ตอน 3
จากัวร์...
เมื่อปีก่อนผมถูกเฮียลีโอขอร้องให้เอาของขวัญวันเกิดอายุครบ16ปีไปให้ยัยพรีมที่บ้านซึ่งมันก็เป็นผมมาตลอดสามปีที่ผ่านมาตั้งแต่เฮียมันไปเรียนต่อต่างประเทศ ที่เฮียมันจะส่งของขวัญมาให้แล้วให้ผมเอาไปให้ยัยพรีมถามว่าทำไมเฮียถึงไม่ให้เจ๊แสนดีแสนรักเอาไปให้นั่นเป็นเพราะสองคนนั้นไม่ค่อยถูกกับพรีมเท่าไหร่เจอหน้ากันก็จะชอบทะเลาะกันประจำตั้งแต่เด็กยันโตพูดตรงๆ เลยนะยัยพรีมน่ะนิสัยไม่ค่อยดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับคือนิสัยลูกสาวคนเดียวที่โดนพ่อแม่ตามใจนิสัยก็เลยเสียชอบเอาแต่ใจตัวเองใครขัดใจอะไรไม่ได้เลยชอบฟ้องพ่อฟ้องแม่หาว่าคนนั้นแกล้งคนนี่รังแก เจ๊ทั้งสองคนของผมเลยไม่ชอบไปเล่นด้วยแล้วอีกอย่างนะยัยพรีมน่ะเมื่อก่อนติดเฮียของผมมากถ้าช่วงไหนพ่อกับแม่พาเราทั้งหมดไปเยี่ยมตายายซึ่งอยู่ต่างจังหวัดยัยพรีมก็จะมาหาที่บ้านทันทีถ้ารู้ว่าครอบครัวผมจะไปถึงวันไหนวันนั้นก็จะมานั่งรอตั้งแต่เช้าเลยล่ะพอพวกเรามาถึงแทนที่ทุกคนจะเจอตาเจอยายก่อนไม่หรอกครับเจอยัยตัวร้ายนี่คนแรกเลยที่นั่งรออยู่หน้าบ้านพอเฮียผมลงรถปุ๊บยัยพรีมก็จะวิ่งมากระโดดกอดคอหอมแก้มทันทีแล้วไม่เข้าใจว่ายัยนี่มีอะไรดีเฮียผมถึงรักและเอ็นดูยัยนี่นักหนามีอะไรน่ารักน่าเอ็นดูวะผมก็ยังไม่เข้าใจจนถึงทุกวันนี้จะว่าไม่มีน้องสาวก็ไม่น่าใช่เพราะตัวเองก็มีน้องสาวถึงสองคน ยัยพรีมคงได้ใจที่เห็นเฮียผมรักใครเอ็นดูตัวเองก็เลยทำเหมือนเฮียผมเป็นพี่ชายตัวเองคนเดียวใครแตะต้องไม่ได้แม้กระทั่งเจ๊ทั้งสองคนของผมที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ยังเล่นกับพี่ชายตัวเองไม่ได้เลยไม่งั้นยัยพรีมกรี๊ดบ้านแตกหาว่าเจ๊ทั้งสองของผมแกล้ง ดูเอาเถอะนิสัยแบบนี้ใครอยากจะคบด้วย อ้อลืมบอกไปยัยพรีมกับผมเราอายุเท่ากันนะเกิดปีเดียวกันแต่เกิดคนละเดือนยัยพรีมเป็นลูกสาวคนเดียวของลุงภัทรกับน้าเคทซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเสือกับแม่เรนครอบครัวของพรีมอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัดไม่ได้อยู่กรุงเทพเหมือนครอบครัวผมแต่ก็อยู่ในอำเภอเดียวกับตายายผมก็นั่นแล่ะครับถ้าผมมาหาตายายก็ต้องเจอยัยตัวร้ายนี่ทุกครั้ง
ย้อนกลับไปในคืนวันนั้นลุงภัทรกับน้าเคทจัดงานวันเกิดให้กับยัยพรีมที่มีอายุครบ16ปี งานก็จัดใหญ่โตสมฐานะหลานสาวอดีตกำนันที่คนในระแวกนั้นเกรงกลัวอิทธิพล คือเท่าที่ผมพอจะรู้มาก็คือก่อนที่ลุงภัทรจะมาแต่งงานกับน้าเคทตากำนันกับลุงภัทรเคยทำธุรกิจมืดมาก่อนทั้งค้าผู้หญิงค้ายาและอะไรอีกหลายๆ อย่างแต่พอลุงภัทรแต่งงานกับน้าเคทและมีลูกสาวคือยัยพรีมลุงภัทรเลยตัดสินใจที่จะเลิกธุรกิจพวกนั้นอย่างเด็ดขาดเพราะกลัวกรรมที่เคยทำมันจะตกมาที่ลูกสาวของตัวเองซึ่งเรื่องนี้มีคนๆ เดียวที่ไม่เคยรู้ก็คือยัยพรีมว่าพ่อกับปู่ตัวเองเคยทำธุกิจอะไรมาก่อนและทุกคนก็ไม่เคยพูดให้ยัยพรีมฟัง
"อ่ะ ของขวัญวันเกิด" ผมยื่นกล่องของขวัญของผมให้กับเจ้าของงานวันเกิดที่เอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือไม่ได้สนใจใครที่มาร่วมงานวันเกิดตัวเองเลยสักนิด
"อืมวางไว้นั่นแล่ะ" พูดน้ำเสียงห้วนๆตายังจ้องอยู่หน้าจอผมก้มดูก็เห็นยัยนั่นกำลังเล่นเกมส์ในมือถืออย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจผมเลยสักนิด แม่งรู้งี้ไม่เดินเอาให้หรอกเอาวางไว้บนโต๊ะหน้างานก็จบ มีอย่างที่ไหนเป็นเจ้าของงานแท้ๆกลับมานั่งหลบมุมเล่นเกมส์เชื่อยัยนี่เลยจริงๆ
"ส่วนนี่ของขวัญเฮียลีโอฝากมาให้" เพียงแค่นั้นแล่ะยัยพรีมรีบวางมือถือลงบนตักแล้วดึงกล่องของขวัญที่อยู่ในมือของผมไปทันทีไม่มีแม้แต่คำขอบคุณหรือขอบใจจากยัยนี่เลยสักคำ แแม่งไร้มารยาทสิ้นดี
คุณอาจชอบ
