หลุมพรางเศรษฐี

"ใช่ ！

ไว้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเมื่อไหร่ก็ใกล้จะตายแล้วหล่ะ พอถึงตอนนั้นเธอยังจะมาแย่งเฉิงหนันไปจากแกได้อีกเหรอ?"

ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีของเจียงจิ้งหย่านั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"โอ้พระเจ้า ！ นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ เลย จัดการลั่วหนิงซีได้แถมยังได้เงินก้อนโตอีก ！"

ลั่วจื่อฉิ้นอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็เริ่มกังวลขึ้นมา "แต่พ่อจะยอมให้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเหรอคะ?"

เจียงจิ้งหย่าสบถขึ้นมาและพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า "บริษัทนั้นมีปัญหาเรื่องการดำเนินการอยู่ เซิ่งข่ายรับปากว่าจะช่วยลงทุนให้ เพื่อบริษัทแล้ว พ่อของแกไม่มีทางไม่ตกลงหรอกน่ะ"

แผนร้ายของทั้งคู่นั้นลอยเข้ามาในหูของลั่วหนิงซีผ่านกำแพงแค่ด้านเดียว

ตัวของลั่วหนิงซีโซเซและแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น

ผู้ชายที่นอนกับเธอเมื่อคืนนี้เป็นผู้ชายขายตัวที่ลั่วจื่อฉิ้นจ้างมางั้นเหรอ?

พ่อของเธอจะให้เธอแต่งงานกับไอ้แก่นิสัยเลวเพื่อบริษัทจริง ๆ หน่ะเหรอ?

ตอนที่ลั่วชื่อกรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองและทำเงินได้นั้น เธอที่เป็นลูกสาวของอดีตภรรยานั้นไม่ได้รับความรักจากพ่อด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอการบริหารของบริษัทมีปัญหากลับจะสละความสุขของเธอไปงั้นเหรอ?

พวกเขาคิดว่าเธอเป็นอะไรกันแน่?

บันไดสู่ความก้าวหน้างั้นเหรอ ?！

"ปัง ！"

ลั่วหนิงซีผลักประตูออกไปด้วยมือเดียว สองแม่ลูกที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นตกใจและมองมาทางที่เธอในทันที

"ลั่วหนิงซี?"

แววตาของลั่วจื่อฉิ้นฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้หล่ะ?

"ที่แท้เมื่อคืนนี้ที่ฉันรู้สึกตัวร้อนรุ่มนั้นไม่ใช่เพราะเมา แต่เป็นเพราะเธอวางยาฉันงั้นสินะ ！

ลั่วจื่อฉิ้น ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยหล่ะ?

แม้ว่าเราจะไม่ใช่พี่น้องที่เกิดจากแม่คนเดียวกัน แต่ก็เป็นลูกสาวของตระกูลลั่วเหมือนกันนะ ！"

ใบหน้าของลั่วหนิงซีเต็มไปด้วยความโกรธ หน้าอกนั้นกระเพื่อมไม่หยุด

ลั่วจื่อฉิ้นไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป "แกยังจะมีหน้ามาถามว่าทำไมอีกเหรอ?

ก็เห็นอยู่ว่ายวีเฉิงหนันคือแฟนของฉัน แต่แกหล่ะ?

แกมาตามตอแยเขาทุกวัน ยั่วยวนเขา นั่นเป็นกรรมของแกที่อยากจะมาเป็นชู้ต่างหากหล่ะ ！"

"ที่แท้...

ก็เพราะเขางั้นเหรอ?"

ลั่วหนิงซีหัวเราะเยาะตัวเองพลางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น แววตาคู่นั้นแดงก่ำขึ้นมาเรื่อย ๆ และแฝงไปด้วยความไม่ยอม

"แต่ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันกับยวีเฉิงหนันนั้นรู้จักกันมาก่อน ตอนที่เขาเกิดอุบัติเหตุและอยู่ในอาการโคม่านั้น คนที่ดูแลเขาทุกอย่างโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนนั้นคือฉันที่เป็นแฟนเขาคนนี้ต่างหากหล่ะ ！ เพื่อเขา ฉันยอมทิ้งโอกาสที่จะได้ไปเรียนต่อต่างประเทศไปด้วยซ้ำ ！

ถ้าไม่ใช่เพราะพอเขาฟื้นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อม และเธอมาแอบอ้างว่าเป็นฉันแล้วหล่ะก็ เขาจะไปมีโอกาสรักเธอได้ยังไงกัน?"

"เธอว่าใครกันแน่ที่เป็นชู้หน่ะ?"

