ตอน 3
ฉันให้เวลาเขาสิบนาทีก่อนที่จะแอบออกจากงานเลี้ยง ฉันลงลิฟต์บริการไปที่ลานจอดรถ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ รถของฉันจอดอยู่ในโซนส่วนตัว ฉันเข้าไปในรถแล้วขับออกไปบนถนน
การหารถของเขาเป็นเรื่องง่าย เขาขับรถสปอร์ตคัสตอมที่มองเห็นได้ชัดเจน ฉันรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย ปิดไฟหน้ารถ เขาขับรถเร็ว มุ่งหน้าออกจากย่านธุรกิจไปยังคอนโดหรูแห่งใหม่
เขาเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของอาคารอพาร์ตเมนต์ที่ทันสมัยและโฉบเฉี่ยว ฉันจอดรถฝั่งตรงข้ามถนนและเฝ้าดู
ไม่กี่นาทีต่อมา แคนดี้ มโนรมย์ ก็ก้าวออกจากล็อบบี้ลิฟต์ ท่าทีที่เป็นมืออาชีพของเธอหายไปหมดสิ้น เธอสวมชุดคลุมผ้าไหม ปล่อยผมสยาย เธอดูใจร้อน
เมื่อรถของภาคินมาถึง เธอก็วิ่งไปหาเขา สีหน้าของเธอผสมผสานระหว่างความงอนและความพอใจ
“มาช้าจังเลย” เธอต่อว่าด้วยน้ำเสียงขี้เล่น
ภาคินลงจากรถ ใบหน้ายิ้มกว้าง เขาดึงเธอเข้ามากอด
“พี่ต้องหนีออกจากงานเลี้ยงน่ะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสนิทสนม “พี่มีเซอร์ไพรส์ให้คนพิเศษ”
เขาชี้ไปที่ท้องฟ้าอย่างคร่าวๆ ที่ซึ่งพลุชุดสุดท้ายกำลังจางหายไป “ชอบไหม?”
“มันเป็นของฉันเหรอคะ?” เธอถาม ตากว้างขึ้น “ฉันนึกว่าเป็นของ... เธอซะอีก”
“พี่คิดถึงเธอตลอดเวลาเลย” เขาพูดพลางจูบเธออย่างลึกซึ้ง “พี่สัญญาแคนดี้ ขอเวลาอีกนิดเดียว พอปิดดีลนี้ได้ พี่จะจัดการทุกอย่าง”
ฉันนั่งอยู่ในรถ ดับเครื่องยนต์ มองพวกเขาในกระจกมองหลัง คำพูดของฉันเองเมื่อหลายปีก่อนดังก้องอยู่ในใจ พลุวันครบรอบ ฉันเคยบอกเขาว่ามันฟุ่มเฟือยเกินไป เราควรจะเก็บเงินไว้ เขา επιμένει ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไม การแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่ใช่เพื่อภรรยาของเขา แต่เพื่อชู้รักของเขา
ฉันโง่ขนาดนี้ได้ยังไง?
แคนดี้โอบแขนรอบคอเขา กดร่างกายของเธอเข้าหาเขา
“ฉันไม่อยากรอแล้วภาคิน” เธอพูดเสียงออดอ้อน “ฉันหึงเวลาคิดถึงคุณอยู่กับเธอ”
เขาหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มต่ำในลำคอ “เธอไม่มีอะไรต้องหึงเลย”
“งั้นก็พิสูจน์สิ” เธอกระซิบ มือของเธอลูบไล้ลงบนหน้าอกของเขา “แสดงให้ฉันเห็นสิว่าคุณต้องการใครกันแน่”
เขาไม่ต้องการการกระตุ้นอีกต่อไป เขาอุ้มเธอขึ้น ขาของเธอโอบรอบเอวเขา และพาเธอไปที่รถของเขา
เธอร้องเสียงแหลมด้วยความขบขัน
เขาดันเธอพิงประตูผู้โดยสาร ปากของเขาหาปากของเธออีกครั้ง หน้าต่างรถติดฟิล์ม แต่ฉันยังเห็นเงาของพวกเขาสองคนเคลื่อนไหวไปมา เป็นการเต้นรำที่บ้าคลั่งและสิ้นหวัง
ฉันทรุดตัวลงบนเบาะ ร่างกายซ่อนอยู่ในเงามืด น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาเป็นทางเย็นๆ บนแก้ม ฉันเช็ดมันออกอย่างโกรธเคือง
การเห็นมันครั้งหนึ่งในรูปถ่ายเป็นเรื่องหนึ่ง การเห็นมันสดๆ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง การทรยศมันรู้สึกสดใหม่ เหมือนแผลดิบที่ถูกฉีกเปิดอีกครั้ง
ฉันจำคำสัญญาของเขา คำสาบานของเขา ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก
เขาเห็นอะไรในตัวเธอ? เธอเด็ก ทะเยอทะยาน และโจ่งแจ้ง แค่นั้นเองเหรอ? ของเล่นใหม่ที่แวววาวมาแทนที่ของเก่าที่คุ้นเคย?
