เจ้าสาวจำเป็นกับสามีเศรษฐี

“นี่ก็ดึกแล้ว นอนเถอะ”

เสียงทุ้ม ๆ และมีเสน่ห์ของผู้ชายคนนึงดึงสติเจียงช่านกลับมา พอเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้

เจียงช่านจับชายกระโปรงอย่างประหม่า ใจของเธอเต้นเร็วขึ้น

ตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ เธอก็นั่งอยู่บนขอบเตียงตลอด อยู่ในท่านี้มานานจนหลังแข็งทื่อไปหมด ชุดแต่งงานที่สวมอยู่นั้นก็ยังไม่ได้เปลี่ยน จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นอาบน้ำเสร็จ แล้วออกมาจากห้องน้ำ เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าคืนนี้เธอกำลังจะเข้าหอกับผู้ชายคนนี้

แต่เธอไม่รู้ว่าจะเข้ากับสามีใหม่ของเธอได้ยังไง ซึ่งเธอเป็นตัวแทนมาแต่งงานแทน

ในฐานะลูกสาวนอกสมรสของตระกูลร่ำรวย เธอแต่งงานกับผู้ชายยากจนคนนี้แทนพี่สาวของเธอ ก็เพื่อทำตามสัญญาที่คนของสองตระกูลทำร่วมกันไว้ และได้สินสอดทองหมั้นมาเป็นจำนวนมาก

พอมีเงินแม่ของเธอที่ป่วยก็จะได้รับการช่วยเหลือ น้องชายก็จะได้เรียนต่อ ครอบครัวก็จะมีชีวิตที่ดีได้

เจียงช่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และเดินไปที่ห้องน้ำอย่างสั่น ๆ ราวกับกระต่ายน้อย “ฉ... ฉันก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน”

ผู้ชายคนนั้นหรี่ตาลง

เจียงช่านลุกขึ้น และเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และตอนที่กำลังจะล็อคประตูนั้นก็พบว่าประตูไม้โทรม ๆ บานนี้นั้นไม่มีแม้กระทั่งกลอนด้วยซ้ำ เธอถึงกับอึ้ง แต่ก่อนชีวิตก็ไม่ได้ดีนัก แต่ก็ไม่ได้ยากจนถึงขนาดนี้

ขอบตาของเธอแดงเล็กน้อย เธอลังเลอยู่ในห้องน้ำโดยไม่ได้ถอดชุดอยู่เป็นเวลานาน

ผู้ชายที่อยู่นอกประตูดูเหมือนจะเข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เลยพูดเสียงทุ้มขึ้นมา “ผมจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก อาบ ๆ ไปนะ”

เจียงช่านรู้สึกกลัวอยู่ลึก ๆ เธอเอาหน้าแนบประตูเพื่อฟังเสียง เสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ ไกลออกไป ประตูมีเสียงดังเอี๊ยด และก็ไม่ได้ยินอะไรอีก

อักษรสีแดงตัวใหญ่บนผนังเก่า ๆ นั้นดูซีดเล็กน้อย วันก่อนวันแต่งงาน พายุไต้ฝุ่นพัดถล่มเมือง ป้ายโฆษณาปลิวว่อน และต้นไม้ก็โค่นเต็มถนนไปหมด เจียงช่านแต่งงานท่ามกลางความยุ่งเหยิงนี้

ไม่มีรถแต่งงานสวย ๆ มารับเธอ เธอเดินไปไกลก่อนจะขึ้นรถตู้ธรรมดา ๆ หลังจากนั้นไม่รู้รถวิ่งมานานเท่าไหร่ถึงได้มาถึงหมู่บ้าน ถนนดินโคลนทำให้รองเท้า และชุดแต่งงานของเธอเลอะไปหมด

คนเฒ่าคนแก่บอกว่าแต่งงานในสภาพอากาศแบบนี้จะไม่มีความสุข

แต่เจียงช่านนั้นไม่ได้สนใจเรื่องความสุขของตัวเองมานานแล้ว

เธอเช็ดผมพลางเดินออกมาจากห้องน้ำ

สามีของเธอยังไม่กลับมา ไปสูบบุหรี่นานเลยทีเดียว

เธอมองดูบ้านปูนที่มีห้องอยู่สองห้อง และบางจุดก็รูรั่ว ถึงแม้ว่าจะทรุดโทรมไปบ้าง แต่ถ้าทำความสะอาดดี ๆ ก็ถือว่าเป็นบ้านที่ดีทีเดียว เจียงช่านยิ้มบาง ๆ และถือโอกาสก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะกลับมา ทำความสะอาดด้านใน และด้านนอกห้องอย่างง่าย ๆ

ตอนที่เธอกำลังคุกเข่าบนเตียง และดึงผ้านวมลงมานั้น ผู้ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาจากประตู

เจียงช่านหันหน้าไปมอง ทำให้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่นุ่งอยู่นั้นหลุดออกมา เธออุทานออกมาพลางโอบแขนรอบตัวเองทันที แต่...

