ความรักจากท้องฟ้า

บทที่ 2

ตอนที่ 2 สไตล์ที่สม่ำเสมอ

ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบทำให้มู่เฟยเอ๋อร์กระสับกระส่ายไปทั้งตัว

“ไม่......”เธออยากที่จะปฏิเสธการช่วยเหลือของฟู่ฉิงเทียน ไม่อยากให้มือที่แตะต้องคนอื่นมาแล้วของเขามาแตะตัวต้องตัวเธอ

การปฏิเสธของมู่เฟยเอ๋อร์ทำให้ฟู่ฉิงเทียนมองลงต่ำ

ผู้หญิงที่ปกติจประพฤติตัวดีและเชื่อฟังเขากลับไม่เชื่อฟังเป็นครั้งแรก เขาจึงแสดงออกไปอย่างเย็นชา

“มู่เฟยเอ๋อร์ เธออยู่กับฉันมาสามปีคงจะรู้ว่ามือของฉันผ่านอะไรมาบ้าง อย่ามาเล่นกับฉัน ฉันไม่ได้มีความอดทนมากกับความขี้เอาแต่ใจของเธอนะ”

พูดจบ เขาก็ก้มลงมาจูบพร้อมกับลงโทษเธอ

“คืนสุดท้ายแล้ว อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

คำพูดที่ไร้อารมณ์ ทำให้เธอรู้สึกหดหู่และตกลงไปสู่ห้วงลึก

เช้าวันรุ่งขึ้น

มู่เฟยเอ๋อตื่นมาพร้อมกับความตกใจ ข้างๆตัวเธอนั้นมีเพียงผ้าปูที่นอนที่ยับและอ้างว้าง

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟู่ฉิงเทียนไปตั้งแต่เมื่อไร

บนหัวเตียงมีนามบัตรบริษัทย้ายบ้านพร้อมกับข้อความที่วางเอาไว้

“รีบเคลียร์ของแล้วก็รีบย้าย”

คำพูดที่เรียบง่าย ก็คือสไตล์ที่สม่ำเสมอของเขา คือการกระทำที่ที่เขาทำกับมู่เฟยเอ๋อร์

ดูร่องรอยบนเรือนร่างของตัวเอง ในใจของมู่เฟยเอ๋อก็เต็มไปด้วยความอ้างว้างที่ไม่สามารถอธิบายได้

ถอดเสื้อผ้าออกอย่างกระตือรือร้น ถือกางเกงขึ้นมาอย่างไม่สนใจ

ในโลกนี้ ฉันคิดว่าคงจะแต่ฟู่ฉิงเทียนเท่านั้นแหละที่สามารถเปลี่ยนไปได้โดยที่สีหน้าไม่มีเปลี่ยนเลย!

ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจ มู่เฟยเอ๋อร์ก็เริ่มเก็บของของตัวเอง

ฟู่ฉิงเทียนต้องการให้ผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอยู่ งั้นห้องนี้คงจะเหลือของชิ้นเล็กชิ้นน้อยของเธอเอาไว้ไม่ได้

มู่เฟยเอ๋อร์รู้นิสัยของเขาอย่างดี ก็ไม่ได้ต้องการที่จะให้การจากไปของเธอสำคัญในสายตาของเขา

อยู่ด้วยกันดีๆก็จากกัน เหมือนกับช่วงนี้ที่คิดว่าความรู้สึกตัวเองใช่และวาดรูปเติมเต็มในวงกลม

……

รอย้ายไปคอนโดใหม่ กลางคืนก็กลับมาแล้ว

มู่เฟยเอ๋อร์กำลังนอนพักผ่อนพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่แปลกตาทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน

ในรุ่งเช้า มู่เฟยเอ๋อร์มาถึงสนามบินพร้อมขอบตาที่ดำคล้ำ

หอควบคุมการบินสูง 118 เมตร คือที่ทำงานของเธอ

หอควบคุมการบินแห่งนี้ล้อมรอบด้วยหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ที่มองเห็นสนามบินฝูซานได้ชัดเจน

ในฐานะผู้ที่ควบคุมการจราจรบนฟ้า ที่อาคารสนามบินคุณต้องใส่ใจกับลำดับการจราจรและมีสมาธิสูง

มาเฟยเอ๋อร์ชงกาแฟสามแก้วและดื่มกระทิงแดงสองกระป๋อง ซึ่งทำให้รู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้น

“ติ๊ด ติ๊ด” เสียงดังเข้ามาจากอุปกรณ์วิทยุ

“สายการบินหยางหาง 518 เรียกหอฝูซาน” เสียงต่ำทุ้มของผู้ชายดังออกมา

เสียงออกอากาศดังและชัดเจนทุกถ้อยคำ

มู่เฟยเอ๋อร์ได้ยินเพียงวิเดียวก็รู้ว่านี่เป็นเสียงของฟู่ฉิงเทียน และเมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว

“เชิญเข้ามา” มู่เฟยเอ๋อร์ควบคุมอารมณ์ของเธอและรักษาเสียงให้สงบนิ่ง

“ 518 ขออนุญาตลงจอด” เสียงฝั่งตรงข้ามเป็นปกติ

“กระแสลมบนพื้น 50 องศา ทางพิเศษ 01 สามารถลงจอดได้”

มู่เฟยเอ๋อร์ถือไมค์ไร้สายไว้ในมือของเธอและจ้องมองไปนอกหน้าต่างที่เครื่องบินสีขาวที่กำลังบินลงมาจากท้องฟ้า

“ยินดีต้อนรับกลับมา หยางหาง 518 “ เธอพูดด้วยเสียงต่ำ

ยินดีต้อนรับกลับมา ฟู่ฉิงเทียน

……

หลังจากเสร็จงาน หัวหน้าก็ส่งข้อความเข้ามา แจ้งว่าในวันนี้จะมีพนักงานเก่าคนหนึ่งเข้ามาที่บริษัทหยางเฉิงแอร์ไลน์ ดังนั้นให้พนักงานที่กำลังว่างอยู่ทุกคนไปต้อนรับ

มู่เฟยเอ๋อร์ที่พึ่งมาถึงล็อบบี้ เห็นฟู่ฉิงเทียนที่ใส่เครื่องแบบสีขาว ดูมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนกำลังยืนอยู่แถวหน้าจากไกลๆ

ข้างหลังเขามีแอร์โฮสเตสและสจ๊วตที่ต่อแถวเรียงรายกันอยู่ ทำให้เกิดเป็นภาพที่สวยงาม

มองไปที่ผู้หญิงที่แต่งหน้าอย่างละเอียดอ่อนข้างฟู่ฉิงเทียน มู่เฟยเอ๋อร์รู้สึกว่าในหัวว่างเปล่า——

พนักงานที่กลับมา ทำไมถึงเป็นเธอ?

หัวหน้าขึ้นพูดบนเวที “นี่คือมู่ชิงหรง แอร์โฮสเตสคนใหม่ของสายการบิน 518 ของพวกเรา เธอเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินในต่างประเทศมาหลายปีแล้ว มีประสบการณ์การเป็นแอร์โฮสเตสมาแล้วมากมาย ครั้งนี้เธอตั้งใจกลับมามีส่วนร่วมกับหยางหาง ทุกคนต้อนรับ!”

ข้างล่างเวทีมีเสียงปรบมือมากมาย มีเพียงมู่เฟยเอ๋อร์ที่ไม่ขยับเขยื้อนใดๆ

มู่ชิงหรงมองไปที่มู่เฟยเอ๋อร์จากนั้นเธอก็ยิ้มและกลับไปมองทุกคน “กลับมาที่บ้านเกิด สนามบินก็ยังคงเป็นสนามบินเดิม ผู้คนก็ยังเป็นคนที่คุ้นเคย”

เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ แล้วหันมาหาฟู่ฉิงเทียนพร้อมกับจับมือเขา “หวังว่าหลังจากนี้ที่ได้ขึ้นบินกับฉิงเทียน จะได้มีความสุขกับทุกคนนะคะ”

ความสนิทสนมและจับมือกันของพวกเขา ในสายตาของมู่เฟยเอ๋อร์นั้นรู้สึกเจ็บ

หัวใจของเธอเหมือนโดนฉีกครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยมือคู่นั้น จนเกินจะทนไหว

เธอพยายามเข้มแข็ง ควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้และมองไปที่ฟู่ฉิงเทียน

แต่สิ่งที่ชายคนนั้นพูด กลับบดขยี้ความคิดสุดท้ายในใจของเธอลง

“ผมอยากจะบอกทุกคนว่า ชิงหรงไม่ได้เป็นเพียงแค่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินโดยสาร 518 เท่านั้น แต่ยังเป็นคู่หมั้นของผมที่รักกันมาเจ็ดปีแล้วอีกด้วย”

บทที่ 3

ตอนที่ 3 การมีอยู่ของเธอ

ทันทีที่ฟู่ฉิงเทียนพูดจบ ทุกคนต่างก็โห่ร้องและปรบมือให้

มู่เฟยเอ๋อร์เป็นคนเดียวที่หน้าซีดเผือด

มู่ชิงหรงทิ้งเขาไปเมื่อสี่ปีก่อนแน่ๆ พวกเขาแยกจากกันเป็นเวลาสี่ปี แล้วทำไมพวกเขาถึงพูดว่าพวกเขาตกหลุมรักกันมาเจ็ดปีแล้วหล่ะ?

เจ็ดปี ถ้าพวกเขามีกันมาตลอดเจ็ดปี แล้วสามปีของฉันหล่ะคืออะไร?

เป็นของเล่นคั่นเวลาของคนรักเขาหรอ?

