จุมพิตอสรพิษ: แค้นภรรยา

พวกเขายังจำได้ไหม

คำสัญญาเหล่านั้นมีความหมายอะไรบ้างหรือเปล่า

ฉันหันหลังเพื่อจากไป ฉันทนอยู่ในห้องเดียวกับพวกเขาไม่ไหว กับความรักจอมปลอมที่น่าอึดอัดของพวกเขาที่มีต่อเธอ

“เธอคิดจะไปไหน”

มือของเจตคว้าแขนฉันไว้ นิ้วของเขาจิกลงไปในเนื้อ

“ฉันบอกให้เธอขอโทษ”

ดวงตาของเขาเย็นชา เต็มไปด้วยความโกรธที่เฉียบคมและบาดลึก ซึ่งฉันเคยเห็นแต่เวลาที่เขามองคู่แข่งทางธุรกิจ

ไม่เคยเห็นเขามองฉันแบบนี้ จนกระทั่งตอนนี้

คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาในตัวฉัน

ฉันจำอีกครั้งหนึ่งที่เขาคว้าแขนฉันแบบนี้ได้ มันเป็นหลังจากที่ฉันทำกาแฟหกใส่หนังสือเรียนเล่มหนึ่งของแก้วโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอร้องไห้ และเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าขอโทษ ขอร้องให้เธอยกโทษให้ต่อหน้าพนักงานในบ้านทุกคน

ความทรงจำนั้น ความอัปยศอดสูนั้น มันแผดเผาอยู่ในท้องของฉัน

ฉันเบื่อมันแล้ว เบื่อที่จะเป็นเบี้ยของพวกเขาเหลือเกิน

“ปล่อยให้พวกมันรักกันไป” เสียงเย็นชาดังกระซิบในหัวฉัน “ปล่อยให้พวกมันได้ทุกอย่างไป”

ด้วยพละกำลังที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมี ฉันกระชากแขนออกจากมือเขา

“ฉันบอกว่าไม่”

มือของเจตค้างอยู่ในอากาศ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ฉันไม่เคยดึงตัวออกจากเขามาก่อน ฉันเคยแต่จะละลายไปกับสัมผัสของเขา โหยหาความสนใจจากเขา

สีหน้าของเขาเข้มขึ้น

“พวกเราตามใจเธอมากไปเหรอ บรูคลิน” เขาพูด เสียงของเขาต่ำอย่างอันตราย “นั่นคือปัญหาใช่ไหม”

ฉันหัวเราะออกมาสั้นๆ อย่างไร้อารมณ์

“ตามใจฉันเหรอ ไม่หรอกเจต ฉันว่าฉันต่างหากที่ตามใจพวกพี่มากเกินไป”

ตั้งแต่แก้วเข้ามา มันเหมือนกับมีสวิตช์ถูกเปิด

ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ความรักใคร่แบบสบายๆ เรื่องตลกวงใน ทั้งหมดนั้นไหลไปหาเธอหมด

ฉันเหลือแต่เศษเสี้ยว

ในชาติแรก ฉันพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะได้พวกเขากลับคืนมา ฉันกล้ำกลืนทุกคำดูถูก เมินเฉยทุกการดูแคลน ทนต่อทุกความอัปยศอดสู

ฉันต่อสู้เพื่อความรักที่ไม่เคยเป็นของฉันจริงๆ

และมันทำให้ฉันต้องตาย ถูกเผาทั้งเป็นในกองไฟที่พวกเขาจุดขึ้นเอง

ความทรงจำถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส ผิวหนังของฉันที่หลอมละลาย ฉายวาบขึ้นมาในใจ

“เธอก็แค่เด็กเหลือขอที่ถูกสปอยล์” เจตคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “เธอเป็นน้องสาวบุญธรรมของเรา เราให้ทุกอย่างกับเธอ บ้าน ชีวิตที่เธอไม่เคยฝันถึง”

เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ต้อนฉันจนมุมติดกับกำแพง

“เธอไม่มีสิทธิ์ในอะไรทั้งนั้น เธอควรจะขอบคุณที่เรายังนึกถึงเธอ พินัยกรรมบอกว่าเธอต้องแต่งงานกับคนใดคนหนึ่งในพวกเรา เธอควรจะคุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันเลือกเธอ”

เขาแทบจะถ่มน้ำลายใส่หน้าฉัน

“ไม่” ฉันพูดอีกครั้ง เสียงสั่นแต่หนักแน่น “ฉันจะไม่ทำ”

แก้วเลือกที่จะเล่นบทของเธอในตอนนั้น เธอฉุดแขนเสื้อของภัทร ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทุกข์ใจจอมปลอม

“บางที... บางทีฉันควรจะไปดีกว่า” เธอกระซิบ

“ไม่ เธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!” พวกเขาทั้งสามคนพูดพร้อมกัน หันไปปลอบเธอ

มันเป็นละครที่ซักซ้อมมาอย่างดี

“เรารักเธอนะแก้ว” ภัทรพูดเบาๆ ลูบผมเธอ คำพูดนั้นมีไว้สำหรับเธอ แต่มันเป็นมีดที่กรีดหัวใจฉัน

พวกเขาพยายามอธิบาย พยายามบอกฉันว่าความรู้สึกของพวกเขาที่มีต่อแก้วนั้นแตกต่างออกไป ว่าเธอเป็นแค่เพื่อนที่พวกเขากำลังช่วยเหลือ

คำโกหก

ความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน ลึกซึ้งจนเกือบจะสงบ ในที่สุดฉันก็ตัดใจได้จริงๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงครืดคราดดังมาจากด้านบน หัวฉันเงยขึ้นทันที ความทรงจำถึงแสงไฟที่กะพริบและคำเตือนของแม่บ้านฉายวาบขึ้นมาในใจ โคมระย้าคริสตัลขนาดมหึมาในโถงทางเข้ากำลังแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ฝุ่นหนาตกลงมาจากโคมไฟเพดาน

“แก้ว!” พี่ชายทั้งสามคนกรีดร้องพร้อมกัน

พวกเขากระโจนเข้าหาเธอ สร้างกำแพงมนุษย์กั้นระหว่างเธอกับอันตราย ขวางทางหนีของฉัน

ฉันติดกับ

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือโคมระย้าที่หลุดออกมา ร่วงลงมาทางฉัน

จากนั้น ความเจ็บปวดมหาศาล ความรู้สึกแตกหักอย่างรุนแรงที่ข้างลำตัว

ภาพของฉันพร่ามัว ฉันพยายามเงยหน้าขึ้น ศีรษะของฉันเอียงไปด้านข้าง

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่มัวซัว ฉันเห็นพวกเขา

พวกเขากำลังรุมล้อมแก้ว ซึ่งสบายดี ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

“เธอโอเคไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เจตกำลังถาม มือของเขาลูบไล้ตรวจดูเธออย่างร้อนรน

แก้วส่ายหน้า ดวงตาเบิกกว้าง จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบมาที่ฉัน ที่นอนกองอยู่บนพื้น

ตอนนั้นเองที่พวกเขาดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าฉันยังมีตัวตนอยู่

พวกเขารีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาผสมปนเปกันระหว่างความตื่นตระหนกและความรำคาญ

“บรูคลิน? พระเจ้า พวกเราขอโทษ” ภัทรพูด คุกเข่าลงข้างๆ ฉัน “พวกเรานึกว่าเป็น... พวกเราจำสลับกัน”

พวกเขาจำฉันสลับกัน

ฉันเป็นเพียงความเสียหายข้างเคียงในความหลงใหลที่พวกเขามีต่อเธอ

ฉัน ผู้ซึ่งเคยเป็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวของพวกเขา

ฉันเริ่มหัวเราะ เป็นเสียงเปียกๆ ที่มีฟองอากาศ ซึ่งส่งคลื่นความเจ็บปวดระลอกใหม่ไปทั่วอกของฉัน ซี่โครงของฉันรู้สึกเหมือนกำลังลุกเป็นไฟ

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวเอ่อคลอในดวงตาของฉัน ฉันลุกขึ้นไม่ได้ ฉันหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ

โลกรอบตัวเริ่มมืดลงที่ขอบ

ฉันหมดสติไป

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือใบหน้าของเจต คิ้วของเขาขมวดมุ่น มีสีหน้าที่แปลกและอ่านไม่ออกในดวงตาของเขา

สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงของเขา เรียกชื่อฉันด้วยความตื่นตระหนกที่ฟังดูเหมือนจริง

“บรูคลิน!”