เหยื่อในกับดักบงการใจ

สารวัตรรวิ (เมีย) POV

แรงผลักจากด้านหลังทำให้ฉันล้มลงไปในแอ่งน้ำโคลนอย่างแรง ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ความมึนงงทำให้ฉันไม่สามารถรับรู้สิ่งรอบข้างได้ชัดเจน

น้ำโคลนเย็นเฉียบซัดสาดเข้าใส่เสื้อผ้าและใบหน้าของฉัน ความรู้สึกขยะแขยงทำให้ฉันอยากจะร้องไห้

ผู้คนรอบข้างที่ยืนอยู่บนป้ายรถเมล์ต่างจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สงสัยและแปลกแยก ฉันรู้สึกอับอายและโดดเดี่ยวอย่างที่สุด

ฉันหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของฉันอ่อนแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เอง

ในสมองของฉันยังคงฉายภาพการกระทำอันน่ารังเกียจของเขาซ้ำไปซ้ำมา ฉันรู้สึกสับสนและขยะแขยงตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

ฉันเดินกลับบ้านอย่างเลื่อนลอย โดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกและเปื้อนโคลนออกเลย ทันทีที่ถึงบ้าน ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

ความรู้สึกช็อกทำให้ฉันตระหนักว่าร่างกายของฉันมีการตอบสนองที่แปลกประหลาดต่อการกระทำของเขา ความรู้สึกขยะแขยงตัวเองปะปนกับความสับสน

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายของฉันถึงได้ทรยศตัวเองในสถานการณ์แบบนั้น

ฉันหายใจเข้าออกอย่างหนักราวกับว่ายังมีกลิ่นของเขาติดอยู่ในปาก ความรู้สึกขยะแขยงยังคงเกาะกุมฉันไม่หาย

ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่ ความสงสัยปะปนกับความกลัว ทำให้ฉันยิ่งอยากจะรู้เรื่องของเขามากขึ้น

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นกับฉันได้

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วจ้องมองพื้นอย่างว่างเปล่า

โคลนที่ติดอยู่บนร่างกายของฉันค่อยๆ ไหลลงมาเรื่อยๆ จนถึงปลายเท้า ความรู้สึกแปดเปื้อนยังคงเกาะกุมฉันไม่หาย

ฉันนึกย้อนไปถึงความอับอายที่อาจจะมีคนมากมายเห็นเข้า ฉันอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ ที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ฉันไม่รู้ว่าจะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร ความรู้สึกไร้ที่พึ่งและความสิ้นหวังทำให้ฉันจมดิ่งลงไปในวังวนของความมืดมิด

ฉันพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนออก แล้วตรงไปยังห้องอาบน้ำ ฉันอยากจะชำระล้างความสกปรกที่ติดอยู่บนร่างกายและจิตใจ

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดึงฉันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอสว่างขึ้นมาดูอย่างเลื่อนลอย

มันเป็นคำขอเป็นเพื่อนจากคนแปลกหน้า

รูปโปรไฟล์และชื่อผู้ใช้ของเขากลับว่างเปล่า ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของเขา ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น แต่มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังดึงดูดฉันเข้าหา

ทันทีที่ฉันกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อน เขาก็ส่งรูปภาพมาให้ฉันทันที

หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น โทรศัพท์มือถือร่วงลงจากมือของฉันกระทบพื้นเสียงดังลั่น

ดวงตาของฉันเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัว มือของฉันสั่นเทาจนไม่สามารถยกขึ้นมาได้

รูปภาพที่เขาส่งมาคือรูปของฉันบนรถเมล์ มือของเขาที่กำลังลวนลามอยู่บนต้นขาของฉันปรากฏชัดเจนในรูปภาพนั้น กระโปรงของฉันถูกยกขึ้นจนเห็นชุดชั้นในอย่างชัดเจน

ความอับอายพุ่งขึ้นสูงสุด ความรู้สึกถูกย่ำยีและความกลัวทำให้ฉันแทบจะเป็นบ้า

ฉันเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

"แกเป็นใคร!" ฉันพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธปนความกลัว

แต่เขากลับเพิกเฉยต่อคำถามของฉัน

ข้อความตอบกลับที่ส่งมามีเพียงคำเย้ยหยัน มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกทรมานทางจิตใจ

ร่างกายของฉันสั่นเทาอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

ฉันไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

เขาต้องการเงิน หรือมีจุดประสงค์อื่นที่น่ากลัวกว่านั้น

แล้วเขาได้เบอร์โทรศัพท์ของฉันมาจากไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว

ความสั่นสะท้านแล่นไปทั่วร่าง ความกลัวถาโถมเข้ามาจนฉันต้องกำโทรศัพท์ไว้แน่น

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

ฉันสะดุ้งเฮือก แล้วจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวาดระแวง

ฉันแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่ออ่านข้อความ

"ไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วยังเปิดหน้าต่างอาบน้ำอีก ระวังจะเป็นหวัดนะคนสวย" ข้อความที่ส่งมายิ่งทำให้ความกลัวของฉันพุ่งขึ้นสูงสุด ฉันรู้สึกเหมือนถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรง

ฉันเงยหน้าขึ้นมองทันที แล้วก็พบว่าหน้าต่างห้องน้ำเปิดอ้าออกบานใหญ่ ผ้าม่านปลิวไสวไปตามแรงลม

ฉันวิ่งไปปิดหน้าต่างและดึงผ้าม่านให้สนิทอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก

เขาติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ในบ้านของฉันหรือเปล่า

เขากำลังจับตาดูฉันอยู่ใช่ไหม

โทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นอีกครั้ง

ข้อความจากเขาปรากฏบนหน้าจอ

"จะปิดหน้าต่างทำไม ในเมื่อฉันอัดคลิปไว้หมดแล้ว" ข้อความที่ส่งมายิ่งทำให้ความสิ้นหวังของฉันลึกซึ้งขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็ส่งคลิปวิดีโอหนึ่งมาให้ฉัน

ฉันแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเปิดดูคลิปวิดีโอนั้น

ในคลิปคือภาพของฉันที่กำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่

ความอับอายที่รุนแรงทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องออกมา

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาจากอก

ฉันคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัว แล้วเดินตรงไปที่หน้าต่างของห้องนอน มองออกไปยังห้องฝั่งตรงข้าม

ฉันเห็นมือข้างหนึ่งกำลังโบกโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงหน้าต่างห้องนั้น

เขาซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่าน ทำให้ฉันมองไม่เห็นหน้าเขาได้ชัดเจน

ร่างกายของฉันสั่นเทาจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่นด้วยมือที่สั่นระริก

ข้อความจากเขาดังขึ้นอีกครั้ง "พรุ่งนี้เวลาเดิม ที่เดิม ฉันจะรอเธอ"

ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง ฉันรีบกดลบและบล็อกเขาในทันที

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพียงชั่วครู่ แล้วความกลัวก็กลับเข้ามาอีกครั้งเมื่อฉันได้รับคำขอเป็นเพื่อนอีกครั้ง

คำขอเป็นเพื่อนใหม่มาจากชื่อ "จางห่าว" พร้อมกับข้อความหนึ่ง

"ถ้าไม่มา ฉันจะส่งคลิปวิดีโอที่เธออยู่บนรถเมล์ ให้ครอบครัวของเธอดู" ความกลัวทำให้ฉันแทบจะเป็นลม

สารวัตรรวิ (เมีย) POV

ฉันเหลือบมองห้องฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง แม้จะอยู่ในความมืดสลัว แต่ฉันก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นห้องว่างเปล่าที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ ความสงสัยเริ่มกัดกินจิตใจฉัน

เขาต้องย้ายเข้ามาอยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามทันทีที่รู้ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ของฉัน เขาต้องวางแผนเรื่องนี้มาเป็นอย่างดีแล้ว ความหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง

ฉันคิดถึงผลที่จะตามมาหากฉันไม่ไปตามคำสั่งของเขา รูปภาพและวิดีโอเหล่านั้นจะถูกเผยแพร่ออกไปอย่างไร้ความปรานี ความอับอายจะกัดกินชีวิตของฉันไปตลอดกาล

ความกลัวปะปนกับความคาดหวังที่แปลกประหลาด ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว

ฉันก้าวขึ้นรถเมล์ด้วยเท้าที่เปื้อนน้ำขังจากเมื่อคืน ร่างกายของฉันยังคงรู้สึกไม่สบายตัว

รถเมล์ไม่ค่อยมีคนมากนัก ฉันเลือกที่จะยืนอยู่ที่เดิมเมื่อวาน หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความกังวล ฉันรอคอยการมาถึงของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

มือของฉันกำราวเหล็กไว้แน่น สายตากวาดมองผู้โดยสารทุกคนบนรถเมล์อย่างระแวดระวัง

ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร อาจจะเป็นชายใส่แว่นคนนั้น หรือคนที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ หรือคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ฉันพร้อมกระเป๋าถือใบใหญ่

ฉันกัดริมฝีปากแน่น ฉันไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าใครคือเขา

ฉันรู้สึกว่าทุกคนบนรถเมล์ล้วนน่าสงสัยไปหมด

ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถึงสัมผัสของผ้าหยาบๆ ที่ค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาตามต้นขาของฉัน ลมหายใจของฉันหยุดไปชั่วขณะ

ร่างกายของฉันแข็งทื่อราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ฉันไม่กล้าขยับตัว ทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงออกมา

สัมผัสที่ต้นขายิ่งรุนแรงขึ้น ความกดดันถาโถมเข้ามาจนฉันรู้สึกร้อนรุ่มและอึดอัด มือหยาบกร้านค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปอย่างช้าๆ เกือบจะถึงชายกระโปรงของฉัน ราวกับว่าเขากำลังลองความอดทนของฉันอย่างใจเย็น

ฉันได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมโคโลญจน์ราคาถูก ทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ แต่ฉันก็ยังคงพยายามรักษาท่าทีให้ดูปกติที่สุด

ฉันกัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกเจ็บปวด พยายามควบคุมสีหน้าและลมหายใจของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด

ฉันวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การลวนลามธรรมดา แต่เป็นการท้าทาย การแสดงอำนาจ และฉันคือเหยื่อที่เขาเลือกมาอย่างพิถีพิถัน

ฉันไม่ใช่เหยื่อ! ฉันตะโกนก้องอยู่ในใจ ฉันคือผู้ล่าที่แกล้งทำเป็นลูกแกะที่หวาดกลัวต่างหาก

ทุกสัมผัสที่น่ารังเกียจคือหลักฐาน ทุกวินาทีคือโอกาสที่ฉันจะได้สังเกตและจดจำรายละเอียดของเขา

มือของเขายังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้ล่วงเกินไปมากกว่านั้น ราวกับว่าเขากำลังพึงพอใจกับการที่ฉันยอมทำตามคำสั่ง

ฉันหลับตาลงชั่วครู่ แล้วหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความรู้สึกขยะแขยงที่ปะทุขึ้นมาในอก ความอดทนของฉันกำลังจะหมดลง และเกมนี้กำลังจะเป็นของฉันในไม่ช้า

รถเมล์ชะลอความเร็วลง เตรียมจะจอดที่ป้าย ฉันรู้สึกถึงความกดดันที่ลดลง สัมผัสที่ต้นขาหายไปอย่างสิ้นเชิง

ฉันยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่เหลือบมองเห็นเงาคนหนึ่งรีบเบียดตัวลงจากรถเมล์ไปอย่างรวดเร็ว

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความโล่งอก มือที่กำราวเหล็กไว้แน่นค่อยๆ คลายออก ฉันพร้อมแล้วที่จะเริ่มแผนการต่อไป

รถเมล์เริ่มชะลอความเร็วลงอีกครั้ง ฉันรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก