แผนเอาตัวเข้าแลก

บทที่ 2

ตอนที่2แผนเอาตัวเข้าแลก

กลัวว่าอานซินจะไม่สบายใจหยางเหมียนเหมียนจึงพูดเสริมอีก“หลันหยางไม่ใช่คนที่ชอบเที่ยวเล่นกับผู้หญิงในหัวมีแต่กิจการที่บ้านเท่านั้นเขาทั้งอ่อนโยนและมีน้ำใจต่อผู้คนเหมาะกับซินซินจริงๆนะ”

เหมาะสม...อานซินกระดกขึ้นดื่มอีกหนึ่งแก้ว

เป็นเพราะดื่มไปมากอานซินเริ่มคอแห้งร่างกายเริ่มร้อนรุ่มราวมีกองไฟสุมอยู่ในร่างกาย

เธอลุกขึ้นยืนอย่างโซเซแล้วกล่าว“ไม่ไหวขอไปห้องน้ำให้สร่างเมาก่อนนะ”

“เอ๊ะ...”หยางเหมียนเหมียนรีบลุกขึ้นยืนไปดึงแขนเธอไว้“จะถึงเวลาที่นัดหลันหยางแล้วนะไปสร่างเอาที่ห้องเถอะ”

“แต่ว่า...รอก่อนดีกว่า...”อานซินส่ายหัวถึงแม้นี่จะคือสิ่งที่ใช้เวลาใคร่ครวญถึงสองวันและได้เตรียมใจมามากแล้วแต่เมื่อถึงเวลาจริงเธอก็ยังอยากจะหนีอยู่ดี

เวลาที่ได้อยู่กับเฟิงเฉินเธอฝันถึงเรือนหอใต้แสงเทียนในงานแต่งงานของเราทั้งสองนับครั้งไม่ถ้วนทั้งห้องจะต้องถูกปกคลุมไปด้วยดอกกุหลาบและต้องจุดเทียนหอมไว้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเล่มเธออยากจะเป็นผู้หญิงของเขาในสถานการณ์ที่โรแมนติก

สิ่งที่เธอฝันไว้ไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เพื่อประจบผู้ชายที่บอกรักเธอเพียงลมปากแบบนี้เป็นตายเธอก็ไม่ยอม

“รออะไรอีกกันไม่ใช่ว่าจะขึ้นไปตอนห้ามทุ่มหรือ”

“แต่ว่า...”

“ไม่แต่แล้วต่อจากนี้จะเป็นตายมันขึ้นอยู่กับตัวเธอแล้วนะ”หยางเหมียนเหมียนลากเธอเข้าไปในลิฟต์โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก่อนจากไปยังไม่ลืมกำชับให้หยางซวงซวงไปรับหลันหยางที่จุดจอดรถด้วย

ภายในลิฟต์กว้างขวางรอบด้านเป็นกระจกดวงตาของอานซินหรี่มองสภาพของตัวเองในกระจกมุมปากกดลึกแสยะยิ้มดูถูกตัวเอง

ตัวเธอตอนนี้ช่างอัปลักษณ์

ลิฟต์ขึ้นมายังชั้นสิบสองหยางเหมียนเหมียนกึ่งดึงกึ่งลากเธอมายังหน้าห้อง1201อย่างชำนาญทาง

มีคนอยู่ข้างในห้องแล้วหยางเหมียนเหมียนยกนิ้วเรียกกำลังใจให้กับอานซินและกล่าวปลอบใจ“ถือว่าเป็นการเข้าเรือนหอก่อนเวลากับว่าที่สามีในอนาคตห้ามถอยเด็ดขาดเชื่อฉันสิหลันหยางเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งแต่งกับเขาย่อมดีกว่าแต่งกับคนปัญญาอ่อนเป็นพันเท่า”

กล่าวจบไม่รอให้อานซินมีท่าทีตอบกลับใดๆนิ้วเรียวกดลงที่กริ่งประตูและรีบหลบไปยังมุมระเบียงทางเดินนี้ทันที

