วุ่นรักเพื่อนไม่สนิท

กันต์ไม่เห็นเพื่อนแนะนำเขาให้เพื่อนใหม่รู้จักสักที จึงรีบแนะนำตัวเองก่อนเสียเลย

“ผมติณห์ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ยินดีเช่นกันค่ะ”

สี่สาวที่เหลือยิ้มหวานตอบพร้อมกัน รินรดาเดินมาเข้าห้องน้ำอย่างหงุดหงิด

“ทำไมต้องรู้จักสามคนนั่นด้วยนะ”

ส่องกระจกแล้วพึมพำกับตัวเอง

“รินเป็นอะไรหรือเปล่าอยู่ ๆ ก็ลุกเดินออกมาน่ะ”

หนูดีวิ่งตามมาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าไม่ได้เป็นอะไรนี่  เราแค่ปวดท้องฉี่  คือว่ามันอั้นต่อไปไม่ไหวแล้วอ่ะคิกคิก”

“เธอนี่น่าตีชะมัด ทำเอาเราเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าปวดท้องกระเพาะซะอีก เราก็เลยรีบวิ่งเอายามาให้”

รินรดาเคยปวดท้องบ่อย ๆ เพราะเธอเคยมีอาการเครียดลงกระเพาะ ทำเอาเพื่อนตกอกตกใจมาก  นับแต่นั้นเพื่อน ๆ จะพกยาติดกระเป๋ามาด้วยตลอด

“งูยย ขอบใจจ้าเพื่อนรัก”

รินรดาโอบกอดเพื่อน  เอื้อมมือมาบีบแก้มนุ่มนิ่มเบา ๆ

“รินรอเราแป็บนะ  เราขอเข้าห้องน้ำก่อน”

หนูดีเองก็ปวดท้องฉี่เหมือนกัน เมื่อกี้เธอกินน้ำค่อนข้างเยอะก็เลยปวดฉี่บ่อย

“ได้จ้าคุณเพื่อน”

หนูดีวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำทันที เพราะเธอเองก็อั้นไว้นานแล้วเหมือนกัน  รินรดายืนมองตามหลังเพื่อนรักขำ ๆ

“คิกคิก”

สองสาวทำกิจธุระในห้องน้ำเสร็จก็เดินอ้อมไปอีกทาง  เพราะไม่อยากเจอหน้าเพื่อนใหม่แต่เก่าสำหรับเธอ  ทำไมถึงไม่อยากเจอน่ะหรือ ก่อนเรียนจบเธอบังเอิญไปได้ยินสามหนุ่มและเพื่อนสาวของเขากำลังพูดถึงเธออย่างออกรสออกชาติ

“ทำไมนายไม่ลองฟันยัยเฉิ่มนั่นดูล่ะ”

กันต์ทำท่าขนลุก

“อึ๋ยเอาไม่ลงหรอก  ระดับฉันไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงถึงขั้นจะไปเอายัยนั่นหรอก เฉิ่ม ๆ เชย ๆ แถมยังซุ่มซ่าม  รูปร่างก็ดูไม่ออกว่าข้างหน้าข้างหลังแบบนั้นหมดอารมณ์กันพอดี”

“นายไม่อยากลองของแปลกเหรอวะ”

“แหวะ  ต่อให้แก้ผ้ายืนตรงหน้าก็เอาไม่ลงว่ะ”

กันต์พูดจบทุกคนก็หัวเราะเสียงดัง

“นายก็ลด ๆ ความหล่อลงมาบ้างสิ สาว ๆ จะได้รุมตอมกันน้อยลง”

“ช่วยไม่ได้ก็คนมันเกิดมาหล่อ”

เธอจดจำมาจนถึงทุกวันนี้  แต่ว่าสวรรค์ช่างกลั่นแกล้งเธอ  ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ

“!”

“เอ่อ…”

ธามยิ้มหล่อยกมือทักทาย  แต่รินรดากลับเมินเดินผ่านไป  หนูดีได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆให้เพื่อนใหม่  แล้วเดินตามรินรดาไป  ธามยิ้มเก้อ  มือที่ยกเมื่อครู่ย้ายมาลูบผมที่ท้ายทอยแทน

“เฮ้อ สงสัยจะโดนเกลียดขี้หน้าแล้วล่ะมั้ง”

ธามพูดอย่างอ่อนใจ  เพื่อนตบไหล่เขาเบา ๆ

“ใจเย็น ๆ ฉันว่าเดี๋ยวก็คุยเองแหละ  เธออาจจะตื่นเต้นที่เจอพวกเราก็ได้”

ติณห์ออกความคิด  กันต์พยักหน้าเห็นด้วย

"หรือว่าจะกลัวโดนแกล้งเหมือนเมื่อก่อน  ก็เลยไม่เข้าใกล้พวกเรา"

"ไม่น่าจะใช่  หรืออาจจะใช่"

“รินเปลี่ยนไปมากเลย  จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้  ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกัน เมื่อก่อนไม่กล้าแสดงออก ไม่คุยกับใคร  เดี๋ยวนี้พอสวยหน่อยก็ดันมาเล่นตัวอีก”

“รินชอบนายไม่ใช่เหรอกันต์  นายลองทักหน่อยสิ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ลองก่อนหน้านี้แล้ว หน้าแตกว่ะ ไม่มีหมอรับเย็บซะด้วยสิ”