ช่วงครึ่งปีที่แฟนของเธอความจำเสื่อมมานี้ ลั่วหนิงซีพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะเรียกความทรงจำของเขากลับมาเพื่อให้เขาจำได้ว่าเธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงที่อยู่กับเขามาตลอดสองปี แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ผล

ยวีเฉิงหนันนั้นเชื่อว่าลั่วจื่อฉิ้นต่างหากที่เป็นคนรักของเขา

พอคิดแบบนี้ ใจของเธอก็เหมือนมีมือใหญ่ ๆ มาบีบไว้แน่น มันอึดอัดซะจนหายใจไม่ออกเลย

ลั่วจื่อฉิ้นนั้นไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกผิด แถมยังยิ่งได้ใจเข้าไปอีก "ไม่ว่าฉันจะใช้วิธีอะไร แต่ตอนนี้ยวีเฉิงหนันก็เป็นของฉันแล้ว ส่วนแก...

เหมาะแค่มีอะไรกับผู้ชายขายตัวที่ต้อยต่ำเท่านั้นแหละ ！

อ่อ ใช่ เดี๋ยวแกจะต้องแต่งงานกับเซิ่งข่าย ไอ้แก่ลามกนั่นด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะมีชีวิตไม่ถึงเดือนก็เป็นได้..."

ลั่วหนิงซีกำหมัดแน่น "ฉันมันโง่และติดกับดักของเธอเอง แต่พวกเธอนั้นอยากจะบีบให้ฉันแต่งงานและเหยียบฉันไต่ขึ้นไปที่สูงงั้นเหรอ?

ฉันจะบอกให้เลยว่าไม่มีทาง ！

！ " ตอนที่ลั่วหนิงซีกำลังจะหันหลังกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นเหลือบไปเห็นว่ามีร่างเงาขยับไปมาตรงที่ประตู จู่ ๆ เธอก็เขย่าชายเสื้อของลั่วหนิงซีและตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า "...

ซีซี ฉันกับเฉิงหนันนั้นรักกันจริง ๆ เธอให้พวกเราสมปรารถนาเถอะนะ...

อ๊า ！

！ "

มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ตอนที่ลั่วหนิงซีหันกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงแล้ว

"จื่อฉิ้น ！" มีเสียงตะโกนดังขึ้น ลั่วหนิงซีรู้สึกว่ามีคนวิ่งผ่านเธอไป ตัวของเธอนั้นโดนแรงกระแทกเข้าอย่างแรงทันทีจนต้องล้มลงกับพื้น ยวีเฉิงหนันรีบพุ่งเข้ามาทันที เขาโอบลั่วจื่อฉิ้นที่อยู่บนพื้นไว้อย่างกังวลทันที "จื่อฉิ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม?

ลั่วหนิงซี เธอทำอะไรกับพี่สาวของเธอกัน?

！ "

"พี่เฉิงหนัน ไม่ต้องไปโทษซีซีหรอกค่ะ เธอชอบคุณ ฉันควรจะยอมหลีกทางให้เธอค่ะ..."

"ลั่วหนิงซี จะให้ฉันบอกเธออีกกี่ครั้งกัน?

ฉันรักพี่สาวของเธอเท่านั้น ！

เธอยิ่งตามตอแยไม่เลิกแบบนี้ ฉันมีแต่ยิ่งเกลียดเธอเท่านั้น ！"

ยวีเฉิงหนันรีบพยุงลั่วจื่อฉิ้นขึ้นมาอย่างเป็นกังวลพลางด่าลั่วหนิงซีด้วยเสียงเด็ดขาด

ที่เมืองหลวง ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึก ๆ หนึ่ง

ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างนึง แผ่นหลังนั้นสูงมากราวกับนกอินทรีย์ที่หยิ่งผยอง

"เจ้านายครับ"

ผู้ช่วยโม่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาด้วยความเคารพ "หาข้อมูลของผู้หญิงคนเมื่อคืนนี้ได้แล้วครับ และ...

มีเรื่องบางเรื่องที่ผมคิดว่าคุณลี่อาจจะสนใจนะครับ"

ลี่ป๋อเฉินค่อย ๆ หันกลับมา แสงสีทองนอกหน้าต่างส่องมาที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเป็นแสงจาง ๆ

ผู้ช่วยโม่ยื่นไอแพดมาให้ "เธอกำลังประกาศหาคู่แต่งงานทางออนไลน์อยู่ครับ"

"ประกาศหาคู่แต่งงานงั้นเหรอ?"

