คำสัญญาของเขา คุกของเธอ

ฉันต้องการเงินเพื่อใช้ชีวิตในอีกสองวันข้างหน้า ฉันยังไม่สามารถแตะต้องเงินทุนที่สถาบันจัดหาให้ได้จนกว่าจะเริ่มงานอย่างเป็นทางการ ดังนั้น ฉันจึงหางานทำที่ร้านข้าวแกงเล็กๆ แห่งหนึ่ง ล้างจานเพื่อแลกกับเงินสด มันเป็นงานที่ต่ำต้อย แต่มันก็สุจริต

พ่อแม่ของฉันมักจะขี้เหนียวเรื่องเงินกับฉันเสมอ เคทได้รถใหม่เป็นของขวัญวันเกิดอายุสิบหกปี ฉันได้บัตรโดยสารรถประจำทาง เคทไปช้อปปิ้งที่ยุโรป ฉันทำงานพาร์ทไทม์เพื่อซื้ออุปกรณ์การเรียนของตัวเอง พวกเขาเรียกมันว่า ‘การสร้างนิสัย’ ฉันเรียกมันตามความเป็นจริงว่า: การลำเอียงอย่างโจ่งแจ้ง

ร้านข้าวแกงเงียบสงบ ฉันกำลังขัดกระทะมันเยิ้มอยู่เมื่อกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองจนกระทั่งมีเงามาทาบทับ

“แอนนา?”

เป็นดอน เขากำลังถือเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างประณีต เทียนเล่มเดียวริบหรี่อยู่ด้านบน

“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “รสมะพร้าว ของโปรดของคุณ”

มันเคยเป็นของโปรดของฉันเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว ตอนนี้ กลิ่นมะพร้าวทำให้ฉันคลื่นไส้ มันเป็นกลิ่นสบู่ราคาถูกที่พวกเขาให้เราใช้ในคุก

ประวัติศาสตร์ของเรามันลึกซึ้ง เราเติบโตมาด้วยกัน เขาเป็นคนเดียวที่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่ามีตัวตนและมีค่า ฉันเคยรักเขามากจนกระทั่งตอนที่เขากำลังดิ้นรนเพื่อเปิดบริษัทแรกของเขา ฉันแอบขายภาพวาดล้ำค่าที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าจริงๆ ที่ฉันมี และนำเงินไปลงทุนในกิจการของเขาโดยไม่เปิดเผยตัวตน มันเป็นเงินทุนเริ่มต้นที่ทำให้เขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เขาไม่เคยรู้เลยว่าเป็นฉัน แน่นอนว่าเคทรับความดีความชอบไป โดยอ้างว่าเธอเป็นคนเกลี้ยกล่อมให้ ‘เพื่อนรวยๆ’ ของเธอมาลงทุน

“คุณจำได้” ฉันพูด น้ำเสียงเรียบเฉย

“แน่นอน ผมจำได้ ผมจะลืมได้ยังไง” เขามองไปที่น้ำล้างจานสกปรก ที่มือที่แตกของฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณไม่ควรต้องมาทำอะไรแบบนี้”

เขาวางเค้กลงบนเคาน์เตอร์ที่สะอาด ฉันมองมัน มองครีมที่บีบเป็นเกลียวสวยงาม และรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา

“ฉันไม่ชอบมะพร้าวแล้ว” ฉันพูด พลางหันกลับไปที่อ่างล้างจาน มันเป็นการปฏิเสธเล็กๆ น้อยๆ แต่มันก็รู้สึกมีความหมาย

โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ตึงเครียด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อรับสาย

“หมายความว่ายังไงว่าเธออยู่บนดาดฟ้า” เขาพูดเสียงลอดไรฟันใส่โทรศัพท์ “ผมกำลังไป”

เขาวางสาย ใบหน้าซีดเผือด “เป็นเคท เธออยู่ที่คฤหาสน์ ขู่ว่าจะกระโดดลงมา”

เขามองฉัน สายตาของเขาอ้อนวอนขอความเข้าใจ แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกคือความเหนื่อยหน่ายที่คุ้นเคย

“คุณควรจะไปนะ” ฉันพูด

เขาลังเล ฉีกขาดระหว่างสองทาง “แอนนา...”

“ไปเถอะ” ฉันย้ำ เสียงหนักแน่น

เขารีบวิ่งออกจากประตู ทิ้งเค้กน่าสมเพชก้อนนั้นไว้ให้ละลายอยู่บนเคาน์เตอร์

เคท ราชินีแห่งละคร อีกหนึ่งการแสดง อีกหนึ่งการเรียกร้องความสนใจ อีกหนึ่งวิธีที่จะดึงเขาไปจากฉันและกลับไปหาเธอ มันเป็นเกมที่เธอเล่นจนชำนาญมาหลายปี และเขาก็ตกหลุมพรางทุกครั้ง