ประกาศหาแฟน

“อื้ม~ เบา ๆ หน่อย... เดี๋ยวจะเสียงดังทำให้เธอตื่น”

ภายในห้องพักของโรงแรมเวินฮวา เหวินหย่ารู้สึกปวดหัวแทบจะแตก ทั้งตัวนั้นรู้สึกร้อนไปหมด หลังจากดิ้นรนอยู่นานถึงได้ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย แต่ภาพที่เห็นนั้นกลับทำให้เธอแทบคลั่ง！

แฟนของเธอ ลู่หลินเซินกำลังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไว้ที่หน้าต่าง ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เธอคือจ้าวเหอ แม่เลี้ยงของเธอนั่นเอง！

“ไม่ต้องกังวล เธอไม่ตื่นหรอก ยานั่นเป็นปริมาณที่ใช้กับสัตว์ เธอนั้นน่าจะหมดสติไปนานแล้วหล่ะ”

ลู่หลินเซินจับเอวอันเพรียวบางของจ้าวเหอไว้พลางกระแทกอย่างแรงโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเหวินหย่าที่อยู่บนเตียงเลย

เหวินหย่ากัดฟันและกำหมัดแน่น ตอนแรกนั้นจ้าวเหอเป็นคนแนะนำให้เธอกับลู่หลินเซินรู้จักกัน แถมยังพยายามให้พวกเขาสองคนคบกันอีก เธอนั้นไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าพวกเขาสองคนจะแอบทำอะไรลับหลังเธอแบบนี้！

คืนนี้ ลู่หลินเซินเชิญเธอมาทานอาหารเย็น เธอดื่มไวน์ที่เขาส่งมาให้ไปหนึ่งแก้วโดยไม่ได้ระแวงอะไร สุดท้ายก็หมดสติไป

ที่แท้นี่คือแผนที่พวกเขาคิดเอาไว้นานแล้วนี่เอง！

“คุณว่าถ้าเหวินหย่ารู้ว่าผู้ชายที่กำลังจะนอนกับเธอนั้นจริง ๆ แล้วเป็นคนจรจัด เธอจะรู้สึกยังไง？” จ้าวเหอกล่าวพลางหอบ

“เธอไม่มีทางรู้หรอก ตราบใดที่เธอคิดว่าคนที่อยู่กับเธอในคืนนี้คือฉันแล้วหล่ะก็ เธอจะต้องตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นและยอมแต่งงานกับฉันแต่โดยดี！ ถึงตอนนั้นพวกเราร่วมมือกัน ไม่ใช่แค่ตระกูลเหวิน รวมไปถึงทรัพย์สินของแม่ของเหวินหย่านั้นต้องเป็นของเราไม่ช้าก็เร็วแน่นอน！”

น้ำเสียงของลู่หลินเซินนั้นไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทำให้เหวินหย่าที่ได้ยินนั้นรู้สึกกลัวมาก

“แล้วคุณจะจัดการกับพี่ชายของเธอยังไงคะ？”

“ไว้ฉันควบคุมตระกูลเหวินได้เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นหาโอกาสส่งเขาเข้าคุกก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

จ้าวเหอหัวเราะคิกคักขึ้นมาเบา ๆ และให้ความร่วมมือกับท่าทางของลู่หลินเซินราวกับกำลังฉลองให้กับชัยชนะที่กำลังจะมาถึง

แต่จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตานั้นดูร้ายกาจมาก “เหวินหย่านั่นก็อย่าได้ให้เธอมีชีวิตอยู่ที่ดี！ ไว้พวกคุณเป็นสามีภรรยากันเมื่อไหร่ก็จะต้องอยู่ด้วยกัน หลินเซิน ฉันไม่ให้คุณแตะต้องเธอเป็นอันขาด！”

ลู่หลินเซินกอดจ้าวเหอแน่นขึ้นพลางขยับรุนแรงมากยิ่งขึ้น “งั้นเธอว่าฉันควรจะทำยังไงดีหล่ะ？”

“อ...อืม จัดฉากอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้เธอพิการซะ！” จ้าวเหอครางแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะคิดแผนทำร้ายเหวินหย่า ใบหน้าสวย ๆ ที่แดงก่ำนั้น ตอนนี้ดูดุร้ายขึ้นมาเป็นพิเศษ

ลู่หลินเซินเหงื่อออกเต็มตัวพลางยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “โอเค~ เอาตามที่เธอว่า”