ผู้ชายคนนั้นเห็นภาพที่สวยงามนี้หมดแล้ว

เจียงช่านรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวของเธออย่างรีบร้อน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงระเรื่อขึ้นมา

ผู้ชายคนนั้นขยับลูกกระเดือก สายตาของเขาดูซับซ้อน เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ และพูดด้วยเสียงทุ้มแหบเสน่ห์ “ดึกแล้ว เรานอนกันเถอะ”

ครั้งนี้เพิ่มคำว่า “เรา” เข้าไปด้วย

ใจของเจียงช่านนั้นแทบจะหลุดออกมาเธอหลับตาแน่น และทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงที่โอบรอบเอวของเธอ เธอตกอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น และถูกเขากดลงบนเตียง...

หัวของเจียงช่านขาวโพลนไปหมด

เธอรู้สึกว่าอกแกร่งที่ร้อนระอุกำลังแนบอยู่ที่หลังของเธอ ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่แรงมาก ความเป็นชายของเขาโอบรัดเธอไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แขนขาของเธอยังคงแข็งทื่อ และไม่สามารถขยับได้

มือของผู้ชายคนนั้นหยุดชะงักไป

“รู้ไหมว่าผมเป็นใคร？”

เจียงช่านถึงกับอึ้ง

สิ่งที่เขาต้องการจะพูดก็คือเขาเป็นสามีของเธอ นี่เป็นคืนเข้าหอของพวกเขา เรื่องแบบนี้ระหว่างสามีภรรยานั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่เจียงช่านกลับตอบคำถามของเขา อกมาอย่างกลัว ๆ ว่า “ฉันรู้... คุณคือกู้เหมิ่ง”

ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย และมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

กู้เหมิ่ง... เฮอะ ขอบคุณที่เธอยังรู้จักชื่อนี้

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่กู้เหมิ่ง

เธอเองก็ไม่ใช่เจียงเหยา

จริง ๆ แล้วเขาสามารถบอกได้ตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้ามาแล้วว่าเธอเป็นแค่ตัวแทน แม้ว่าจะไม่รู้เหตุผล แต่จากนิสัยของคุณหนูตระกูลเจียงแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแต่งงานกับคนบ้านนอกแบบนี้

แต่ไม่เป็นไร เธอแต่งงานแทน เขาเองก็แต่งงานแทน ถือซะว่าเจ๊ากันไป

“กู้เหมิ่ง...”

เขากลับมาได้สติอีกครั้ง และตอนที่เขาก้มหน้าลงสบตากับแววตาคู่สวยของเธอ เขาก็ได้เห็นแววตาที่อ่อนโยน ปนไปด้วยความอาย เหมือนมือที่มองไม่เห็น มาคว้าหัวใจของเขาไป

“ขอโทษค่ะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย” เธอกัดริมฝีปาก ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปโอบรอบคอเขาอย่างลองเชิง “คุณเป็นสามีของฉัน คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้... ง...งั้นเรามาเริ่มกันเถอะค่ะ”

เม็ดเหงื่อไหลออกมาจากปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอ เธอเขยิบเข้าไปใกล้เขาอย่างเงอะงะแต่ตัวของเธอนั้นสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ใจของกู้เหมิ่งเต้นรัว ตอนที่เธอทำอะไรไม่ถูก และกำลังจะจูบริมฝีปากเขานั้น จู่ ๆ เขาก็จับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ และดันเธอให้ห่างออกไปจากเขา

เจียงช่านถึงกับชะงัก หน้านั้นยังคงแดงอยู่ ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง

“ช่างเถอะ” เขามองเธอ “วันนี้เธอเหนื่อยแล้ว รีบนอนเถอะ”

“กู้เหมิ่ง ฉัน...”

“ฉันว่าเธอต้องใช้เวลาสักพักถึงจะชินกับมัน ก่อนที่เธอจะชินกับการมีสามีนั้น ฉันจะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”

เขาพูดพลางพลิกตัวกลับไป

เจียงช่านมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาอย่างเหม่อ ๆ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แล้วก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ดังขึ้นมา

เธอถึงได้สังเกตเขาอย่างละเอียด

เขาดูหล่อมากในยามที่เขาหลับ ใบหน้าคมคาย คิ้วคมนั้นดูมีเสน่ห์ในแบบฉบับของผู้ชาย แขนแกร่งที่วางอยู่ใต้หมอน หุ่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้เธอถึงกับหน้าแดงขึ้นมา

ใจของเจียงช่านเต้นไม่เป็นจังหวะ และรีบหันหน้าหนี

ขณะที่เธอเริ่มง่วง เธอก็นึกถึงคำดูถูกก่อนที่เธอจะแต่งงานของแม่เลี้ยง และเจียงเหยาขึ้นมา พวกเธอบอกเธอว่าเมื่อก่อนนั้นตระกูลกู้เป็นเพื่อนกับพวกเขา และเคยสัญญาว่าจะให้ลูก ๆ ของทั้งสองตระกูลแต่งงานกัน แต่หลังจากสิ้นเนื้อประดาตัว ตระกูลกู้ก็มาหลบอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาเล็ก ๆ ลูกชายของตระกูลกู้นั้นก็ไม่ได้เรื่อง เขาเป็นอันธพาลที่มีชื่อเสียง และว่ากันว่ามักจะเข้าออกสถานพินิจอยู่เป็นประจำ...

“ฉันจะแต่งงานกับอันธพาลได้ยังไง？” เจียงเหยาพูดออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “แกเหมาะสมกว่า ยังไงซะแม่ของแกก็มีผู้ชายมามากมายนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว น้องชายของแกก็เป็นลูกของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้！”

“คนอย่างแก ก็เหมาะแค่กับอันธพาลบ้านนอกนั่น！”

“ช่านช่าน แกลองคิดให้ดีนะ” ท่าทางของพ่อของเธอก็เย็นชาเช่นกัน “ตราบใดที่แกยอมแต่งงานกับกู้เหมิ่งแทนเหยาเหยา ฉันจะให้เงินแกก้อนนึงเพื่อเอาไปรักษาแม่ของแก”

แม่เลี้ยงก็ด่าขึ้นมาว่า “การที่ให้อีตัวอย่างแกแต่งงานในฐานะคุณหนูรองของตระกูลเจียงนั้นก็ถือเป็นเกียรติมากแล้ว！ รู้จักสถานะของตัวเองด้วย！”

เจียงช่านสะดุ้งตื่น และก็พบว่าฟ้าสว่างจ้าแล้ว และผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน

เธอสวมชุด ออกไปที่สนามหน้าบ้าน และเห็นกู้เหมิ่งกำลังออกกำลังกายยามเช้าอยู่

เขาเปลือยท่อนบน ถือดัมเบลสลับกันด้วยมือทั้งสองข้าง กล้ามเนื้อของเขาเหมือนก้อนอิฐก้อนเล็ก ๆ พอแสงยามเช้าส่องมาทำให้เขาดูเหมือนเทพบุตรลงมาจากฟากฟ้า ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงช่านร้อนผ่าวขึ้นมา เธอเอ่ยทักทายเขาอย่างนุ่มนวล “ตื่นเช้าจังนะคะ！”

กู้เหมิ่งหันหน้าไป และมองเธอนิ่ง ๆ

เจียงช่านมองไปรอบ ๆ สนามไม่ใหญ่ และค่อนข้างรก มีกระสอบทราย นวมชกมวย ไม้เบสบอล ดัมเบล และของอื่น ๆ กระจายอยู่ทั่ว เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เธอไม่กล้าพูดว่าข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่กู้เหมิ่งคงจะไปชกต่อยอยู่เป็นประจำแน่ ๆ

ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้นิสัยเป็นยังไง？

ได้ยินมาว่าคนที่นี่นั้นถือว่าผู้ชายเป็นใหญ่ และเป็นเรื่องปกติที่จะทุบตีภรรยาเวลาที่พวกเขาเมา

เจียงช่านกัดริมฝีปากของเธอ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว และกลั้นหายใจพลางถามเขาว่า “เอ่อ... ทานอาหารเช้ารึยังคะ？”

“ยัง” ผู้ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างเย็นชาสองสามคำ “คุณไปทำสิ”

เจียงช่านพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับ และวิ่งเข้าไปในครัว