ฉันบังคับตัวเองให้หายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ แล้วก็อีกครั้ง ฉันจะไม่พังทลาย ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้
ฉันมีแผน ฉันมีทางออก
อีกแค่สี่สิบเจ็ดชั่วโมง ความคิดนั้นเป็นเหมือนเส้นชีวิต ฉันจะทนมัน ฉันจะผ่านคืนนี้ไปให้ได้ แล้วฉันจะเป็นอิสระ
ฉันไม่ได้กลับไปที่งานเลี้ยง ฉันขับรถกลับบ้านหลังใหญ่ที่ว่างเปล่าของเรา บ้านที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน เต็มไปด้วยความทรงจำที่ตอนนี้แปดเปื้อนไปแล้ว ฉันตรงไปที่ห้องนอนของเราและล้มตัวลงนอน ไม่ได้เปลี่ยนชุดราตรีออก
ฉันคงจะเผลอหลับไป เพราะฉันสะดุ้งตื่นด้วยเสียงประตูห้องนอนเปิด เกือบจะตีสามแล้ว
ภาคินยืนอยู่ที่ประตู เงาของเขาย้อนแสงจากไฟทางเดิน เขาดูกระวนกระวาย
“อลิน? อยู่นี่เอง พี่เป็นห่วงแทบแย่”
เขารีบวิ่งมาที่เตียง ความโล่งใจฉายชัดบนใบหน้าเมื่อเห็นฉัน
“พี่กลับไปที่งานเลี้ยงแล้วไม่เจออลิน โทรไปก็ไม่รับ พี่นึกว่าเกิดอะไรขึ้นซะอีก”
ฉันเกือบจะหัวเราะ เป็นห่วง เขาเป็นห่วงก็เพราะว่าข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบของเขา ภรรยาที่รักของเขา หายตัวไป
“คุณกลับดึกนะคะ” ฉันพูด เสียงเรียบเฉย “คงจะมีปัญหาใหญ่กับเซิร์ฟเวอร์สินะ”
“ใช่” เขาพูดโดยไม่สะดุด “วุ่นวายมากเลย แต่ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว”
เขานั่งลงบนขอบเตียง จับมือฉัน สัมผัสของเขาน่าขยะแขยง
ฉันเริ่มเก่งขึ้นแล้วสินะ ฉันตระหนักได้ การโกหก การเสแสร้ง เขาได้สอนฉันอย่างดี
เขาดูโล่งใจมากที่ฉันไม่เป็นอะไร ที่โลกที่สมบูรณ์แบบของเขายังคงอยู่ เขาดึงฉันเข้าไปกอด ซบหน้าลงบนผมของฉัน
“อย่าทำให้พี่ตกใจแบบนี้อีกนะ” เขากระซิบ “ถ้าพี่เสียอลินไป พี่คงไม่รู้จะทำยังไง พี่จะพลิกแผ่นดินหาอลินเลย”
ฉันนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา คำพูดของเขารัดรอบตัวฉันเหมือนกรงขัง
ไม่ต้องห่วงหรอกภาคิน ฉันคิดในใจ อีกไม่นาน คุณก็จะได้พิสูจน์คำพูดนั้น
คุณอาจชอบ