พอเห็นว่าทั้งคู่ใกล้จะเสร็จแล้ว เหวินหย่าก็รีบหลับตาลงทันที

พอแต่งตัวเสร็จ ลู่หลินเซินก็เหลือบมองเหวินหย่าที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงและออกจากห้องไปอย่างสบายใจ

เหวินหย่าถึงได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วน้ำตาที่ไหลออกมานั้นมันไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นเลือดแดงสด ๆ มากกว่า

“ลู่หลินเซิน ฉันตาบอดจริง ๆ ！ น่าเสียดายที่แต่ก่อนฉันเชื่อใจคุณมากขนาดนั้น แต่คุณกลับโหดเหี้ยมอำมหิตและร่วมมือกับจ้าวเหอเพื่อทำลายครอบครัวของฉัน！”

เหวินหย่าสั่นไปทั้งตัวอย่างควบคุมไม่ได้

เธอลุกขึ้นยืนและอยากจะหนี แต่ขาของเธอนั้นอ่อนยวบเลยล้มลงกับพื้น

ให้ตายเถอะ ตัวของฉันอ่อนปวกเปียกซะจนเดินไม่ได้เลย！

เธอพยายามคลำหามีดปอกผลไม้ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเอามากรีดแขนตัวเอง เลือดสด ๆ ไหลออกมา มันเจ็บปวดซะจนทำให้อวัยวะของเธอเริ่มกลับมาทำงาน

พอลุกขึ้นมาจากเตียงก็มีเสียงดังขึ้นมาจากประตู เหวินหย่าไม่ทันได้คิดอะไรมาก เลยรีบเดินกะโผลกกะเผลกไปที่หน้าต่างแล้วปีนออกไปทันที

จากนั้นเสียงของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินก็ดังขึ้นมา

“เธอไปไหนแล้วหล่ะ ทำไมถึงหายไปได้ล่ะ？ คงไม่ได้หนีไปแล้วหรอกนะ！”

“เธอหนีไม่พ้นหรอก คืนนี้ถ้าไม่หาผู้ชายมาช่วยดับไฟให้หล่ะก็ เธอคงไม่มีทางรอดออกไปจากโรงแรมนี้ได้แน่ ๆ ！”

เหวินหย่าเหยียบหน้าต่างและพยายามจับขอบหน้าต่างของห้องถัดไป จู่ ๆ ก็มีมือ ๆ นึงเอื้อมผ่านไหล่มาปิดปากเธอไว้ จากนั้นก็ดึงเธอเข้าไปในห้องอย่างแรงพลางเหวี่ยงลงกับพื้น

ตัวที่ห้อยอยู่กลางอากาศนั้นอยู่ในสภาพไร้น้ำหนัก มือของเหวินหย่าจับคอเสื้อของผู้ชายคนนั้นไว้แน่น ทั้งคู่เลยล้มลงกับพื้น

เขา...กดทับตัวเธออยู่

กลิ่นของผู้ชายโถมเข้ามาในโสดประสาทของเหวินหย่า ทำให้ขนแขนที่มีเหงื่อเล็กน้อยของเธอนั้นลุกตั้งขึ้นมาทันที

เธอพยายามดิ้นรน แต่กลับครางว่า “อื้ม~” ออกมาเบา ๆ แทน

“เวินเหมี่ยวให้เธอมาเหรอ？”

ในความมืด น้ำเสียงมีเสน่ห์ของผู้ชายคนนั้นค่อย ๆ ดังขึ้นช้า ๆ มันน่าฟังมากเลยทีเดียว

มือเล็ก ๆ ของเธอลูบไล้หน้าอกของเขาอย่างอยู่ไม่สุข รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ของเขาผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ เส้นกล้ามนั้นสวยงามมาก ไหนจะกลิ่นของผู้ชายที่ลอยเข้ามาทำให้เลือดของเธอพลุ่งพล่านนั่นอีก

เวินเหมี่ยวอะไรกัน เธอไม่รู้จัก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้ เหวินหย่าไม่อยากตายที่นี่

“ค...คุณหล่อไหม？”

หมิ่นซือหางขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“พอได้”

“งั้นแสดงว่าไม่ได้น่าเกลียด”

แทนที่จะถูกบังคับให้มีอะไรกับผู้ชายจรจัด สู้ยอมมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าที่หน้าตาดีแถมหุ่นดีดีกว่า！

เหวินหย่ายื่นมือออกมาจับแก้มเขาแล้วพึมพำออกมาว่า “ขอบคุณนะคะ”

วินาทีต่อมา ริมฝีปากอันอุ่นชื้นของเธอก็ประกบไปที่ริมฝีปากอันอบอุ่นของเขา

ยาตัวนี้แรงมากจนทั้งคู่ต้องมีอะไรกันหลายรอบ ตั้งแต่พื้นไปยันโซฟา จากเตียงไปจนถึงระเบียง...

บรรยากาศในห้องนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและความน่าสมเพช ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เหวินหย่าถึงได้ตื่นขึ้นมา

เธอพยายามดันร่างกายที่รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวขึ้นมา พลางมองรอยทั่วตัวแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตอนนั้นมีเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ

เหวินหย่าตาสว่างขึ้นมา เขาอาบน้ำอยู่เหรอ？

เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะขอให้เธอรับผิดชอบ เธอเลยรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววางเงินที่เหลือกับเครื่องประดับไว้บนโต๊ะข้างเตียง เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยถอนพิษยาให้

หลังจากทิ้งข้อความไว้ เธอก็หนีออกจากโรงแรมไป

ในห้องพักของโรงแรม

หมิ่นซือหางออกมาจากห้องน้ำ ผู้หญิงเมื่อกี้จากไปแล้วแต่สีแดงที่อยู่บนเตียงนั้นดูจะสะดุดตาเป็นพิเศษ

คิ้วของเขาขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เห็นอะไรบางอย่างวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง

เฮอะ...

เขาเป็นหลานชายของหมิ่นชื่อ กรุ๊ปและเป็นซีอีโอของฮวาเซิ่ง กรุ๊ปที่ควบคุมเส้นชีวิตทางเศรษฐกิจของเมืองไห่ทั้งหมด พอนอนกับเขาก็ทิ้งเงินไว้ไม่ถึงสองพันห้ากับคำขอบคุณเป็นค่าตอบแทนแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ？

มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก！

สิบนาทีต่อมา

หมิ่นซือหางยืนตัวตรง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหนึ่งคีบบุหรี่ไว้ เขาดูดมันอย่างสง่างาม ก่อนจะพ่นควันออกมาจากริมฝีปากบางของเขา

ผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกมัดมือไพล่หลัง คุกเข่าอยู่ต่อหน้าหมิ่นซือหาง “ฮือ ๆ ... พี่ครับ ผมทำแบบนี้ก็เพื่อพี่นะครับ พี่อายุยี่สิบแปดแล้ว แต่กลับไม่มีแฟนแถมไม่หลงใหลในตัวผู้หญิงเลย... ผมเห็นแล้วก็รู้สึกร้อนใจ เพราะงั้น... เลยมีความคิดนี้ขึ้นมา”

หมิ่นซือหางเหลือบมองคราบเลือดสีแดงบนโซฟาข้าง ๆ เขาพลางพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร？”

“ว่าไงนะ？ ผู้หญิงอะไรครับ？”

เวินเหมี่ยวรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก

พี่ชายของเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนมายี่สิบกว่าปีแล้ว เขาเลยคิดว่าพี่ชายของเขาสนใจผู้ชายซะอีก

เพราะงั้นเมื่อคืนเขาได้ส่งคนมาให้ก็จริง แต่ไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา

ผู้หญิงงั้นเหรอ？ พอคิดแบบนี้ ตาของเวินเมี่ยวก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

“พี่ครับ ผม...”

ไม่ทันที่เวินเมี่ยวจะอธิบาย หมิ่นซือหางก็ถีบไหล่เขาทันที

“ไปดูกล้องวงจรปิดทั้งหมดแล้วตามหาผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะ！ ถ้าหาไม่เจอ นายก็ไปแอฟริกาเพื่อรับช่วงโครงการที่คนรับผิดชอบเพิ่งตายไปต่อซะ”

เวินเหมี่ยวมองร่างสูงและสง่างามของหมิ่นซือหางอย่างประหลาดใจ เขาอึ้งอยู่พักใหญ่ถึงได้สติกลับมา

อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อแทนผู้หญิงคนนั้นเลย

ในไฮ้ซื่อนั้น ใครไม่รู้บ้างว่าหมิ่นซือหางนั้นเป็นเสือชีตาห์ เหยื่อที่เขาเพ่งเล็งไว้นั้น จะเป็นหรือจะตายก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาล้วน ๆ

ผู้หญิงคนนั้นนอนกับพี่ของเขาจากนั้นก็หนีไป ใจกล้าจริง ๆ ！

...

เหวินหย่าออกมาจากโรงแรมก็ขึ้นรถแท็กซี่

แผนการอันชั่วร้ายของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

ต้องเปิดโปงธาตุแท้ของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินซะ！

หลังจากเรียบเรียงความคิดแล้ว เหวินหย่าก็กลับบ้านโดยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอก้าวเข้าไป เหวินชิงชาน พ่อของเธอก็ลุกขึ้นมาจากโซฟา

“เมื่อคืนแกไปไหนมา？ โทรไปที่มหาวิทยาลัยก็บอกว่าแกไม่ได้กลับหอ！”

สายตาที่โกรธเกรี้ยวของเขาแดงก่ำขึ้นมา ราวกับว่าจะปรี๊ดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้

“ชิงชาน อย่าโกรธไปเลยค่ะ ถ้าโกรธแล้วทำให้เสียสุขภาพขึ้นมาจะทำยังไงคะ？ เหวินหย่ายังเด็กอยู่ เธอยังไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ” จ้าวเหอที่อยู่ข้าง ๆ เหวินชิงชานแสร้งพูดปลอบใจขึ้นมา ก่อนจะมองไปทางเหวินหย่าด้วยสีหน้า “ปรารถนาดี”

“เหวินหย่า เธออย่าโทษที่พ่อโกรธเลยนะ เพราะเธอเป็นผู้หญิง ถ้าไม่กลับบ้านแบบนี้ ฉันกับพ่อของเธอนั้นกังวลว่าเธอจะโดนคนรังแกหรือเปล่า เธอคิดดูว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอขึ้นมาจริง ๆ หล่ะก็ ชื่อเสียงของตระกูลเหวินนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ชื่อเสียงของเธอนั้นสำคัญที่สุดนะ...”

สายตาของจ้าวเหอเต็มไปด้วยความกังวล ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปได้ยินแผนการร้ายของเธอกับลู่หลินเซินเข้าหล่ะก็ เหวินหย่าคงจะคิดว่าเธอนั้นเป็นห่วงเธอจริง ๆ แน่นอน

แต่ตอนนี้เหวินหย่านั้นมีสติกลับมาแล้ว และรู้อย่างเต็มอกว่าเธอต้องการจะทำอะไร

และก็เป็นไปตามคาด คำพูดของจ้าวเหอทำให้เหวินชิงชานโกรธได้สำเร็จ

“อายุยี่สิบกว่าแล้วยังไม่รู้เรื่องอีกเหรอ！ ดูเหมือนว่าปกตินั้นฉันจะตามใจแกมากเกินไป วันนี้ฉันจะให้แกรู้ว่ากฎที่แท้จริงมันเป็นยังไง！”

เขาหยิบไม้แข็ง ๆ ขึ้นมาแล้วฟาดมาที่เหวินหย่าทันที！

ตอนที่ไม้กำลังจะโดนเหวินหย่านั้น เธอกลับคุกเข่าลงต่อหน้าเหวินชิงชาน

“พ่อ หนูขอโทษค่ะ เมื่อคืนหนูเล่นไพ่กับเพื่อนเพลินจนลืมเวลา โทรศัพท์แบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้เลยไม่ทันได้บอกพ่อ หนูผิดเองค่ะ”

เหวินชิงชานอึ้งไปทันที มือที่ถือไม้นั้นแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ แต่ก่อนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เหวินหย่าก็ไม่มีทางยอมก้มหัวต่อหน้าเขา แถมยังต้องเถียงว่าใครถูกใครผิดด้วย เพราะงั้นความสัมพันธ์ของเขากับเหวินหย่านั้นเลยไม่ค่อยดีนัก

วันนี้มันยังไงกัน？

จริง ๆ แล้ว เหวินหย่านั้นรู้ดีว่าจ้าวเหอมักจะพูดจาหวาน ๆ ต่อหน้าพ่อของเธอเพื่อทำให้เขามีความสุข ซึ่งทำให้พ่อของเธอนั้นเชื่อใจเธอมาก ต่อให้ตอนนี้เธอจะบอกพ่อของเธอว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าไม่มีหลักฐานหล่ะก็ พ่อของเธอนั้นก็ไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน

เพราะงั้นเธอเลยแสร้งทำเป็นอ่อนข้อให้เขาเพื่อรอโอกาส

“พ่อคะ น้าจ้าวเป็นคนนอก เธอไม่เข้าใจนั้นก็เป็นเรื่องธรรมดาค่ะ แต่หนูเป็นลูกสาวของพ่อ พ่อก็น่าจะรู้ว่าหนูจะทำเรื่องที่ทำให้ตระกูลเหวินเสื่อมเสียชื่อเสียงได้ยังไงกันคะ？”

ตอนที่พูดนั้น เหวินหย่าก็น้ำตาไหลออกมา ดูแล้วน่าสงสารมาก

แม้ว่าเหวินชิงชานหย่ากับแม่ของเหวินหย่ามาได้หลายปีแล้ว เพราะทั้งคู่เข้ากันไม่ได้ แต่เขานั้นเป็นพ่อที่ดีของเหวินหย่ามาโดยตลอด พอเขาเห็นเหวินหย่ายอมรับผิดอย่างจริงใจแล้ว เขาก็ใจอ่อนขึ้นมา

เขาเก็บไม้ไปแล้วพูดว่า “โอเค รู้ว่าผิดก็ดีแล้ว ครั้งหน้าอย่าทำอีกละกัน ลุกขึ้นมาเถอะ”

พอเห็นว่าเหวินชิงชานให้อภัยเหวินหย่าอย่างง่ายดาย จ้าวเหอก็รู้สึกไม่มีความสุขมาก แต่ตอนนี้เธอมีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่ต้องทำ เลยต้องระงับความโกรธเอาไว้ในใจและแสร้งยิ้มออกมา

“ชิงชานคะ ฉันบอกแล้วว่าคุณเข้าใจผิด เสี่ยวหย่าเชื่อฟังขนาดนี้ ไม่มีทางทำตัวสำส่อนแบบผู้หญิงพวกนั้นแน่นอน ใช่ไหมเสี่ยวหย่า？”

เหวินหย่าฟังออกถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเธอ ใบหน้าของเธอยิ้ม แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา

“อ่อใช่ เสี่ยวหย่า ที่พ่อของเธอตามหาเธอนั้นก็เพราะว่ามีเรื่องจะบอกเธอหน่ะ” จ้าวเหอพูดพลางกระแทกแขนเหวินชิงชานและขยิบตาให้เขาอย่างลับ ๆ

เหวินชิงชานกระแอมขึ้นมาสองครั้ง ก่อนจะนั่งบนโซฟาแล้วพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“เสี่ยวหย่า... พ่อคิดดีแล้ว คุณน้านั้นพูดถูก พ่อไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงานกับคนที่ลูกไม่ชอบ แม้ว่าฐานะทางครอบครัวของเสี่ยวลู่นั้นจะธรรมดา แต่เขาดีกับลูก ลูกเองก็ชอบเขา นี่ต่างหากที่สำคัญที่สุดหน่ะ”

เหวินหย่าตกใจกับทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของพ่อเธอ

แต่ก่อนนั้นเหวินชิงชานคิดว่าลู่หลินเซินนั้นเป็นพวกบ้านนอกที่หวังจะมาเกาะผู้หญิงกิน เลยไม่อยากให้เหวินหย่าคบกับเขา และก่อนที่ทั้งคู่จะรู้จักกันนั้น เขาก็เลือกคนที่จะแต่งงานกับเหวินหย่าไว้แล้ว ซึ่งก็คือกู้หยูเฮ่อ คุณชายคนเล็กของตระกูลกู้

แต่กู้หยูเฮ่อนั้นเป็นเพลย์บอยและมีข่าวอื้อฉาวอยู่ตลอด เหวินหย่ามักจะทะเลาะกับเขาอยู่บ่อย ๆ เพราะเธอปฏิเสธการแต่งงาน

“แถมเมื่อเช้าก็ได้ยินมาว่ากู้หยูเฮ่อนั้นทะเลาะกับคนอื่นที่ไนต์คลับจนเป็นข่าว ได้ยินว่ายังเป็นเพราะผู้หญิงขายตัวคนหนึ่งอีกด้วย！ ถ้าให้ลูกแต่งงานกับคนแบบนี้ พ่อคงไม่สบายใจแน่ ๆ ” เหวินชิงชานถอนหายใจ “ถ้าเสี่ยวลู่ดีกับลูกจริง ๆ หล่ะก็ พ่อก็จะไม่ขัดขวางอะไรพวกลูกแล้วหล่ะ ถ้ามีเวลาก็ให้เขามาที่บ้านเพื่อมาคุยกันเรื่องงานหมั้นเถอะ”