เธอทำอย่างรวดเร็ว และใช้เวลาไม่นานในการทำโจ๊กข้าว ทอดไข่ และหั่นแฮมใส่จาก พลางเอาไปเสริ์ฟตรงหน้ากู้เหมิ่ง

กู้เหมิ่งเงยหน้าขึ้น และสบตาเข้ากับสายตาของเธอที่ยิ้มออกมาอย่างสดใส จู่ ๆ ใจเขาก็เต้นขึ้นมา เขาคีบแฮมชิ้นนึงแล้วยื่นใส่จานให้เธอ

เจียงช่านอึ้งไป และตอนที่กำลังจะปฏิเสธก็ได้ยินเสียงทุ้มของผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมาว่า “กินเยอะ ๆ ผอมมาก！”

“อ่อ...”

เธอเม้มปาก จริง ๆ แล้ว เธอมีเรื่องจะคุยกับกู้เหมิ่ง อย่างเช่น เธออยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องปกติสำหรับคู่บ่าวสาว แต่เธอกลับทำเหมือนกับว่าเขาบังคับเธอ

และเธอต้องการถามเขาเกี่ยวกับเรื่องในอนาคต พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ดังนั้นพวกเขาควรจะมีแผนสำหรับชีวิตของพวกเขา

อีกทั้งเธอยังไม่รู้เลยว่าเขาทำอาชีพอะไร และทำอะไรเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว...

พวกเขายังต้องรู้จักกัน และกันให้มากขึ้นกว่านี้

แต่ก็เห็นว่ากู้เหมิ่งนั้นเอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน พอเขายกมือขึ้น เธอก็เห็นข้อนิ้วด้าน ๆ ของเขา ซึ่งมาจากการที่ต่อยกระสอบทรายนับครั้งไม่ถ้วน

เจียงช่านกำลังจะพูด แต่ก็ได้แต่กลืนมันลงไป

มื้อแรกของคู่บ่าวสาวนั้นเงียบ และยาวนาน เจียงช่านไม่ได้ไม่รู้สึกเศร้า ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้แล้ว

“ว่าแต่ วันนี้มีแพลนอะไรไหมคะ？” เจียงช่านถาม

กู้เหมิ่งชะงักไป “ทำไมเหรอ？”

“ฉันจะไปในเมืองเพื่อคืนชุดแต่งงานค่ะ” เธอพูดแล้วยิ้มออกมา

สายตาของกู้เหมิ่งแข็งทื่อ เขาไม่ได้สนใจเรื่องการแต่งงานนี้เลย และเขาก็ไม่รู้ว่าชุดแต่งงานของเธอนั้นเช่ามา เวลาผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน มันเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิต ไม่ใช่ต้องซื้อชุดแต่งงานกลับบ้านกันทุกคนหรอกเหรอ？ พอคิดแบบนี้ ใจของเขาก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

“ฉันไม่ได้ขอให้คุณไปกับฉัน！” พอเจียงช่านเห็นว่าเขาเงียบไป เลยรีบอธิบายขึ้นมา “ฉันเอาชุดแต่งงานไปคืนเองได้ ถ้าคุณมีธุระต้องทำก็ไปทำเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

“อืม” ผู้ชายคนนั้นตอบกลับมาเรียบ ๆ

ทั้งคู่ต่างก็เคารพซึ่งกันและกัน

เจียงช่านซักชุดแต่งงานให้สะอาด และเอามันใส่ถุงอย่างเดิม ต่อรถเมล์สองสามรอบก็มาถึงร้านชุดแต่งงานในเวลาเกือบจะเที่ยง

ตอนที่แต่งงานนั้น นอกจากสินสอดที่รับปากไว้ ตระกูลเจียงไม่ได้เตรียมอะไรให้เธอเลย เธอทำได้เพียงเสาะหาร้านเล็ก ๆ บนถนน แล้วมาพบร้านชุดแต่งงานที่มีราคาที่เธอพอใจร้านนี้ ร้านไม่ใหญ่ และพนักงานก็เคยชินกับการดูถูกคน โดยเฉพาะคนที่เช่าชุดแต่งงานอย่างเจียงช่านนั้นแทบจะไม่ได้รับการต้อนรับเลย

“คุณผู้หญิง คุณแน่ใจเหรอคะว่าเราจะให้คนเช่าชุดนี้ได้อีกน่ะ？” พนักงานร้านเค้นเสียง สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “คุณดูเอาเองละกันว่ามันอยู่ในสภาพไหน！”