อานซินเมื่อเห็นหยางเหมียนเหมียนไปแล้วก็เกือบจะวิ่งตามเธอไปแต่เมื่อนึกไปถึงความยากในการจัดการแผนนี้ขึ้นมาขาของเธอก็ยกไม่ขึ้นใจของเธอเต้นรัวจนน่ากลัวยืนรออยู่ที่หน้าประตูประมาณหนึ่งนาทีทันใดนั้นมันก็ถูกเปิดออกจากคนข้างใน

ทันใดนั้นร่างสูงที่สง่างามก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเธอชายหนุ่มรูปงามพันผ้าขนผืนเดียวอยู่ที่เอวเท่านั้นถึงแม้จะถูกแสงบดทับแต่ก็รับรู้ได้ว่าเขารูปงามขนาดไหน

อานซินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ส่งเสียงอะไรมีเพียงเสียงดังขึ้นอยู่ในใจหลันหยางนั้นดูดีอยู่ตลอดเวลา

ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้เธอยังลังเลอะไรอยู่

ทันใดนั้นเธอก็ไม่เสียใจที่เลือกทำตามแผนเอาตัวเข้าแลกของสองพี่น้องคู่นั้นอีก

ดีกว่าการแต่งกับคนปัญญาอ่อนได้แต่งกับชายหนุ่มที่ดูดีขนาดนี้แม้เขาจะน่าเบื่อแต่มันก็คุ้มค่า

หากเป็นในอดีตอานซินจะไม่ยิ้มโง่ๆอ่อยผู้ชายแบบนี้เป็นแน่แต่คืนนี้...ราวกับเลือดในกายของเธอกำลังเดือดพล่านในใจต้องการหลันหยางเพื่อเติมเต็มความปรารถนาในใจเดี๋ยวนี้

ชายหนุ่มรูปงามคิ้วขมวดกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์“มีธุระอะไร”

บทที่ 3

ตอนที่3แย่แล้ว

“ฉัน...”ดวงตาคู่เยิ้มของอานซินจ้องมองไปที่เขาแย้มยิ้มก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมสองแขนบอบบางขึ้นไปโอบคอของเขาไว้“ฉันเต็มใจ...”

“ผมไม่ต้องการออกไปซะ”ชายหนุ่มรูปงามกระชากเธอออกห่าง

อานซินที่โดนกระชากล้มลงไปที่พื้นไหล่กระแทกจนเจ็บแปลบนึกคิดในใจชายหนุ่มที่สง่างามแท้จริงก็แค่การแสร้งทำ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรือตอนนี้มาแสร้งใสซื่อเพื่อไรกัน

แม้สมองจะสะลึมสะลือจนคิดอะไรไม่ออกแล้วแต่เธอยังจำโชคชะตาอันน่าเศร้าที่ต้องแต่งงานกับคนปัญญาอ่อนของตัวเองได้

เหมียนเหมียนพูดถูกความสุขต่อจากนี้เธอต้องกำหนดมันด้วยตัวเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้นอานซินบังคับตัวเองให้ทิ้งศักดิ์ศรีไปซะลุกขึ้นและโอบกอดเอวของเขาจากด้านหลังและเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า“แต่คุณพูดเองนี่คะว่าต้องการผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจ...”

ขณะที่พูดก็ไม่ลืมที่จะสัมผัสกับตัวของเขานิ้วเย็นลากผ่านแผ่นหลังของเขาและเผยยิ้มยั่วยวน“ฉันเต็มใจนะคะ...ฉันเต็มใจ...เพราะฉันต้องการแต่งงานกับคุณจริงๆ...อ๊ะ...”