“หมั้นงั้นเหรอ？ ！”

ข่าวนี้มันใหญ่มากจน เหวินหย่าอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เหวินชิงชานพยักหน้า “คุณน้าบอกว่าเธอให้คนไปดูมาแล้ว ตอนสิ้นเดือนมีวันที่ดีอยู่ เหมาะกับการหมั้นมาก และเป็นวันเกิดลูกพอดีด้วย แบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องดีคูณสองไปเลย ลูกเองก็ไม่ใช่เด็กแล้ว รีบแต่งงานซะ พ่อจะได้สบายใจ”

เหวินหย่าเข้าใจ ดูเหมือนว่าตอนที่เธอไม่อยู่บ้านนั้น จ้าวเหอจะพูดกรอกหูพ่อเธอไม่น้อยเลยทีเดียว

รีบร้อนให้เธอหมั้นกับลู่หลินเซินแบบนี้ต้องมีเจตนาไม่ดีแอบแฝงอยู่แน่ ๆ

แต่ตอนนี้เธอกำลังปวดหัวว่าจะจับจุดอ่อนของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินไม่ได้ สู้ทำตามน้ำให้พวกเขาโผล่หางออกมาเองจะดีกว่า！

รอยยิ้มที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เหวินหย่าเดินเข้ามาและนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ เหวินชิงชานพลางจับมือเขาไว้

“ขอบคุณนะคะพ่อ แต่ก่อนนั้นหนูไม่รู้จักความและมักจะทำให้คุณโกรธ พ่อสบายใจได้ค่ะ อีกหน่อยหนูจะเชื่อฟังพ่ออย่างแน่นอนค่ะ”

พอเห็นเหวินหย่าตอบตกลง จ้าวเหอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าเมื่อวานเหวินหย่าจะไม่รู้เรื่องแผนของเธอกับลู่หลินเซิน

แต่เมื่อคืนเธอไปไหนกันแน่

ด้วยปริมาณยาที่มากขนาดนั้นยังสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัย จ้าวเหอไม่เชื่อว่าเธอจะไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนอื่น

จู่ ๆ จ้าวเหอก็เห็นรอยแดงที่ชัดเจนบนคอของเหวินหย่า เธอที่เคยมีประสบการณ์มาก่อนนั้นรู้ดีว่านั่นคืออะไร

เฮอะ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

จ้าวเหอนั้นมั่นใจได้ว่า เมื่อคืนนี้เหวินหย่าจะต้องมีอะไรกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาอย่างแน่นอน เธอเลยยกมุมปากขึ้้นมาพลางคิดแผนในใจ

...

พอกลับมาที่ห้อง เหวินหย่าก็รีบตรงเข้าไปในห้องน้ำและขัดร่องรอยบนร่างกายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอเสียครั้งแรกของเธอไปแบบนี้แน่นอนว่าเธอไม่ยอม

แต่ทั้งหมดนั้น เธอจะคิดบัญชีกับจ้าวเหอและลู่หลินเซินให้หมด！

พออาบน้ำเสร็จ เหวินหย่าก็เริ่มคิดว่าจะจัดการกับงานหมั้นตอนสิ้นเดือนยังไง

เธอโทรหานักสืบเอกชนที่เพื่อนของเธอแนะนำมาให้ก่อน และให้เขาแอบสะกดรอยตามจ้าวเหอกับลู่หลินเซินและหาหลักฐานที่พวกเขาเป็นชู้กันและสืบมาให้ชัดเจนว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรในงานหมั้นตอนสิ้นเดือนกันแน่

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว เธอก็เปิดคอมพิวเตอร์และโพสต์ข้อความบนแพลตฟอร์มโซเชียลส่วนตัวของเธอ

ในขณะเดียวกันที่ตึกหมิ่นชื่อ กรุ๊ป

เวินเหมี่ยวรีบวิ่งเข้าไปในห้องทำงานของหมิ่นซือหางอย่างตื่นเต้นทันที

“พี่ครับ ผมเจอผู้หญิงคนนั้นแล้ว！”