ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

"คุณหนูคะ ลงมาทานอะไรก่อนเถอะค่ะ นี่คุณหนูไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะคะ"

เพ่ยเพ่ยขึ้นมาเรียกจิ่งอันอยู่นานแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากหญิงสาว

"วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดคุณชายหยวนจื่อ คุณหนูจะไม่ไปร่วมงานหรือคะ"

ไม่มีเสียงตอบรับจากจิ่งอัน เพ่ยเพ่ยได้แต่ส่ายหัวไปมา ตั้งแต่เมื่อวานที่คุณหนูกลับมา หญิงสาวก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ข้าวปลาก็ไม่ยอมทาน เรียกก็ไม่ยอมตอบ ขณะที่เพ่ยเพ่ยกำลังจะกลับไปยังห้องครัวประตูห้องได้เปิดออก

"คุณหนู"

เพ่ยเพ่ยถึงกับตกในในสถาพที่เห็น คุณหนูของนางนั้นตาบวมจากการร้องไห้มาอย่างหนัก แม้หญิงสาวจะไม่ทราบว่าคุณหนูของตนเป็นอะไรแต่มือน้อย ๆ กลับดึงร่างบางนั้นเข้ามากอดในทันที

"ไม่เป็นไรนะคะคุณหนู แม้ทั้งโลกจะหันหลังให้คุณหนู แต่คุณหนูยังมีเพ่ยเพ่ยแต่คนตระกูลจิ่งอยู่นะคะ"

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กลับรินไหลออกมาอีกครั้ง จิ่งอันนั่งลงร้องไห้กับเพ่ยเพ่ยอยู่ตรงนั้นอยู่นาน

"คุณหนูครับ คุณชายหยวนจื่อให้มาถามว่าคุณหนูจะให้เขามารับเพื่อไปร่วมฉลองงานวันคล้ายเกิดของเขาที่โรงแรมหรือไม่ขอรับ"

"บอกเขาไปว่าไม่ต้อง ฉันจะไปเอง เพ่ยเพ่ยเรียกทนายมาให้ฉันที เรียกช่างแต่งหน้าและช่างแต่งตัวมาด้วยนะ"

แม้เพ่ยเพ่ยจะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณหนูของตนทำ แต่หญิงสาวรีบลุกขึ้นทำตามคำสั่งนั้นในทันที

"คุณทนาย เชิญด้านนี้ค่ะ อีกสักครู่คุณหนูจะลงมาค่ะ"

บุรุษผมขาวโพลนค่อย ๆ เดินตามเพ่ยเพ่ยมายังห้องรับแขกก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ

"ตั้งแต่ที่คุณนายและคุณท่านจากไป ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"ใช่แล้วค่ะ คุณหนูยังคงเก็บรักษาทุกอย่างไว้ให้เหมือนเดิมเหมือนดั่งคุณนายและคุณท่านยังอยู่ค่ะ"

หญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงค่อย ๆ เดินลงมาจากชั้นบน บุรุษชราถึงกับตกตะลึงในความงามของหญิงสาว เขาลุกขึ้นยืนต้อนรับโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวยิ้มให้กับทหายชราก่อนที่ทั้งสองจะเจรจาเรื่องพินัยกรรมของหญิงสาว

"คุณหนูแน่ใจแล้วหรือที่จะทำแบบนี้"

"ลุงทนายก็น่าจะทราบดีมิใช่หรือคะ ผู้คนที่เข้ามาในชีวิตของอันอันล้วนแล้วแต่หวังผลประโยชน์จากอันอันทั้งนั้น สิ่งที่อันอันจะทำต่อไปนี้อันอันคิดดีแล้วค่ะ"

"เช่นนั้นคุณหนูเซ็นตรงนี้ได้เลยครับ"

แม้ชายชราจะไม่เข้าใจในความคิดของหญิงสาว แต่เขาก็นับถือการตัดสินใจที่เด็ดขาดนั้น

โคมไฟระย้าส่องเปล่งกระกายแสงที่สะท้อนออกจากตัวมันอย่างสวยงามมิแพ้สตรีและบุรุษที่ควงกันเข้างานมา เวทีถูกแต่งอย่างสวยงามเพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดบุคคลสำคัญ ผู้คนต่างทยอยกันเข้ามาในงาน ไม่นานทุกคนต่างหันไปมองทางยังเดียวกันเมื่อเจ้าของงานได้เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

"นั่นไง คุณชายหยวนจื่อ"

"วันนี้คุณชายดูหล่อเป็นพิเศษ"

"ใช่ ๆ เห็นว่าจะมีเรื่องพิเศษในวันนี้ด้วยนะ"

"จริงเหรอ ๆ เรื่องอะไรกัน"

