ ""ไปห้องพยาบาลซะ เลิกทำตัวเป็นนางเอกแล้วทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว""
ความอัปยศปะทะกับความเจ็บปวดแสนสาหัส ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนี คำพูดของเขาไล่ตามฉันไปตามทางเดิน
ในห้องพยาบาลส่วนตัวของฝูง ฉันเจอกระปุกขี้ผึ้งจันทรกลีบ สิ่งเดียวที่สามารถบรรเทาแผลไหม้จากโลหะเงินได้ ขณะที่ฉันค่อยๆ ทาครีมเย็นๆ ลงบนผิวที่พุพอง ความตั้งใจของฉันก็แข็งแกร่งขึ้นเป็นบางสิ่งที่เย็นชาและไม่มีวันแตกสลาย ความรักที่เหลืออยู่ต่อลอเรนซ์ได้ตายลงในวินาทีนั้น ถูกแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายรูปมือที่ไหม้เกรียมและผิดรูปของฉัน จากนั้นก็ถ่ายรูปแบบฟอร์มปฏิเสธ ลายเซ็นของเขาชัดเจนและโดดเด่นอยู่ด้านล่าง
ฉันส่งรูปทั้งสองไปให้คริสพร้อมข้อความสั้นๆ
"แผนเดินหน้าต่อ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง"
---
คุณอาจชอบ
