ตอน 2
บทที่ 2
ผมนอนอยู่หอนอก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกลับหอเร็วๆ เพราะที่นั้นประตูเปิด 24 ชั่วโมง ไม่เหมือนหอในมหาลัยที่เปิดปิดเป็นเวลา
แต่หอพักที่ผมอยู่ค่อนข้างไกล จึงต้องขี่รถจักรยานยนต์ไป ให้เดินคงจะไม่ไหว
ผมควบมอเตอร์ไซด์บิดเร่งเครื่องแล่นไปตามรถลาดยาง สองข้างฝั่งมีรถเข็นเปิดแผงลอยขายของกินประปราย ตอนนี้ยังไม่ค่ำ คนเลยไม่เยอะเท่าไหร่ พอถึงร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่งผมพลันกำเบรกมือ เพื่อหยุดรถและลงไปสั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นบะหมี่เหลืองห่อกลับบ้านมาหนึ่ง จากนั้นก็กลับกินที่หอ
ตอนหัวค่ำ ไม่รู้ว่ากินอะไรพิษสำแดงเข้าให้ ผมจึงรู้สึกปวดท้องนิดๆ จึงกำเอาเงินแบงค์ร้อยและกุญแจขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปร้านขายยา ได้กินยาน้ำไปครึ่งขวดค่อนโล่งหน่อย แต่ลมมันเย็นๆ จึงถือโอกาสออกไปขี่รถเล่นซะเลย
มาถึงสวนสาธารณะที่มีคนมาออกกำลังกายบ้าง มาปิกนิคกันบ้าง มานัวเนียกันบ้าง ท่ามกลาบรรยากาศสบายๆ แบบนี้ผมจอดรถและนั่งอยู่บนบ๊ะพลางจ้องมองน้ำในสระในสวนสาธารณะ
ที่จริงไม่ใช่อะไร และไม่ได้ตั้งใจจอดรถด้วย แต่รถผมน้ำมันหมดต่างหาก!
เชี่ย โคตรซวย ตอนขามาดันหยิบเอาแต่เงินแบงค์ร้อยมาใบหนึ่ง แค่ค่ายาก็หมดไปแหละ เหลือยี่สิบบาท ในยุคที่ข้างยากหมากแพงเช่นนี้ น้ำมันเบนซินขวดละยี่สิบไม่มีขายแน่นอน อย่างน้อยต้องสามสิบถึงสี่สิบบาท ส่วนปั้มยอดเหรียญ ที่นี่ไม่มีหรอก
ผมจำใจต้องจอดและมองหาคนที่รู้จัก เนื่องจากมือถือไม่ได้หยิบติดมาด้วย จึงไม่สามารถติดต่อใครได้เลย
แต่ เชี่ย ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลยสักคนเดียว
ผมจึงต้องจำใจจูงรถกลับหอแทน ซึ่งระยะทางไม่ใกล้เลย อย่างต่ำก็หนึ่งชั่วโมงจึงจะเข็นถึงหอ
เดินมาสักพักก็มาถึงจุดหนึ่งของสวนสาธารณะที่ค่อนข้างเปลี่ยว ผมมองรอบๆอย่างระแวงก่อนจะจูงรถเครื่องผ่านไปอย่างช้าๆ
ตอนนั้นเองที่ผมสังเหตุเห็นบางสิ่ง จึงชะงัก จากนั้นก็เพ่งสายตามองไปยังมุมหนึ่งที่มืดสนิท มีเงาของคนหลายคนอยู่ แถมยังเป็นคนที่ผมรู้จักอีกด้วย และแน่นอน พวกเขาไม่รู้จักผม มีแต่ผมรู้จักพวกเขา!
ตอน 3
บทที่ 3
มีหญิงสาวสามคนยืนอยู่ข้างมอเตอร์ไซด์คันหนึ่ง สามคนนี้หน้าตาเคร่งเครียด เพราะถูกชายสองคนไม่ทราบชื่อกำลังพูดอะไรสักอย่างอยู่
ผมรู้จักผู้หญิงสามคนนั้น พวกเธอคือ รุ่นพี่น้ำฝน รุ่นน้องในมหาลัยน้องสายไหม และอีกคนเรียนชั้นปีเดียวกันกับผมชื่อ ฟ้า พวกเธอเป็นดาวมหาลัยอันดับหนึ่งถึงสาม เชียวนะ ขาหื่นอย่างผมต้องจำพวกหล่อนได้อยู่แล้ว! แต่พวกเธอไม่รู้จักผมอย่างแน่นอน
“ดูเหมือนกำลัจะแย่” ผมมองไปยังชายสองคนที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซด์ สองคนนี้รูปร่างใหญ่กำยำ ดูยังไงก็ชายวัยฉกรรจ์ชัดๆ ผมที่เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาสู้ไม่ไหวแน่นอน ฉะนั้น.....
