ตอน 3
อาร์ม นิธิไพศาล POV:
ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำผมทันทีที่เห็นว่าเธอลืมตา
ดวงตาของเธอจับจ้องมาที่ผม แต่มันว่างเปล่า ปราศจากความอบอุ่นและความรักที่เป็นเหมือนสมอให้ผมมาโดยตลอด
“พราว” ผมกระซิบ เสียงแหบพร่า “ที่รัก คุณตื่นแล้ว คุณทำผมกลัวแทบตาย”
ผมเอื้อมมือไป นิ้วโป้งลูบแก้มเธอเบาๆ เช็ดน้ำตาที่ผมไม่ทันเห็นว่ามันไหลออกมา
ผิวของเธอเย็นเฉียบ
ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ผม
ผมทำอะไรลงไป? ผมโง่เง่าและบ้าบิ่นขนาดนี้ได้อย่างไร?
มันก็แค่ยานอนหลับอ่อนๆ เพื่อช่วยให้เธอนอนหลับ ให้เธอใจเย็นลงหลังจากเหตุการณ์ที่คาเฟ่
เคทเป็นคนยืนกราน เธอเสียใจมาก เธอร้องไห้ ขู่ว่าจะแฉเรื่องของเราถ้าผมไม่พิสูจน์ความภักดี
ในชั่ววูบของความอ่อนแอ ที่อยากจะทำให้เธอเงียบ ผมก็ตกลง
“ผมขอโทษนะพราว” ผมพูดเสียงสั่น คุกเข่าลงข้างเตียงของเธอ
ผมซบหน้าลงกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ร่างกายสั่นเทาด้วยเสียงสะอื้นที่เสแสร้ง
“ผมมีงานด่วนเข้ามาที่บริษัท ต้องรีบไป ผมล็อกประตูห้องทำงานโดยไม่ได้คิด มันเป็นความเคยชินเวลาเรามีแขกมาบ้าน เพื่อป้องกันงานของคุณ พอกลับมาบ้านก็เจอคุณ... ผมขอโทษจริงๆ”
คำโกหกมีรสชาติเหมือนเถ้าถ่านในปาก แต่มันจำเป็น
ผมเสียเธอไปไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ตลอดไป
เธอเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ เป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับลูกของผม
เธอคือรากฐานของชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่ผมสร้างขึ้นมา
ผมเงยหน้ามองเธอ สายตาอ้อนวอน
สายตาของเธอแน่วแน่จนน่ากลัว
ความเงียบงันยาวนาน เต็มไปด้วยข้อกล่าวหาที่ไม่ได้พูดออกมา
เธอต้องเชื่อผม เธอรักผม เธอยกโทษให้ผมเสมอ
อีกสองสามวันต่อมา ผมไม่ไปไหนเลย
ผมป้อนซุปให้เธอ อ่านบทกวีโปรดของเธอให้ฟัง และเล่าเรื่องราวช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเรา
ผมเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบและสำนึกผิด และช้าๆ ผมก็เห็นน้ำแข็งในดวงตาของเธอเริ่มละลาย
หรือผมแค่คิดไปเอง
แล้วก็มีโทรศัพท์จากออฟฟิศที่ลอนดอนเข้ามา
วิกฤตที่ต้องการให้ผมไปจัดการทันที
“ผมต้องไปแล้วนะที่รัก” ผมพูด พลางจูบหน้าผากเธอ “แค่ไม่กี่ชั่วโมง เดี๋ยวผมก็กลับมา”
เธอแค่พยักหน้า ตาของเธอปิดอยู่
ผมออกจากโรงพยาบาลแล้วตรงไปหาเคท
เธอกำลังรอผมอยู่ที่คลินิกส่วนตัวแห่งหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด
“เคทท้องค่ะ อาร์ม” เธอกระซิบ ตากลมโต