ลี่ป๋อเฉินจ้องข้อความที่อยู่บนนั้น "ประกาศหาผู้ชายมาแต่งงานโดยด่วน ไม่เล่นการพนันและป่วยเป็นโรคประสาท" พลางยิ้มเยาะขึ้นมา เมื่อเช้าตอนที่เขาบอกว่าจะรับผิดชอบเธอนั้น เธอทำหน้าไม่สนใจแต่สุดท้ายกลับมาประกาศหาคู่ในเน็ตแบบนี้เนี่ยนะ?

นี่มันกำลังตบหน้าเขาไม่ใช่รึไงกัน?

...

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง ลั่วหนิงซีนั้นได้คุยกับผู้ชายถึงห้าสิบคนแล้วภายในเวลาสั้น ๆ เพียงครึ่งวันเอง ！

หลังจากกรองผู้ชายที่แค่อยากจะวันไนท์สแตนและเกาะเธอกินออกไปแล้ว เธอก็นัดผู้ชายสองสามคนเพื่อทำความเข้าใจกันมากขึ้น แต่ไม่คิดว่าเธอนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟอยู่นานแล้วแต่กลับไม่เห็นผู้ชายเลยสักคน

พวกเขาเบี้ยวนัดเธอพร้อมกันงั้นเหรอ ！

"บังเอิญจังเลยนะ?"

จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ทุ้มอันแสนเซ็กซี่ดังขึ้นมา ลั่วหนิงซีเงยหน้าขึ้น ก็สบตาเข้ากับแววตาเรียวคู่หนึ่ง คือผู้ชายขายตัวคืนนั้นเอง

อีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นแจ็กเก็ตลำลอง เอามือล้วงกระเป๋าไว้ข้างนึง ใบหน้านั้นดูเหมือนเป็นผู้อยู่เหนือกว่าที่สูงส่งและค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ "มาคนเดียวเหรอ? คุณไม่รังเกียจหล่ะก็ ผมขอนั่งด้วยดิ"

พอลั่วหนิงซีเห็นเขา หัวของเธอก็มีภาพที่ทั้งสองคนพัวนัวกันเมื่อคืนผุดขึ้นมาทันที ไหนจะเสียงครางกระเส่าพวกนั้นอีก มันดังก้องอยู่ในหูของเธอตลอด เธอทนไม่ไหวเลยออกปากไล่ "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันรังเกียจค่ะ ！"

ลี่ป๋อเฉินนั้นดูเหมือนว่าจะมองไม่เห็นที่เธอรังเกียจ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "ได้ยินว่าคุณจะหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยงั้นเหรอ?"

สายตาของลั่วหนิงซีดูระแวงขึ้นมาทันที "คุณรู้ได้ยังไงกัน?"

ลี่ป๋อเฉินไม่ตอบ ริมฝีปากบางนั้นพูดขึ้นมาอย่างสง่างามว่า "เมื่อเทียบกับชาวเน็ตที่ไม่รู้จักกันมาก่อนนั้น อย่างน้อย ๆ เราก็เคยใกล้ชิดกันมาก่อนแล้ว สู้เอาคนที่เคยใกล้ชิดกันมาก่อนดีกว่า เป็นไง จะลองพิจารณาผมดูไหม?"

ลั่วหนิงซีมองท่าทางนิ่ง ๆ ของเขาราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมและก็นึกถึงเรื่องที่พวกผู้ชายเหล่านั้นไม่มาตามนัดขึ้นมา

เธอหรี่ตาลงและถามขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า "ลั่วจื่อฉิ้นส่งคุณมาใช่ไหม?"

ลี่ป๋อเฉินเลิกคิ้วขึ้นมาทันที "ลั่วจื่อฉิ้น?

ใครกัน?"

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ！

ฉันรู้แล้วว่าเมื่อคืนนี้เธอเป็นคนสั่งให้คุณมาเปิดซิงฉัน ！ ตอนนี้จะให้มาแต่งงานกับฉันนี่ให้เงินคุณมาเท่าไหร่หล่ะ?"

คนที่ทำอาชีพอย่างพวกเขานี่ไม่มีศีลธรรมบ้างเลยรึไงกัน?

เพื่อเงิน แม้แต่การแต่งงานก็ขายได้ ！

ลี่ป๋อเฉินฟังออกว่าเธอพูดจาดูถูกและรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย "คุณคิดว่าผมเป็นคนอะไรไปแล้ว?"

"ยังไงซะก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว"

ลั่วหนิงซียิ้มอย่างดูถูกขึ้นมา ก่อนจะเอาเงินจากกระเป๋าขึ้นมาวางบนโต๊ะ "เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง กลับไปบอกลั่วจื่อฉิ้นนะว่าฉันโดนเธอเล่นงานมาแล้วครั้งนึง ฉันไม่มีทางโดนเธอเล่นงานอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน ！"

พอพูดจบ ลั่วหนิงซีก็ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที ตอนที่เดินผ่านเขานั้น จู่ ๆ ข้อมือก็รู้สึกหนักขึ้นมา หลังจากนั้นก็โดนกระชากอย่างแรงจนแทบหงายหลัง

เธอหลบไม่ทัน หลังจากรู้สึกเวียนหัวจากการเสียทรงแล้วถึงได้พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในอ้อมแขนของลี่เฉินป๋อ อยู่ในอ้อมกอดอย่างเดียวไม่ว่า แถมยังนั่งบนตักเขาอีก ！

ผู้ชายคนนั้นบีบเอวเรียวของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้เธอขยับตัว

กลิ่นความเป็นชายที่ชัดเจนนั้นโชยเข้ามาทันที มันติดอยู่ที่ปลายจมูกของลั่วหนิงซี หัวของลั่วหนิงซีตื้อไปหมด มือของเธอดันหน้าอกเขาไว้พลางดิ้นรนด้วยความโกรธ "ทำอะไรของคุณเนี่ย?

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ！"

"ปล่อยคุณงั้นเหรอ?

ได้ งั้นก็พูดมาให้ชัดเจนสิว่าทำไมผมถึงไม่ใช่คนดี?"

ในสายตาของลี่ป๋อเฉิน เธอที่กำลังดิ้นรนนั้นเหมือนลูกแมวที่กำลังดิ้นอยู่ไม่มีผิด แต่เธอนั้นเป็นผู้หญิงที่มีส่วนเว้าส่วนโค้ง พอโดนเธอถูอย่างอ่อนโยนแบบนี้ ทำให้แววตาของเขามืดลงไปบ้าง

ลั่วหนิงซีสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของเขาแหบแห้ง เธอเลยตัวแข็งทื่อและไม่กล้าขยับตัวพลางมองไปที่เขา "คุณรับเงินของคนอื่นมาเปิดซิงฉัน แถมยังอยากจะอัดคลิปที่เรามีอะไรกันอีก แบบนี้เขาเรียกว่าคนดีงั้นเหรอ?"

"เฮอะ งั้นคุณน่าจะโชคดีแล้วที่ผู้ชายในคืนนั้นคือผม"

ลั่วหนิงซีรู้สึกตลก "คุณหมายความว่าไง?"

"ผมให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดของโรงแรมมาแล้ว ตอนนั้นพอคุณโดนวางยาเข้าแล้วก็มีผู้ชายคนนึงเล็งคุณอยู่ ในมือนั้นยังถือกล้องวิดิโอเอาไว้ด้วย ผมเดาว่าเขาน่าจะเป็นผู้ชายขายตัวที่คุณว่าแหละ ส่วนผมนั้น...

แค่บังเอิญใช้ร่างกายของตัวเองช่วยคุณไปโดยไม่ได้ตั้งใจเฉย ๆ " ลั่วหนิงซีไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "คุณว่าไงนะ?"

ตึก

ลี่ป๋อเฉินโยนโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนโต๊ะกาแฟ "ถ้าไม่เชื่อก็ดูเอาเองละกัน"

ลั่วหนิงซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสงสัย ก่อนจะปลดล็อค มีคลิปวงจรปิดที่ทางเดินของโรงแรมอยู่ข้างใน ！

ในวิดีโอ ผู้ชายวัยกลางคนหน้าตาน่าเกลียดถือกล้องอยู่ในมุมมืด แววตาของเขาดูน่ากลัวราวกับจ้องมองเหยื่อที่กำลังจะได้มา... จนกระทั่งลี่ป๋อเฉินออกมาจากลิฟต์ เธอก็ล้มและโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขา หลังจากนั้นก็เข้าไปในห้องที่โรงแรมกับลี่ป๋อเฉินด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นถึงได้จากไปอย่างไม่ยอม ！

แผ่นหลังของเธอรู้สึกเย็นวาบไปหมด ลั่วหนิงซีตัวสั่นขึ้นมาทันที ！ ลั่วจื่อฉิ้นนั้นไม่เพียงแต่วางยาเธอเท่านั้น แถมยังจ้างผู้ชายขายตัวที่ดูลามกและหน้าตาน่าเกลียดมาด้วย

ถ้าเขาทำสำเร็จและอัดคลิปที่มีอะไรกันได้หล่ะก็...

เธอไม่อยากจะนึกถึงผลที่ตามมาเลย ！ "ต่อให้คุณไม่ใช่คนที่ลั่วจื่อฉิ้นจ้างมา แต่ทำไมคุณถึงมาที่โรงแรมในเวลานั้นได้หล่ะ?