"ฉันเองก็ไม่รู้ คงต้องรอดูต่อไป"

เสียงผู้คนที่มาร่วมงานต่างกระซิบกระซาบกัน เพราะเมื่อพวกเขาย่างเท้าเข้ามาพวกเขารู้สึกได้ถึงความพิเศษในครั้งนี้ที่มีมากกว่าการจัดงานวันเกิดในทุก ๆ ครั้ง ชายหนุ่มอมยิ้มเบา ๆ แม้จะได้ยินสิ่งที่ทุกคนซุบซิบกัน แต่เขาก็มิได้ว่าอะไร เขาเดินตรงไปหามารดาและบิดาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"คุณพ่อ คุณแม่มานานแล้วหรือครับ"

"มาก่อนแกไม่นานนักหรอก"

ชายมากอายุที่อายุมิได้ทำให้หน้าตาความหล่อเหลาของเขาลดลงไปแม้แต่น้อย ผู้คนต่างกล่าวขานกันว่าคุณชายหยวนจื่อนั้นถอดแบบความหล่อเหลามาจากบิดามาอย่างแน่นอน เพราะเมื่อทั้งสองยืนอยู่ด้วยกันนั่น แทบจะแยกไม่ออกว่าคนไหนหล่อกว่ากัน

"แล้วนี่หนูอันอันไม่มาพร้อมแกหรือ"

สตรีสูงวัยเอ่ยถามขึ้น

"เห็นอันอันบอกว่าจะมาเองครับแม่ แต่เธอได้ให้เสิ่นหนิงมากับผมก่อนครับ"

สตรีมากด้วยอายุมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังนิดหนึ่งก่อนจะหันไปมองทางอื่น แม้อายุก็นางจะมากแล้วแต่เรื่องการมองคนนั้นใช่ว่านางจะดูไม่ออก

"เรื่องบางเรื่องอย่าให้ต้องถึงมือแม่นะอาจื่อ ลูกก็รู้ว่าแม่เป็นคนยังไง"

ชายหนุ่มมองมารดาของตนก่อนจะแสร้งยิ้มประจบมารดา

"คุณแม่คิดมากอีกแล้ว ผมกันอันอันยังรักกันดีไม่มีอะไรมาแทรกระหว่างเราได้อย่างแน่นอน คุณแม่ไม่ต้องห่วง ผมรับรองได้ว่าคุณแม่จะได้สะใภ้ที่ชื่อจิ่งอันเข้ามาในตระกูลอย่างแน่นอน"

สตรีมากอายุค้อนบุตรชายอย่างเสียไม่ได้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าบุตรชายของเธอเป็นคนเช่นใด นับว่าโชคดีแค่ไหนที่บุตรชายเธอบังเอิญเจอและรักกับหญิงสาวที่งดงามทั้งภายในและภายนอกอย่างจิ่งอัน และที่สำคัญที่สุดคือจิ่งอันเองก็มีฐานะที่ไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหยวน หากทั้งสองได้แต่งงานกันย่อมเกื้อหนุนกันและขยายความยิ่งใหญ่จนไม่อาจคาดคิดได้

"ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากมีการเปลี่ยนแปลง ผู้รับมรดกก็จะถูกเปลี่ยนด้วยเช่นกัน"

บิดาของหยวนจื่อเอ่ยขึ้นโดยมิมองหน้าบุตรชายของตน เขาเองก็รู้ดีไม่ต่างจากภรรยาว่าบุตรชายนั้นเป็นคนเช่นใด โดยส่วนตัวแล้วเขานั้นเป็นเพื่อนกับบิดาจิ่งอันอยู่ก่อนแล้ว แม้ตัวเขาจะไม่คิดเกี่ยวดองกันแต่เมื่อฟ้าได้กำหนดเรื่องนี้ไว้แล้วเขาจึงไม่อยากขัดเรื่องที่ทั้งสองรักกัน ทั้งเขาและบิดาของจิ่งอันจึงได้ทำพินัยกรรมไว้เพื่อลูกที่รักของพวกเขาเอาไว้แล้ว 'การเดิมพันครั้งนี้ของเราจะทำให้ลูกของเราเดินไปด้วยกันจนตลอดรอดฝั่งได้หรือไม่นะ'

"ไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอนครับ"

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเอาใจ แน่นอนเรื่องที่เกิดขึ้นเขามั่นใจว่าไมมีใครรู้และเห็นนอกจากเขาและเธอคนนั้นเท่านั้น ในเมื่อเธอนั้นเป็นเพื่อนรักของอันอัน เธอย่อมไม่มีทางให้อันอันรู้เรื่องอย่างแน่นอน 'แค่นี้เราก็เป็นต่อแล้ว' ชายหนุ่มคิดอย่างผู้มีชัย