ตอน 3
บทที่ 3
ฉันจะฆ่าเขา
พวกเขานามสกุลเดียวกัน แต่ในสายตาคนอื่นนั้นบีเป็นคนอ่อนโยน เหมือนพระจันทร์บนท้องฟ้า แต่โมกลับเป็นผู้หญิงสกปรกเมียเป็นน้อยคนอื่น
ต่อหน้าบี ในใจโมจะรู้สึกไม่มั่นใจอยู่เสมอ
ถึงแม้ตอนหลังโมจะเลือกผิดทางที่แต่งงานกับยอร์ช แต่ไม่มีใครยินดีกับเธอ คนเอาแต่ว่าเธอไม่แปลกใจที่เป็นลูกเมียน้อย พอเป็นเมียน้อยขึ้นเชี่ยวชาญที่สุด!
บีรีบดึงโมขึ้นจากพื้น ช่วยโมปาดฝุ่นที่หลัง ในสายตาคนอื่น ดูเหมือนความสัมพันธ์สองพี่น้องจะดีมาก
แต่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตคือ มือถือที่ถูกเหยียบไว้ ได้รับสายไปแล้ว
“ยอร์ชไม่อยู่สักหน่อย คุณยังจะตอแหลไปเพื่ออะไร! ” โมพูดด้วยเสียงที่แหบ
บีปิดปากแดงตัวเองไว้ “ฮ่า” หัวเราะทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้น ฉันตั้งใจมาขอบคุณคุณนะ เพราะคุณได้เสี่ยงชีวิตตัวเองกรีดเลือดมาช่วยฉันไว้”
“อ๊า! ฉันผิดละ ฉันไม่จำเป็นต้องขอบคุณคุณ คุณต่างหากต้องขอบคุณฉัน ถ้าไม่ใช่สวรรค์ให้เรากรุ๊ปเลือดเดียวกัน คุณจะออกจากคุกได้เร็วขนาดนี้ได้ไงหล่ะ!”
โมรู้ความจริงที่ตัวเองได้ออกจากคุก แต่พอแน่ใจได้ กลับได้ยินข่าวที่ทำเอาโมนิ่งเย็น เหมือนทั้งตัวถูกกลมกลืน
ที่จริงแล้ว เธอได้ออกก่อนกำหนด เพราะยอร์ชอยากให้เธอเป็นที่เก็บเลือดกับบี!
หูโมอื้อไปทั้งสองข้าง แต่สมองเธอตอนนี้มีแต่ซีซี เธอแค่เพียงอยากได้ลูกตัวเองกลับมา
“คุณหญิงบีค้า คุณไม่ต้องอวดความรักของพวกคุณ ฉันจะให้พื้นที่พวกคุณ อนาคตคุณจะมี……ลูกตัวเอง ฉะนั้น ตอนนี้คืนลูกฉันมา”
“ลูก! ตายนานละนิ” บียิ้ม เหมือนกำลังดูตลกโม “ คุณคิดว่าฉันจะให้เขามีชีวิตอยู่ โตขึ้นมาเป็นผู้สืบสันดานเหรอ? ”
ปั๊ง!
โมรู้สึกหน้าอกตัวเองมีก้อนหินทับไว้ เธอจะไม่เชื่อคำพูดบีทั้งนั้น แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้หดเหี้ยมแค่ไหน “ เป็นไปไม่ได้ ลูกฉันยังมีชีวิตอยู่ ยอร์ชบอกแล้ว แค่ฉันยอมกรีดเลือด เขาก็จะพาฉันไปพบซีซี……”
บีเหมือนตลกกว่าเดิม “ ไม่เชื่อ? ฉันรู้ว่าคุณต้องพูดแบบนี้ ฉันเลยได้พบรูปภาพมาด้วยเลยไง?”
พูดจบ บีเอามือถือจากกระเป๋า ค้นรูปภาพ แล้วยิ้มอย่างได้ใจ : “ คุณดู ลูกคุณน่ารักแค่ไหน “
โมรีบควักมือถือมา แต่พอเขาเลื่อนดูไปเลื่อยๆหน้าก็ซีดขึ้นเลื่อยๆ มือก็ลั่นตามอย่างรุนแรง
นี่คือลูกของเธอ
เธอตั้งท้องสิบเดือนจึงจะครอดซีซีออกมาได้
ลูกคนที่ควรอยู่ในอ้อมกอดเธอถูกห่วงใย แต่ในรูปนั้นร่างกายเขาเต็มไปด้วยรอยแผล ซ้ำแล้วซ้ำอีก ช้ำเขียวเป็นม่วง บนผิวที่อ่อนของเขา ยังมองเห็นรอยของเข็ม มันช่างเจ็บใจตกใจที่สุด
น้ำตาโมไหลลงมาไม่หยุด
“ฉันแค่ทำอะไรเล็กน้อย ให้ยอร์ชคิดว่าไม่ใช่ลูกเขา ในสามปีนี้เขาเป็นคนที่ไม่ได้สนใจมันเลย แม้แต่เด็กไข้สูงจนจะไหม้ตายแล้ว เขายังไม่สนใจ ไม่เคยคิด ไข้ครั้งนี้ จะทำเอาตายจริงๆด้วย”
“แต่นี่ก็โทษฉันไม่ได้นะ ใครให้ฉันได้ทรมานเขาในสามปี ตีเขาทุกวัน? แต่เขาพูดไม่ได้ ตีเขาอยู่นั่นอย่างไงเขาก็เหมือนคนโง่ ไม่มีความสนุกเลยอะ ยังดีที่ตัวเขาไหลสายเลือดเดียวกับฉัน ไม่งั้นเขาถูกฉันบีบคอตายตั้งแต่วันแรกที่ออกมาละ แค่เด็กเวรเล็กๆคนหนึ่ง จะมีชีวิตรอดถึงสามปีได้ไง”
“ฉันรู้สึกเสียดายจริงๆ ถ้ารู้ว่าเขาจะตายเร็วขนาดนั้น ไม่งั้นจะตัดแขนตัดขาเขาออก เอ่อ คุณยังไม่รู้สินะ มีครั้งหนึ่งฉันเอาเศษกระจกบาดทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด ทั้งร้องไห้ทั้งยกแขนขาเรียกแม่อีกนะ……”
“อ้า——”
โมร้องออกมาอย่างช้ำใจ เหมือนคนบ้าที่จะลุกจากพื้น ไม่สนใจมือที่โดนเหยียบจะเจ็บยังไง ก็คว้ามีดที่อยู่บนโต๊ะ ทั้งตัวพุ่งไปที่บี ค้างไว้ที่คอของบี
บีดวงตาแดงไปหมด “ เรียกยอร์ชมานี่เดี๋ยว ไม่นั้นเขาจะฆ่าฉันแล้ว!”
คุณอาจชอบ