ผู้คนแยกย้ายกันไปและกลับไปที่ตำแหน่งหน้าที่ของพวกเขา

ฟู่ฉิงเทียนผายมือให้มู่ชิงหรงเดินออกไปทางด้านข้าง ผ่านหน้าของมู่เฟยเอ๋อร์ไป สายตาของเขาไม่แม้แต่จะเหลือบมามองเธอยังคงโฟกัสอยู่กับผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างเขา

มู่เฟ่ยเอ๋อร์มองไปที่แผ่นหลังของเขา น้ำตาก็คลอออกมา

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้ทิ้งร่องรอยความสำคัญไว้ในใจของผู้ชายคนนั้นเลย

การมีอยู่ของเธอเป็นแค่เรื่องตลก ...

มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบอยู่ข้างหลังเธอ มู่เฟยเอ๋อร์รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว

“ไอ๋หยา แค่เวลาที่ฉันไปเข้าห้องน้ำ การต้อนรับก็จบลงแล้วหรอ?” รองกัปตันกู้จั่วเดินมาพร้อมกับจัดระเบียบแขนเสื้อ บังเอิญเห็นมู่เฟยเอ๋อร์ที่ตาแดง

“อ้าว——เสี่ยวเฟยเฟย ร้องไห้ทำไม? เพราะตื่นเต้นที่เห็นคนสวยหรงกลับมาหรอ? นี่คิดว่าเธอสวยเหมือนดาราเลยป่ะ?”

กู้จั่วรีบหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำตาของมู่เฟยเอ๋อร์ แต่เธอก็โยนมันออกไป

“ไม่พูดอะไรก็ไม่มีใครหาว่าคุณเป็นใบ้นะ!” มู่เฟยเอ๋อร์ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา และเดินจากไป

......

กลับบ้านกลางดึก

มู่เฟยเอ๋อร์หยิบนมมาจากตู้เย็นจากนั้นก็นอนพักผ่อน

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดวีแชทเห็นฟู่ฉิงเทียนยกมือขึ้นแล้วลูบมันลงบนภาพที่ขยายใหญ่ขึ้น

เธอเป็นเหมือนแมลงเม่าที่บินเข้าหากองไฟมาตลอดสามปี ผู้ชายที่เธออยู่ด้วยกันมาตลอดเวลาสามปีไม่เคยเป็นของเธอ

นอกจากเรื่องบนเตียง

อยู่ๆมู่เฟยเอ๋อร์ก็รู้สึกปวดท้องอย่างกะทันหันตามมาด้วยอาการแสบร้อนที่คอ

มู่เฟยเอ๋อร์ยกมือขึ้นแล้วกดหน้าท้องแน่น ใบหน้าของเธอค่อยๆซีดเผือด

เธอรู้ได้ว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันและยังดื่มน้ำเย็นอีกจึงทำให้ปวดท้อง

มู่เฟยเอ๋อร์ประคองตัวขึ้นพร้อมกับหยดเหงื่อที่ไหลลงมา

เธอควานหากระเป๋าเดินทางและพบว่าเธอลืมจัดเรียงยาในตู้ยาเมื่อเธอย้ายมา

ยากระเพาะอาหารที่เธอกินบ่อยครั้ง เป็นยาในสวิตเซอร์แลนด์ซึ่งถูกนำกลับมาโดยฟู่ฉิงเทียน ตอนเขาเดินทางใน.

สวิตเซอร์แลนด์

ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้บ้าง เธอไม่สามารถซื้อยาในจีนได้?

ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของเธอ

มู่เฟยเอ๋อร์กัดริมฝีปากของเธอด้วยความดิ้นรนซักพักหนึ่งและตัดสินใจเรียกฟู่ฉิงเทียนมาหา

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็แค่ให้ความบันเทิงแก่เขาเป็นเวลาสามปีและขอให้เขาเอายามาให้เธองั้นหรอ?

"ติ๊ด ติ๊ด ... " การเชื่อมต่อที่ปลายโทรศัพท์นั้นยาวและรุนแรง

ทุกครั้งที่ส่งเสียงดังท้องของเธอก็จะปวดขึ้นอีกนิด

ขณะที่เธอกำลังจะเลิกโทร ในที่สุดปลายสายก็รับโทรศัพท์

มู่เฟยร์รู้สึกโล่งใจ แต่เธอกลับได้ยินเสียงผู้หญิงในสาย

“ฮัลโล?” เป็นเสียงของมู่ชิงหรงที่พูด

มู่เฟยเอ๋อร์ปิดปากของเธอทันที กลัวว่าจะส่งเสียงออกไป

เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเขาเพิ่งย้ายผู้หญิงออกจากบ้านของฟู่ฉิงเทียนก่อนเท้าของเธอ ...

อาการปวดท้องและความเจ็บปวดในหัวใจทำให้มู่เฟยเอ๋อร์เจ็บปวดเป็นอย่างมาก เธอไม่พูดอะไร เธอจับมือของเธอเพื่อที่จะตัดสายโทรศัพท์ แต่มู่ชิงหรงก็เปิดปากพูด

“ ฉิงไม่ได้เซฟเบอร์นี้เอาไว้ คุณเป็นใครคะ?”