วินาทีต่อมาอานซินถูกกระชากจนล้มลงไปบนเตียงสีขาวขนาดใหญ่เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวร่างหนักก็ทาบทับตามมาอย่างแรง

เขามาแล้วแต่เธอก็ยังกลัว

เธอยื่นมือออกไปเพื่อจะห้ามเขาแต่เพราะความต้องการภายในหัวทำให้หมัดที่จะทุบหัวเขาของเธอกลายเป็นกอบกุมที่เอวของเขาไว้แน่นแทนตอบสนองจูบที่ร้อนแรงของเขาอย่างเงอะงะ..

การหารือเรื่องงานแต่งงานแบบนี้ใช้เวลานานหรือไม่นะ

เธอไม่รู้ฤทธิ์เหล้าทำให้สมองของเธอทำงานรวนไปหมดจนตอนนี้ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จึงทำได้แต่ไปตามการนำทางของชายหนุ่มเท่านั้น

หยางเหมียนเหมียนที่หลบอยู่ตรงบันไดเมื่อเห็นอานซินเข้าห้องไปก็ปรบมือด้วยความพึงพอใจก่อนจะลงไปข้างล่างเรื่องราวสำเร็จไปตามแผนที่วางไว้ในที่สุดเธอก็วางใจได้เสียที

หยางเหมียนเหมียนตักสเต็กทานอยู่ตรงโซนบุฟเฟ่ต์อย่างมีความสุขดื่มน้ำผลไม้แก้วหนึ่งก่อนจะกลับไปยังห้องKTVที่เช่าไว้เมื่อเข้าไปก็เห็นหยางซวงซวงกำลังโทรออกอย่างร้อนรนเมื่อเห็นเหมียนเหมียนเข้ามาจึงรีบเอ่ยถาม“เธอไปไหนมาทำไมถึงไม่รับสายแล้วซินซินล่ะ”

“วางใจเถอะฉันโยนเธอเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว”หยางเหมียนเหมียนกระดกน้ำเปล่าบนโต๊ะขึ้นดื่มด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

“ห๊ะไปส่งเธอที่ไหนนะ”หยางซวงซวงกระโดดไปมาอย่างร้อนรน

“1201ไงทำไมกัน”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มเครียดตาม

“ฉันบอกแล้วไงว่าให้รอฉันโทรไปก่อนแล้วค่อยไปส่งหลันหยางเจ้าคนน่ารำคาญนั่นเทแล้วบอกว่าเกิดเรื่องที่บริษัท”

“ห๊ะ”หยางเหมียนเหมียนเองก็กระโดดตาม“ไม่จริงฉันเห็นเองกับตาว่ามีคนเปิดประตูให้ซินซินเห็นเป็นเงาผู้ชายบนพื้นด้วยฉันยังคิดอยู่เลยว่าทำไมหลันหยางถึงมาเร็วจัง”

“แย่แล้วๆซินซินซวยแล้ว”หยางซวงซวงเดินวนไปมาอย่างร้อนรน“เธอใส่ยานั่นไปเท่าไหร่”

“หมดห่อ”

“แย่แล้วๆ...”หยางซวงซวงทำได้แค่เดินวนไปมาอย่างร้อนรน

“แล้ว...แล้วเราจะทำอย่างไรดี”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มรนทั้งรนทั้งโกรธ“หลันหยางเจ้าคนชั่วจู่ๆมาเทกันแบบนี้กลับไปฉันจะฆ่าให้ตาย”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษหลันหยางช่วยคิดเร็วว่าจะช่วยซินซินออกมาอย่างไรดี”

“พวกเรารีบขึ้นไปเถอะ”

สองพี่น้องรีบขึ้นลิฟต์ไปด้วยใจร้อนดั่งไฟตอนที่พวกเธอมาถึงห้อง1201บนพื้นห้องมีชุดของอานซินกระจัดกระจายอยู่และบนเตียงเหลือเพียงอานซินที่กำลังหลับสนิทอยู่

เมื่อเห็นฉากนี้สองพี่น้องตระกูลหยางรู้สึกผิดจนอยากจะพุ่งชนกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอด...