ตอน 3
“มาสิ”
“พี่จะให้หนูนั่งตรงไหนคะ” พวงหน้าแดงจนปิดไม่มิด
“ตรงไหน ถามแบบนี้ หรือคิดจะมานั่งบนตักพี่หรือยังไงกัน ฮึ...” มองแบบช้อนสายตา ดูอย่างไรก็ไม่ได้กรุ้มกริ่ม แต่ทว่าร่างเล็กสะดุ้งวาบแก้มแดงจัดขึ้นกว่าเดิม เธอรีบส่ายหน้า
“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่ ฟ้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้นค่ะ”
“โธ่เอ๊ย! แค่ล้อเล่นน่ะ ทำไมต้องจริงจังด้วย มานี่นั่งลงตรงนี้” มือกว้างตบลงบนเตียง
ปกติมันต้องเป็นโต๊ะนั่งอ่านหนังสือ กลายเป็นว่าตำราถูกวางบนเตียง ปลายนิ้วเรียวใช้ต่างไม้บรรทัด
กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยเตะปลายจมูกเร้ากระตุ้นหัวใจ แก้มสองข้างแดงจัดสม่ำเสมอ สายตามองตามปลายนิ้วของคีริน แต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ จะมีใครเข้าใจในความรู้สึกแอบรักฝังลึกนี้
เธอจดจำทุกสิ่งที่เป็นเขาได้อย่างตราตรึง หัวใจดวงนี้มีเพียงชายหนุ่มข้างกายคนนี้มาตั้งแต่เด็ก เฝ้ารอเวลา หวังให้สายใยที่มีมานานเป็นดั่งตัวเชื่อมให้ใจตรงกัน
“มีสมาธิหน่อย อยากให้มีคนสอนก็สอนให้แล้ว” ทำดุ
“พี่คีรู้ได้ยังไงว่าฟ้าไม่ตั้งใจเรียน” เสียงอ่อย ใครจะเรียนรู้เรื่องกันเล่า
“ก็เอาแต่มองตามนิ้วพี่ รู้บ้างไหมว่าที่พี่ชี้ไป กับที่อธิบายมันคนละเรื่องกัน แต่เราไม่เห็นท้วงพี่สักคำ”
เธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเก่า สองแก้มแดงปลั่ง ร้อนผ่าวจนลามถึงใบหูและลำคอ ผิวขาวละมุนอมชมพูเหมือนผิวเด็กแรกเกิด การเปลี่ยนแปลงกะทันหันไม่เคยรอดสายตาเขา ผิวนุ่มละมุนตรึงสายตาหัวใจของเธอเต้นแรง
วันนี้เป็นวันที่ตนตั้งใจจะสารภาพรัก เพราะได้ข่าวจากพี่ชายว่า เขาได้เป็นนักเรียนทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ หากไม่ใช้โอกาสนี้สารภาพความในใจ เชื่อว่าโลกกว้างอาจทำให้เขาเปลี่ยนไป ดอกฟ้าเฝ้ารอมาจนถึงจังหวะนี้ ใบหน้าเล็กเงยขึ้นอย่างช้า ๆ รวบรวมความกล้ามองใบหน้าหล่อเหลาของคีรินเต็มสายตา รวบรวมแรงฮึดกำมือแน่นจนกลางฝ่ามือเจ็บจนชา
ดวงตาทั้งคู่สบกันนิ่งกระทั่งได้ยินเสียงของหัวใจเต้นชัด
“พะ พี่คีคะ คือหนู หนูชอบพี่ค่ะ”
คำสารภาพของเด็กสาวหลุดออกไป บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดยิ่งกว่าเมื่อครู่ ใบหน้าของคีรินชะงักค้างในแววตาของชายหนุ่ม เธออ่านมันไม่ออก ชายหนุ่มพ่นลมสั้น ๆ พร้อมส่ายหน้า
“พี่รับรักใครไม่ได้หรอกนะ เพราะเรื่องมีแฟนหรือแต่งงานยังไม่เคยอยู่ในหัวของพี่เลย เอาเป็นว่าถ้าฟ้าจะมาขอให้พี่ช่วยติวหนังสือให้ แล้วมาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ละก็ พี่ขอตัวก่อนละกัน” ดอกฟ้าสังเกตว่าคีรินหน้าแดงก่ำ
คีรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่มองดอกฟ้าที่ยังนั่งหน้าซีดจางอยู่บนพื้นเลย แม้เพียงหางตาไม่แม้แต่จะชายมองหน้าเธอด้วยซ้ำ
ร่างเล็กสั่นระริก น้ำตาไหลร่วงลงมา มันทั้งอับอายขายขี้หน้า ทั้งเสียใจ ที่หน่วงที่สุดคือดอกฟ้ารู้สึกไร้ค่า คำว่ารักของเธอไม่มีค่าพอสำหรับเขา
ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมความหวังพังทลาย ดอกฟ้าทิ้งศีรษะที่ด้านในร้อนระอุราวกับมีใครยัดก้อนถ่านร้อน ๆ เข้าไป
ในหัวร้อนระอุ แต่ร่างทั้งร่างชาไปหมด แม้แต่หัวใจยังเจ็บจนหนึบ เธอได้ยินข่าวลือหนาหูว่า พี่เมย์มาริสาที่เป็นดาวคณะเป็นคู่ควงคนปัจจุบันของคีริน แต่ไม่ทราบเพราะเหตุผลอะไร คีรินจึงไม่ยอมรับว่า มาริสาเป็นแฟน หรือนั่นแค่คู่ควง
‘เรื่องไร้สาระ’ คำนี้มันติดอยู่ในหัว!
มาริสาเป็นดาวคณะที่ขึ้นชื่อเรื่องความเซ็กซี่ มองย้อนกลับมาที่ตัวเอง ดอกฟ้ายิ่งเศร้าหนักกว่าเดิม
วัน ๆ ทำผมอย่างมากก็แค่ถักเปีย ทาแป้งฝุ่นเด็ก กับทาลิปกลอส ลิปสติกสีสดกับสไตล์การแต่งตัวร้อนแรง ตัวเธอเองนั้นไม่เคยคิดแม้แต่จะสนใจการแต่งเนื้อแต่งตัว ยิ่งเรื่องสัดส่วนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทางนั้นเนื้อนมไข่ล้วน ๆ แต่เธอก็ไม่ได้เป็นจอแบน ใครจะชอบใส่เสื้อผ้าเปิดเนื้อหนังโชว์ให้ใครเห็น
กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงเรียกเข้าจากมือถือดังขึ้น ดอกฟ้าเลื่อนสายตาไปมองด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ชื่อที่บันทึกไว้เป็น ‘ทราย’ ปลายนิ้วเลื่อนสไลด์รับสายอย่างเหม่อลอย
“เป็นไงบ้างมึง วันนี้เงียบไปเลยนะ แผนอ้อนพี่คีติวหนังสือเด็ดเปล่า สำเร็จผลไหม แล้วแกสารภาพรักไปหรือยัง”
ถ้าจะโทษใครสักคนก็คงต้องโทษเพื่อนรักนี่แหละ ที่ชอบยุนัก ‘ยายทรายเธอมันผิด’
ได้คนมารับผิดแล้วหนึ่ง เพราะตอนที่คีรินมาถึงห้องพี่ชาย ดอกฟ้ากำลังคุยแชตกับทรายอยู่ สุดธิดาเป็นเพื่อนสนิทที่เข้าอกเข้าใจดอกฟ้าดี ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ดอกฟ้าขี้อายขนาดไหน ทรายจึงเสนอแผนสารภาพความในใจ ก่อนที่คีรินจะบินไปเรียนต่อที่อเมริกา
“เด็ดสิ เด็ดมาก โดนเด็ดหัวเลย พี่คีน่ะเขา...” ดอกฟ้ากลั้นสะอื้น ไม่สามารถพูดต่อไปได้อีกแล้ว
“พี่คีเขาไม่มองหน้าฉันเลยด้วยซ้ำไป พอได้ยินว่าฉันชอบเขาพี่คีเขาก็รีบปฏิเสธเลย” ดอกฟ้าเริ่มเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา สุดธิดาใจหายแวบ เพราะเข้าใจดีว่า คนถูกปฏิเสธนั้น หัวใจจะแหลกสลายเพียงใด
คีรินเป็นรักแรกของดอกฟ้า
เธอเป็นแค่เด็กเรียนขี้อายทำตัวอยู่ในกรอบเรื่อยมา ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง แถมเรียนดีขนาดเป็นตัวเก็งเกียรตินิยมอีกด้วย แต่กลับไม่สามารถทำให้ผู้ชายที่ชอบรับรักได้
“หรือว่าพี่คีเขาชอบพี่เมย์วะ”
“อื้อ... คงใช่มั้ง ขาวสวยหมวยเซ็กซ์ขนาดนั้น ฉันจะไปเทียบกับพี่เมย์ได้ยังไง” ดอกฟ้าก้มมองดูตัวเองแล้วใจหดหู่
“ฉันก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน แต่แกอย่าเครียดนะ อย่าร้องไห้มากด้วยล่ะ ตาจะบวม ยิ่งขี้เหร่อยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว” ปากจัด สุดธิดาว่าเพื่อนไปหนึ่งกรุบ
“ยายทราย แกยังจะมาซ้ำเติมฉันอีก แกควรที่จะปลอบใจฉันสิ” ร้องไห้ก็ร้อง แต่ก็ค้อนเพื่อนปลก ๆ ทั้งที่ไม่เห็นหน้ากัน
“เอาเหอะ เดี๋ยวค่ำ ๆ ฉันจะออกไปรับแก หยุดร้องไห้ ได้แล้ว และลุกขึ้นมาล้างตา มาส์กหน้า ตอนเย็นนี้ เราจะไปปาร์ตี้กันหน่อยนะ จำได้ไหม หรือว่าลืมไปแล้วว่า พวกเรานัดกัน”
จริงด้วยสิ ดอกฟ้าเธอลืมไปเสียสนิทว่า มีนัดกับชาวแก๊ง เนื่องจากต้องเลี้ยงส่งเพื่อนอีกคนในกลุ่ม นางจะกลับไปเรียนต่อต่างจังหวัดกลับบ้านเกิด จันทิราจึงตั้งตัวเป็นเจ้ามือเลี้ยงกันที่คลับย่านทองหล่อ
คุณอาจชอบ
