ตอน 3
นัยน์ตาคู่คมสีชาดเปล่งประกาย แลดูชอบพอปักษาตนนี้ยิ่งนัก ฟูกนอนขนาดเท่าฟูกของลูกสุนัข วางอยู่บนที่นอนข้างกายเสมอ กระทั่งตะวันลาลับขอบฟ้า ปรากฏจันทร์รุธิระกลมโต ซึ่งสว่างไสวในภพภูมิปีศาจ
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์งดงามของผู้สูงศักดิ์ก้าวเข้าไปในห้องโถงกว้างขวางโอ่อ่า ปักษาสง่างามเกาะยืนบนแขนเป็นล่ำสัน ตั่งนั่งของปักษาถูกเนรมิตขึ้นด้วยพลังหยาง เคียงข้างกายเก้าอี้ไม้โอฬารของผู้นำแดนจิ้งจอก
“ปักษาในเมืองเทพไม่สามารถมีชีวิตรอดในภพภูมิปีศาจ หากมันไม่ถูกสังหาร ข้าพนันได้เลยว่ามันจะถูกไอปีศาจกัดกินจนตาย” เสียงแหลมเล็กของปีศาจสตรี เรือนร่างเย้ายั่วในอาภรณ์สีนิลปรากฏขึ้นกลางจวน
ใบหน้างามโฉบเฉี่ยวจ้องมองเจ้าปักษาด้วยแววตาเกลียดชัง มิใช่เพียงเพราะว่าเจ้านครหันไปเอาใจสัตว์ตัวใหม่ มีข่าวลือหนาหูว่าสัตว์ในเมืองเทพมาล่อลวงราชาจิ้งจอก
“ข้ารู้แก่ใจดีว่าพวกเจ้าเกลียดชังเทพ เพียงแต่ข้าเป็นผู้เก็บนางมาจากโคลนพิษนอกประตูเมือง การที่นางจะตาย ย่อมตายด้วยมือข้าเท่านั้น”
“มิใช่เพราะว่าท่านย่าของท่านเคยเป็นเซียน จึงเกิดคิดถึงนางขึ้นมา?”
มีเพียงผู้เดียวที่กล้าพูดจาด้วยกิริยาไร้ความนอบน้อม ญาติห่าง ๆ ทางฝั่งมารดามีศักดิ์เป็นว่าที่คู่หมั้น ‘ลี่อิน’ กำลังโกรธเกรี้ยวริษยา นางอาจปลิดชีพเจ้าปักษาตนนี้ได้หากว่ามันไม่เกาะอยู่บนเสื้อสีนิล
“ช่างเถิดเจ้าค่ะ อย่างไรเสียท่านฮุ่ยเฟินคงโปรดปรานมันได้ไม่นาน ประเดี๋ยวท่านก็คงจะเบื่อหน่าย ยามได้สัตว์เลี้ยงตัวใหม่มาชื่นชม”
“หากข้าเกิดความโปรดปรานการเลี้ยงสัตว์ขึ้นมาสักตัวหนึ่ง สักหลายตัว ข้าจะสังหารสัตว์ตัวไหนเพราะว่าข้าอารมณ์ไม่ดี มันเรื่องอะไรของเจ้า? ลี่อิน” เสียงเข้มถามกลับด้วยวิสัยเฉกเช่นปีศาจ ฮุ่ยเฟินตอบรับแววตารังเกียจเดียดฉันท์โดยไร้ความยำเกรง นัยน์ตาสีชาดหลุบมองสตรีที่ยืนอยู่ในระดับต่ำกว่า เขี้ยวคมโผล่พ้นออกมาจากมุมปาก
ปักษาขนขาวโผปีกบินกระง่อนกระแง่น นางบินแทบไม่ไหว หากทว่ายังผงาดคอสง่างามดุจพญาหงส์ มิให้ถูกตำหนิได้ ปลายเท้าเกาะอยู่บนไหล่กว้างกำยำ ก้มหน้าลงจิกกินอาหารในมือหนา เป็นเมล็ดข้าวโพด
“ยามนี้เจ้าควรให้เกียรตินางสักเล็กน้อย อย่าได้เรียกนางว่า ‘มัน’ ต่อหน้าข้า เพราะว่าข้าจะไม่ปล่อยให้ใครก็ตาม ก้าวเดินออกไปจากประตูจวนเมืองจิ้งจอก ผู้ใดขัดใจข้าในเรือนของข้า หมายถึงความตาย...”
