ตอน 3
ตอนที่3
หนี
“ตื่นแล้วหรอ ทำไมถึงนอนตื่นสายขนาดนี้”
“เมื่อวานแพนทำงานเลิกดึกค่ะ”
“รีบไปทำความสะอาดบ้านเร็ว วันนี้จะมีแขกมาที่บ้าน”
“ใครหรอคะคุณน้า”
“คนที่จะมาช่วยให้บ้านเราหลุดพ้นจากความจนไงล่ะ”
ถึงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่เลี้ยงบอก แต่เธอก็ไม่อยากจะถามอะไรมากนัก เดี่ยวจะโดนด่าฟรีป่าวๆ
“อ้อ แล้ววันนี้แกจะไปเยี่ยมพ่อแกไหม”
“ไปช่วงบ่ายค่ะ”
“งั้นแกรีบทำความสะอาดละอย่าลืมทำกับข้าวด้วยล่ะ และถ้าแกออกไปเยี่ยมพ่อ แกก็หยิบชุดทำงานไปทีเดียวเลยนะ ”
“ทำไมล่ะคะ”
“จะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ ไง นั่งรถเมล์ไปๆ มาๆ สนุกหรอ ร้อนจะตาย”
แพนทำความสะอาดบ้านที่ไม่ได้เล็กแต่ก็ไม่ได้ใหญ่หลังนี้อยู่เป็นประจำ โดยที่เธอไม่เคยเบื่อหรือเหนื่อยกับสิ่งนี้เลย เวลาทำความสะอาดบ้านหลังนี้เป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขด้วยซ้ำ เวลาเธอหยิบจับหรือเช็ดข้าวของต่างๆ เธอจะนึกถึงในช่วงที่แม่เธอยังอยู่กับเธอเสมอ ที่เธอต้องทำความสะอาดบ้านหลังนี้คนเดียวไม่ใช่เพราะกลัวแม่เลี้ยงเธอหรอก แต่เป็นเพราะ บ้านหลังนี้คือบ้านที่แม่เธอรักและหวงมากต่างหาก
“คนอะไร ปากนุ่มชะมัด” แพนที่ไม่สามารถลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ จนทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน เรื่องราวเมื่อคืนมันฉายซ้ำอยู่ในหัวเธอตลอด
“ลมหายใจก็อบอุ่น” หญิงสาวเผลอยิ้มคนเดียวในห้องน้ำ เมื่อนึกถึงรสสัมผัสบนปากของเธอ ที่ทั้งอ่อนโยนและร้อนแรง จนอยากให้ริมฝีปากหนานั้นสัมผัสจุดอื่นดูบ้าง
“อี่แพนนนนนน มึงคิดอะไรของมึง” แพนที่เผลอเห็นตัวเองในกระจกที่ยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า รีบดึงสติตัวเองกลับมา จับนู่นจับนี่มาเช็ดกระจก ที่มีหน้าตาตัวเองในนั้น แววตาสายตาของตัวเองในกระจกคือความจริงในใจที่เธอพยายามกลบเกลื่อนว่าเกียด ว่าไม่ชอบ แต่ความจริงนั้น
ลืมไม่ลง จดจำ และต้องการ
“พี่แพน”
“อะไร๊”
“พูดอะไรอยู่คนเดียว” น้ำพิงที่เห็นท่าทีแปลกประหลาดของพี่สาวต่างแม่ ได้ทักทายจนทำเอาแพนสะดุ้งตกใจ
“ออ ป่าว น้ำพิงมีอะไร”
“หิวแล้ว ไปทำไรให้กินหน่อยสิ”
“ทำเองดิ โตแล้ว”
“ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย” ประโยคสุดท้ายทำเอาแพนต้องถอนหายใจ เธอก็แปลกใจที่น้องสาวต่างแม่มาคุยกับเธอ ทั้งๆ ที่ปรกติแล้วแทบจะเหยียบหัวเธอด้วยสายตา หรือต่อให้คุย ก็คุยกับเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน แต่สองอาทิตย์มานี้ น้ำพิงคุยกับเธอมากขึ้น แถมคุยดีด้วย
มันแปลกทั้งแม่ทั้งลูก
โรงพยาบาล
ห้องผู้ป่วยชายรวม
“แพนมาเยี่ยมพ่อแล้วนะคะ สองสามวันมานี้ แพนยุ่งๆ เลยไม่ได้มาหา พ่อเป็นไงบ้าง”
“ตอนนี้แพนรู้แล้วค่ะ ว่าพ่อเหนื่อยทำงานแค่ไหน แพนเข้าใจพ่อแล้วค่ะ”
“แพนจะตั้งใจทำงานเก็บเงินเยอะๆ แล้วแพนจะพาพ่อไปรักษาที่โรงพยาบาลดีๆ นะคะ ตอนนี้แพนเริ่มหาเงินได้เยอะแล้ว”
“ตั้งแต่พ่อป่วย แพนก็เป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้าน แพนรู้แล้ว ว่าพ่อของแพนเก่งมากแค่ไหน”
“คุณน้าเค้าไล่ป้าสมรออกแล้วนะคะ คุณน้าบอกจ่ายค่าแรงไม่ไหว ตอนนี้แพนเลยต้องมาทำความสะอาดบ้านเองด้วย แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ป้าสมรบอกว่าป้าหางานใหม่ได้แล้ว”
“แพนเหนื่อยจังเลยค่ะพ่อ ” น้ำใสๆ ไหลอาบแก้ม ความในใจและความเศร้าที่ถูกฝังกลบไว้ได้ท้วมท้นออกมา เธอไม่ได้เก่งอะไร แต่สถาณการณ์รอบข้างบีบบังคับให้เธอต้องโตในชั่วข้ามคืน ถึงเธอจะอายสายตาคนรอบข้างที่มองเธอพูดคนเดียว แต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะเก็บมันไว้ในใจแล้วจริงๆ
ความรู้สึกในตอนนี้ ไม่อาจปกปิดไว้เลย ถึงแม้ว่าญาติคนไข้ทุกคนต่างมองมาที่เธอ ทั้งสงสารทั้งเห็นใจ แต่การที่ได้มาอยู่ในห้องผู้ป่วยรวม สถานการณ์ของแต่ละคนคงไม่ได้ต่างกัน
*สถานที่ทำงานผับดังใจกลางเมือง
“มาแล้วหรอแพน” รุ่นพี่คนสนิทสะกิดแพนเมื่เห็นนเธอเดิมเหม่อเข้ามานัยตาเศร้าๆ
“ค่ะพี่”
“มาวันนี้พี่แต่งหน้าให้” แพนอึกอักเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าของรุ่นพี่ พลันทำให้นึกถึงเรื่องราวเมื่อวานนนี้
“เป็นอะไร”
“เรื่องเมื่อวานแพนขอบคุณมากนะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้พี่....”
“พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องนี้เอง”
“เพราะแพนพี่เลยซวย”
“ซวยหรอ555 เด็กหนอเด็กน้อย”
“ซวยอะไร เป็นวันดีเลยต่างหาก นานๆ จะเจอของดี ทั้งติ๊บหนักทั้งลีลาเด็ด "
"งานแบบพวกเราน่ะเลือกลูกค้าไม่ได้ นานๆ ทีถึงจะได้ของแรไอเท่มบบนี้” ข้าวรุ่นพี่สาวอีกคนที่เดินมาได้ยินพอดี รีบสวนตอบด้วยแววตาแพรวพราว
“พวกพี่ชอบหรอคะ มันน่าอายจะตาย”
“แพนยังไม่เคยไง พวกพี่เลือกอาชีพนี้แล้ว พวกพี่ก็ต้องสนุกกับมัน ส่วนแพนน่ะ รีบๆ กอบโกย และไปหางานดีๆ ทำ แพนเก่งพี่เชื่อว่าแพนไปได้ดีแน่ๆ”
“ส่วนพวกพี่อะ เป็นพวกหื่นกาม ขี้เงี่ยน ชอบเอา ขออยู่ที่นี่ยาวๆ ได้เงิน และก็ได้ทำในสิ่งที่ชอบ” ข้าวรีบสวนกลับและทำท่าทีล้อเลียนท่าทางที่ทำเมื่อวาน ทำเอาสองสาวขำตาม
“แต่เมื่อวานพี่เห็นแพนจูบกับคุณนาวินนะ”
“เออออ........” แพนมองซ้ายทีขวาทีคิดหาข้ออ้างในหัว
“ตอนไหน ทำไมพี่ไม่เห็น”
“ก็แกมัวแต่ก้มดูดลูกๆ คุณไวน์อยู่ไง”
“อะไรลูกๆ คุณไวน์”
“ก็ดูดเอ็นอยู่ไง”
“บ้า แล้วจูบกับคุณนาวินจริงหรอแพน” รุ่นพี่ทำหน้ามึนใส่เพื่อสาวและหันมาถามรุ่นน้องคนสนิท
“แหม เห็นอะไรแบบนั้นต่อหน้า ใครมันจะไปอดใจไหว ยิ่งวัยนี้นะ สะกิดนิดเดียว แต่น่าแปลกที่คุณนาวินยอมจูบกับแพนนี่แหละ”
“ทำไมหรอคะ”
“พี่มีอะไรกับคุณนาวินมาหลายครั้ง คุณนาวินไม่เคยยอมจูบพี่เลย แถมยังไม่เคยสัมผัสอะไรพี่มากมาย นอกจากนอนให้พี่ทำเอง บางครั้งนะ ฉันเห็นหน้าคุณนาวินนะ เหมือนคนไม่มีอารมณ์ด้านนี้อะ พี่ยังแอบคิด ว่าเค้ากำลังค้นหาเพศสภาพที่แท้จริงของตัวเองอยู่รึป่าว” ข้าวกระซิบให้เพื่อนสาวทั้งสองฟังถึงความลับที่เธอรู้มาและต้องปกปิดไว้ตลอดมา
“หมายความว่าเค้าอาจจะไม่ชอบผู้หญิงหรอคะ”
“ไม่มั่นใจ แต่ของเค้าก็แข็งนะ ลีลาดีด้วย ใหญ่มากด้วย” ข้าวยังคงตบท้ายด้วยมุก
“ไม่น่าล่ะ ถึงได้เก็บกด มาลงกับคุณไวน์ของฉัน”
“ฉันต้องเห็นแกถึงฝั่งพร้อมคุณไวน์ มาหลายครั้ง เก็บกดเหมือนกันนะยะ ส่วนฉันถึงฝั่งก็จริง แต่ไม่สนุกเหมือนแกกับคุณไวน์เลย”
“นี่พวกพี่เคยทำแบบนี้มาแล้วหรอคะ”
“ใช่ คุณนาวินน่ะ ชอบดูหนังสด ”
“โรคจิตชัดๆ”แพนอุทานในใจ ถึงเธอจะพอเข้าใจว่านี่คือรสนิยม ไม่ใช่เรื่องผิด แต่การที่เธอได้ยินอะไรแบบนี้มันก็รู้สึกแปลกใหม่และยิ่งไปกว่านั้น คือมันน่ากลัวสำหรับเธออยู่ดี
........................................................
คุณอาจชอบ