โลกหยุดหมุน ลูกอีกคนหนึ่ง อาจจะเป็นลูกชาย ลูกชายของผม
ความภาคภูมิใจอย่างเปี่ยมล้นพุ่งพล่านในตัวผม
ผม อาร์ม นิธิไพศาล ทรงพลังและแข็งแกร่งพอที่จะสร้างชีวิตใหม่ได้ถึงสองชีวิต เพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลของผมถึงสองเท่า
ผมคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือวางบนท้องแบนราบของเธอโดยสัญชาตญาณ
“ลูก” ผมพึมพำ เสียงเต็มไปด้วยความพิศวงอย่างแท้จริงจนน่าประหลาดใจ “ลูกของเรา”
ผมจะได้ทุกอย่าง ภรรยาที่สมบูรณ์แบบและเมียน้อยที่น่าตื่นเต้น
ทายาทโดยชอบธรรมและลูกนอกสมรสที่ซ่อนไว้ มันสมบูรณ์แบบ
ผมจมอยู่ในจินตนาการอันเปี่ยมสุขจนไม่ทันเห็นเงาที่ทางเดิน
ผมไม่เห็นพราวที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือดไร้อารมณ์ เฝ้าดูการแสดงทั้งหมดของผม
พราว ศิริวัฒนา POV:
ฉันมองดูเขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุขที่บริสุทธิ์และไร้การปรุงแต่ง
มันเป็นสีหน้าเดียวกับที่เขาเคยมีตอนที่ฉันบอกเขาว่าฉันท้อง
ความเกรงขามที่อ่อนโยนแบบเดียวกัน ความภาคภูมิใจในความเป็นเจ้าของแบบเดียวกัน
มันไม่ได้มีเอกลักษณ์ มันไม่ได้พิเศษ มันไม่ใช่ของเรา
มันเป็นบทละครที่เขาแสดง และเขาเพิ่งจะเจอนางเอกคนใหม่
หัวใจของฉัน ซึ่งฉันคิดว่ามันแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนซ่อมแซมไม่ได้แล้ว กลับหาทางแตกสลายได้อีก
โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นข้อความจากเคท
มันเป็นรูปตึกที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ เป็นอาคารกระจกและเหล็กที่ทันสมัยและโฉบเฉี่ยว
แบบของฉัน แกลเลอรี่ศิลปะส่วนตัวที่ฉันทำมาหลายเดือน เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ให้อาร์ม
ข้อความข้างใต้เขียนว่า “เขาสร้างมันให้ฉัน ที่สำหรับแสดงงานศิลปะของฉัน และอีกไม่นาน ก็จะเป็นที่สำหรับลูกชายของเราได้เล่น เขาเรียกมันว่า ‘เคท เซ็นเตอร์’”
ความชาด้านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ฉันเรียกแท็กซี่ เสียงของฉันราบเรียบขณะบอกที่อยู่
เมื่อฉันไปถึง งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น
เพื่อนของอาร์ม เพื่อนของเรา ทุกคนอยู่ที่นั่น
พวกเขากำลังล้อมรอบเคท หัวเราะ แสดงความยินดี ลูบท้องของเธอ
พวกเขาทุกคนรู้ ทุกคนในชีวิตของเรา ทุกคนที่ฉันไว้ใจ ต่างก็รู้เรื่องโกหกนี้
ฉันเป็นคนโง่เพียงคนเดียว
“ดื้อไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย” หุ้นส่วนคนหนึ่งของอาร์มพูด พลางตบหลังเขา “ต้องเป็นเด็กผู้ชายแน่ๆ นายจะมีลูกชายสองคนแล้วนะอาร์ม! คนหนึ่งสำหรับกลางวัน อีกคนสำหรับกลางคืน!”