“ใครก็ได้ช่วยด้วยครับ มีโจรข่มขืนอยู่แถวนี้! ” ผมแอบในมุมมืดและร้องตะโกนสุดเสียง
“เฮ้ย” ไอ้สองคนสะดุ้งโหยง ก่อนจะกดสตาร์ทมือ ติดเครื่องมอเตอร์ไซด์ขับบิดเร่งพุ่งทะยานออกไปอย่างไว
พวกนี้มันโจรกระจอกนี่หว่า แค่นี้ก็หนีไปแล้ว แค่ก็ดีละนะที่พวกมันเป็นแค่โจรกระจอก ผมถอนหายใจพลางจูงรถไปหาสาวสวยทั้งสามคน
“เป็นอะไรไหมครับ? ” ผมถามขึ้น
สามสาวดูเหมือนจะจำเสียงผมได้ว่าเป็นตะโกน จึงรีบวิ่งมาทางผมทันที
“ขอบคุณมากค่ะ” รุ่นพี่น้ำ ในชุดกางเกงขาสั้นสีชมพูตัวเล็กเผยต้นขาขาวอวบที่ดูแล้วเซ็กซี่ชวนให้อยากลากไปทำเรื่องต่ำทรามสุดๆ สะโพกพายงามของรุ่นพี่ยิ่งดุน่าบับขยำมากขึ้นในชุดนี้ เสื้อท่อนบนรุ่นพี่สวมเป็นเสื้อออกกำลังกายแขนยาวสีชมพู ซึ่งมันหลวมไม่น้อยทีเดียว แถมคอเสื้อเป็นคอวีอีก ที่เผยเนินเนื้อสีขาวโพลนเล็กๆออกมา พอมองภาพรวมแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกับเต้าของรุ่นพี่ไม่ได้ใส่ยกทรงอยู่เลยละ
“ขอบคุณค่ะ” น้องสายไหมยิ้มให้ผมพลางกล่าว ชุดที่เธอใส่ค่อนข้างคล้ายกับรุ่นพี่น้ำฝน ต้นขาขาวของเธออวบใช่ย่อยสะโพกงอนงามกลมกลึงพอดีฝ่ามือน่าบีบสุดๆ แต่เสื้อเป็นแบบแขนสั้น ส่วนดาวอันดับสอง ฟ้า เธอสวมกางเกงวอร์มและเสื้อแขนสั้นสีชมพู สวมเสื้อกันหนาวบางทับอีกที คงเพราะสวมชุดทับไว้หลายชั้น ร่างกายเธอจึงร้อน เหงื่อที่ไหลออกมาจึงทำให้เนื้อผ้าแนบเข้ากับเนื้อจนเผยสัดส่วนที่ไม่แพ้รุ่นพี่น้ำฝนออกมา แถมยังเนินเนื้อคงคอวีนั่นยังดูขาวผ่องกว่ารุ่นพี่เล็กน้อยด้วย
บอกตามตรง แต่งตัวแบบนี้ ไม่โดนลากไปข่มขืนก็แปลกแล้วโว้ย เป็นผม ผมก็เจอสามคนนี้ในซอยเปลี่ยวๆ ก็ต้องคิดแบบไอ้โจรกระจอกสองคนนั้นแน่นอน
“ไม่เป็นไรครับ เรียนที่เดียวกันช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องปกติ” ผมพูดพลางส่งสายตามองไปยังต้นขาขาวๆของน้องสายไหมและรุ่นพี่น้ำฝนก่อนจะรู้สึกได้ว่าเจ้าโลกมันผงาดขึ้นมา ตอนนี้ผมใส่ยีนเดฟซึ่งมันตัวเล็กมาก เจ้าโลกของผมที่ขยายใหญ่จึงรู้สึกอึดอัดไม่น้อยทีเดียว
ทั้งสองคนพอได้ยินผมพูดแบบนั้นก็ทำท่าตกใจขึ้นแสดงท่าทีประมานว่า นายก็เรียนมหาลัยเดียวกับพวกเราเองเหรอ? ออกมา ผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกแปลกๆ แน่ละ ใคมันจะไปจดจำนักศึกษาธรรมดา หน้าตาบ้านๆได้กันเล่า ผมยิ้มขมขื่นออกมา
“ถ้างั้นพวกเราไปนะ” รุ่นพี่น้ำฝนคล้ายกับนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปทำอะไรสักอย่างจึงขอตัวทันที เธอหันมาบอกผมว่า “ไว้วันหลังจะเลี้ยงข้าวตอบแทนนะจ๊ะ” ก่อนจขึ้นควบรถมอเตอร์ไซด์ของตัวเอง ตามด้วยอีกสองสาว
ผมฉุดคิดขึ้นได้ว่าตัวเองมีปัญหาจึงโพล่งออกไปทันที “ถ้าอยากตอบแทนละก็ ทำตรงนี้เลยก็ได้ครับ” ผมบอกเสร็จ สามสาวก็ผงะและมองผมด้วยสายตาที่ดูหวาดหวั่น ราวกับกลัวผมจะขออะไรที่มันเกินเลย
“แค่กๆ พอดีรถผมน้ำมันหมด ยังไงก็ขอเงินสักร้อยไว้ซื้อน้ำมันได้ไหมครับ” ผมบอกและส่งยิ้มแห้งๆ ออกไปท่ามกลางความมืด
รุ่นพี่ขมวดคิ้ว ไม่ตอบทันที ก่อนจะเปิดสตาร์ทมือและบิดเร่งเครื่องขึ้นถนนใหญ่ไป
ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง
“สงสัยว่าเรา ได้นอนที่นี่แน่ๆ เลยวะ” ผมบ่นเบาๆ ก่อนจะหัวเราะ เอาเถอะ พวกเธอคงกลัวผมทำมิดีมิร้ายกระมัง ถึงได้ขับหนีไปแบบนั้น แต่ผมหมดอารมณ์ที่จะจูงไอ้รถเฮงซวยนี่ไปละ จึงเข็นมันไปที่เสาไฟต้นหนึ่งที่มีหลอดไฟส่องสว่าง ก่อนจะจอดไว้ตรงนั้น ส่วนตัวเองเดินมาหลบลมหนาวที่ตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานไม่ได้
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมเกือบจะเคลิ้มหลับแล้ว เพียงท่อของมอเตอร์ไซด์พลันดังขึ้น ผมหันขวับไปทางต้นเสียงทันที
คุณอาจชอบ