แน่นอนว่ากันต์เข้าหารินรดาตั้งแต่วันแรกแล้ว  แต่ถูกเมินเหมือนกัน

“เฮ้ย!จริงดิ่ เป็นไปได้เหรอกันต์”

“ใช่เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ว่ามันเป็นไปแล้ว”

“หรือพวกเราจะต้องไปขอโทษเธอดี”

ธามเสนอ  ที่จริงเขาหาโอกาสเข้าหารินรดาบ่อยมาก  ทักเธอไปทุกทางเฟส ไลน์ ไอจี แต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบรับเลย

“ก่อนที่จะไปขอโทษเขา  นายหาทางให้เขาคุยกับพวกเราให้ได้ก่อนเถอะ”

“เฮ้อ นี่ถ้าฉันไม่แอบรักแก้วขวัญนะ  ไม่ตามง้อให้ยุ่งยากหรอก  เมื่อก่อนไม่เห็นจะหยิ่งแบบนี้เลย”

“จริงถ้าฉันไม่สนใจหนูดีนะ  ยังไงก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน”

หนูดีเองก็มึนงงเหมือนกัน  ปกติรินรดาจะอัธยาศัยดีมาก ใครเห็นใครก็รัก  สมัยเรียนที่เก่ารุ่นพี่รุมจีบเธอตั้งหลายคน  ของขวัญดอกไม้วันวาเลนไทน์แต่ละปีหอบกลับแทบไม่ไหว  แต่ก็ไม่ตกลงคบใครจนเรียนจบ

“รินเธอเป็นอะไรไป”

“ไม่มีอะไรหรอก  รินแค่ไม่อยากรู้จักกับสามคนนี้แค่นั้นเอง”

“ทำไมล่ะ สามคนนี้ทั้งหล่อทั้งรวย โคตรจะเฟอร์เฟ็คเลยนะ”

“ใช่เฟอร์เฟ็ค หล่อรวย  แต่เราไม่อยากรู้จัก”

รินรดายอมรับว่าสามหนุ่มนั้นหล่อมาก โดยเฉพาะธาม  เมื่อก่อนหล่อยังไงตอนนี้ก็ยิ่งโคตรหล่อ ไม่รู้ว่าเธอจะห้ามใจตัวเองได้มากแค่ไหน แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้  เพราะเพื่อนที่โรงเรียนเก่าคิดว่าเธอแอบรักกันต์  สาเหตุก็มาจากจดหมายนั่นฉบับเดียว

“อ้าวไหงเป็นงั้นล่ะ”

“เธออย่าถือสาเราเลยเพื่อนรัก เพื่อนอยากจะคบอยากจะคุยก็คุยเถอะเราไม่โกรธหรอก”

“แต่ริน…”

“หนูดีจ๋า รินรู้จ่ะว่าหนูดีแคร์เพื่อนมาก  หนูดีอยากจะรู้จักพวกนั้นก็รู้จักไปเถอะนะจ๊ะ  แต่อย่ามาบับคับให้เพื่อนอยากรู้จักด้วยนะจ๊ะนะจ๊ะ”

หนูดียิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมรินรดาถึงไม่อยากเป็นเพื่อนกับสามคนนี้  ในเมื่อเพื่อนเธอไม่อยากบอกเธอก็คงต้องปล่อยผ่านไป  เพื่อนไม่คบเธอก็ไม่อยากคบ

หลายวันผ่านไปรินรดาเดินสวนกับสามหนุ่มไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เคยมองเลย

“รินเอ่อ…”

ธามวิ่งเข้ามาทัก  แต่เธอเดินผ่านไป  เหมือนไม่เห็นเขา  และทุก ๆ เช้า

“ริน”

“…”

รินรดาไม่หัน ไม่หยุด ไม่ยิ้ม ไม่มองแม้แต่นิดเดียว  ธามได้แต่เดินคอตกไปหาเพื่อน ๆ วันต่อ ๆมาธามก็ไม่ย่อท้อ  ตื้อเท่านั้น  สักวันเธอจะต้องใจอ่อนบ้างล่ะ

"รินคร้าบรอธามด้วย"

"..."

รินเดินลิ่วเข้าไปในมหาลัย  ธามก็วิ่งตามแล้วไปหยุดเดินตามหลังอย่างเงียบ ๆ 

บางครั้งสามหนุ่มลองเรียกกลางฝูงชน  มอบช่อดอกไม้  ให้ของขวัญ รินรดาก็ไม่สน ไม่รับ ทำเฉยเมยเดินผ่านไป  จนอีกฝ่ายหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

"นี่"

ธามแกล้งหยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กของรินรดาไปหวังจะเปิดดูแต่รินรดาคว้าเอาไว้ก่อน 

"ขอดูหน่อยก็ไม่ได้"

ธามพูดอย่างน้อยออกน้อยใจ

"ไม่ได้"

ไม่ว่าธามจะแกล้งยังไง  เธอก็ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด  ธามพยายามตื้อและเอาตัวเข้าหารินรดาตลอดทั้งเช้า กลางวัน เย็น ทุกที่ที่เขาว่างแม้แต่ห้องสมุดเขาก็ไปนั่งเฝ้า  แต่เธอก็ยังคงเมิน  บางวันธามก็ได้แต่เดินตามหลังต้อย ๆ เงียบ ๆ อย่างน่าส่งสาร