บรรยากาศตึงเครียดระหว่างทั้งสองทำให้องครักษ์คนสนิทปรากฏตัวขึ้น จางเหว่ย ตงหยางยืนระหว่างกลางพวกเขา เพื่อไม่ให้เกิดการเข่นฆ่าสังหารในจวนสะอ้านสะอ้าน รุ่งอรุณสดชื่นแจ่มใสเช่นนี้ ไม่ควรมีผู้หลั่งโลหิต
“ข้าแลเห็นว่านางทนไม้ทนมือนายท่าน แม้ว่านางอาจหมดสติได้วันละสามเวลา”
“ใช่ นางมีชีวิตสุขสบายดีในจวนนายท่านมาเก้าวันแล้ว เจ้าอย่าได้เป็นกังวลเรื่องปักษาตนนี้เลย ลี่อิน” จางเหว่ยกล่าวเสริมให้คำพูดขององครักษ์เคียงกายมีน้ำหนัก
เหล่าสตรีจิ้งจอกคงไม่พอใจอยู่วันยังค่ำ แลเห็นท่านผู้นำปัดมือตีอากาศ เนรมิตงานแกะสลักงดงามวดลายพฤกษชาติ รอบฟูกขนาดเล็กของเจ้าปักษา
จิ้งจอกนับสิบตนปรากฏขึ้นกลางจวนในอีกไม่นาน ห้องเงียบสงบบัดนี้เต็มไปด้วยจิ้งจอกในอาภรณ์สง่า ทั้งบุรุษสตรี ล้วนเป็นปีศาจ จะมีปีศาจอาวุโสอยู่สองท่าน เป็นผู้ดูแลเรื่องความเรียบร้อยในจวนท่านผู้นำ
“ตามธรรมเนียมจิ้งจอก ท่านผู้นำจะมีคู่ครองเมื่ออายุขัยครบห้าหมื่นปี มีราชาย่อมมีราชินี”
“ได้ยินท่านเตือนความจำข้าขึ้นมาพอดี อาวุโสเยี่ย เป็นไปได้ว่าราตรีนี้ข้าอาจเฉลิมฉลองงานวิวาห์”
แล้วใครคือเจ้าสาวจิ้งจอกเก้าหางผู้นี้?
คำถามของเหล่าปีศาจจิ้งจอกสตรี บอกผ่านนัยน์ตาสีชาดทอประกายจรัส กระบอกตาของพวกนางร้อนผ่าว ขณะจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษจิ้งจอกผู้เปี่ยมด้วยพละกำลัง จะมีเพียงผู้อาวุโสจิ้งจอกสองตน พวกเขากำลังใช้ความคิดด้วยสีหน้าคร่ำเครียด ตะโกนกร้าวออกมา
“จำต้องหาสตรีจิ้งจอกผู้มีใบหน้างดงามเหมาะสม มีพลังเวทเท่าเทียมท่านฮุ่ยเฟิน!”
“พลังเวทเทียมเท่าข้าในแดนจิ้งจอก เป็นไปได้ด้วยหรือ? การจัดงานประลองฝีมือ ฟังดูครึกครื้นน่าภิรมย์ใจเสียยิ่งกว่าจัดงานวิวาห์ให้นายท่านของพวกเจ้า ไยต้องเดือดเนื้อร้อนใจแทนข้า จะมีภรรยาหรือไม่มี”
ฮุ่ยเฟินบ่นปาว ๆ ทว่าคงไม่ทันกาล อาวุโสจิ้งจอกพลันหายไปในกลุ่มไอหยิน วิ่งวุ่นไปตระเตรียมการประกาศหาสตรีจิ้งจอกผู้มีความเพียบพร้อมเหมาะสมให้ท่านผู้นำ งานวิวาห์ของฮุ่ยเฟินจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการ
--------------------------
“เมืองสวี เมืองฉาง สตรีจิ้งจอกใบหน้างามสง่า สติปัญญาเป็นเลิศ จิ้งจอกเงินจิ้งจอกแดงจะต้องยอมรับการผูกไมตรีกับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกนิล ท่านฮุ่ยเฟินเป็นผู้รวบรวมดินแดนทั้งห้าของเหล่าจิ้งจอกให้เป็นปึกแผ่น มีกำลังพลมากมหาศาล เราจึงสามารถต่อกรกับเหล่าเทพ”
“ข้าเห็นด้วยกับข้อนี้ การผูกไมตรีเพื่อขยายดินแดนนับเป็นเรื่องดี ต่อให้เป็นต่างเผ่าพันธุ์ หากว่าท่านฮุ่ยเฟินพึงใจนาง ย่อมได้ทั้งนั้น...”
เฟยฟาเข้าร่วมสนทนากับผู้อาวุโส องครักษ์อีกสองเข้ามาในจวน พวกเขาปรากฏกายขึ้นและติดตามนายท่านไปในสวนหย่อมด้านหลังจวน
การหายตัวด้วยไอหยินเป็นเรื่องคุ้นชินของเหล่าจิ้งจอกผู้เคลื่อนไหวว่องไวดุจลม พริบตาเดียวก็ปรากฏกายในอีกสถานที่หนึ่ง
คุณอาจชอบ