ฝูงชนหัวเราะครืน
อาร์มยิ้ม โอบแขนปกป้องรอบไหล่ของเคท “ก็ต้องรอดูกันไป” เขาพูด เสียงหยิ่งผยอง “ผมต้องเอาใจภรรยาตอนกลางวัน แต่กลางคืนของผม...” เขาขยิบตาให้เคท “กลางคืนของผมมีไว้สำหรับราชินีของผม”
พวกเขาพูดถึงเรื่องของพวกเขา เรื่องกลางคืนของพวกเขา
สิ่งที่เขาทำกับเธอ เสียงที่เธอทำ
รายละเอียดส่วนตัวของความสัมพันธ์ของพวกเขา ถูกนำมาเป็นเรื่องตลกในงานเลี้ยงสำหรับเพื่อนสนิทของเรา
มือของฉันเอื้อมไปที่โคมระย้าขนาดใหญ่ที่ห้อยอยู่เหนือฝูงชน
มันเป็นของสั่งทำพิเศษที่ฉันหามาจากอิตาลี ฉันรู้ข้อบกพร่องของมัน
ฉันรู้จุดอ่อนของโครงสร้างในโซ่ที่ยึดมันไว้
ด้วยพละกำลังที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมี ฉันพบรอกซ่อมบำรุงที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่
ฉันกระตุกมันอย่างแรงและเด็ดขาด
มีเสียงโลหะบิดตัว แล้วก็เสียงดังเป๊าะที่น่าขนลุก
โคมไฟคริสตัลขนาดมหึมาแกว่งไกว แล้วก็ร่วงลงมา
มันกำลังมุ่งตรงมาที่ฉัน
ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันเห็นอาร์มเงยหน้าขึ้น
สายตาของเราสบกันข้ามห้องที่แออัด
ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
เขาเริ่มวิ่งมาทางฉัน เสียงร้องโหยหวนหลุดออกมาจากริมฝีปาก “พราว!”
แต่แล้ว เคทก็กรีดร้องขึ้นมา เสียงแหลมสูงด้วยความหวาดกลัว
ร่างของอาร์มชะงัก เขาหยุด เขาหันกลับ
เขาเลือกเธอ
โลกทั้งใบระเบิดออกเป็นประกายคริสตัลและแสงสว่าง
ความเจ็บปวดที่ร้อนแรงและสมบูรณ์แบบเข้าครอบงำฉัน
สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดจะกลืนกินคืออาร์ม ที่กำลังใช้ร่างกายของเขาปกป้องเคท หันหลังให้ฉันในขณะที่โลกของฉันพังทลายลงมา
ฉันถูกยกขึ้น เสียงรอบข้างอู้อี้
ฉันอยู่บนเปล อาร์มกำลังอุ้มเคทที่หมดสติอยู่ โยกตัวเธอเบาๆ
“เธอเป็นอะไรไหม” เขาถามหน่วยกู้ภัย เสียงร้อนรน “ตรวจเธอก่อน! เธอท้องอยู่นะ!”
พวกเขาเริ่มเข็นฉันผ่านหน้าเขาไป
“เดี๋ยว” เขาสั่ง ก้าวมาขวางหน้าเปล ใบหน้าของเขาถมึงทึง
“คุณนิธิไพศาลครับ ภรรยาของคุณบาดเจ็บสาหัส” หน่วยกู้ภัยคนหนึ่งพูด พยายามจะดันผ่านไป “เราต้องรีบไปครับ”
“ไม่” เสียงของอาร์มแข็งกร้าว
เขาเอื้อมมือลงมาแล้วกระชากฉันลงจากเปล ร่างของฉันกระแทกกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบอย่างแรง
ศีรษะของฉันกระแทกพื้น และห้องก็หมุนคว้างอย่างรุนแรง
“เธอรอได้” เขาคำราม พลางช้อนร่างที่หมดสติของเคทขึ้นมาในอ้อมแขน “ดูแลเคทก่อน ลูกชายของผมอยู่ในนั้น”
เขาเดินผ่านเปลของฉัน ผ่านร่างที่แตกสลายของฉันที่นอนจมกองเลือด และอุ้มเธอออกไปในความมืด
ฉันนอนอยู่ที่นั่น รสเลือดคาวคลุ้งในปาก เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ยังคงดังก้องอยู่ในหู
ผู้ชายที่ฉันเคยรัก ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วย พ่อของลูกฉัน เพิ่งจะทิ้งให้ฉันตายบนพื้นของตึกที่ฉันออกแบบ เพื่อผู้หญิงที่ทำลายชีวิตของฉัน
ในวินาทีนั้น ฉันรู้แล้ว
อาร์มที่ฉันรักได้จากไปแล้วจริงๆ และในที่ของเขามีเพียงปีศาจยืนอยู่
คุณอาจชอบ
