สามีเจ้าเล่ห์ อย่าเลวเกินไปนะ

ฟู่...คุณนายฟู?

เครื่องลายครามชูเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

สิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาและคุ้นเคยอย่างยิ่ง

คิ้วเข้มดั่งหมึก ขับให้ดวงตาดูเด็ดเดี่ยวและเย็นชา ดวงตาคู่นั้นดำขลับเหมือนบ่อที่ลึกและเยือกเย็น จมูกโด่งยกสีสันให้ใบหน้า ริมฝีปากบางที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

เครื่องลายครามชูอยากทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย ไม่ เธออยากทำเป็นไม่อยู่ตรงนี้

แต่ฟู่เหิงก้าวมาข้างหน้า จับมือเธอไปวางที่เข็มขัดของเขา

เครื่องลายครามชูพยายามดึงมือออก แต่ฟู่เหิงยิ่งจับแน่นขึ้น

“ถ้าอยากดู ก็ควรแกะมันเอง”

เสียงเขาไม่มีความรู้สึก เหมือนฝ่ามือของเขาที่เย็นชืด

“ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากดูแล้ว”

เครื่องลายครามชูตกใจ ไม่เคยคิดว่าจะเจอคนที่เลือกสุ่มมาแล้วจะเป็นผู้ชายของตัวเอง

ใครจะบอกเธอได้ ว่าเรื่องบังเอิญแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง?

“ไม่?” ฟู่เหิงยิ้มเยาะ ดวงตาแฝงความเย้ยหยัน “ไม่อยากดูของฉัน แล้วอยากดูของผู้ชายคนอื่น?”

คำพูดสุดท้ายแฝงความโกรธเล็กน้อย

พร้อมกับเพิ่มแรงที่มือ ฟู่เหิงจับมือเครื่องลายครามชูแน่นขึ้น วางไว้ที่หัวเข็มขัดของเขา

เครื่องลายครามชูรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ใช่ค่ะ ฉันเล่นเกมแพ้” เสียงเธอเบาลง “นี่แค่การลงโทษ”

พูดจบ เธอมองไปทางหลู่เซียงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในโซฟา

ฟู่เหิงมองตามไป ดวงตาแฝงความเย้ยหยันที่เย็นชา

ภรรยาตัวเองมาที่บาร์เพื่อมองดูอย่างอื่น?

คิดว่าเขาไปทำงานต่างประเทศแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ?

“การลงโทษเหรอ?” ฟู่เหิงยิ้มเยาะ “น่าสนใจดี”

พูดจบ เขาปล่อยมือเครื่องลายครามชู ริมฝีปากบางกระซิบใกล้หูเธอ “ดำ”

ลมหายใจเย็นเยียบของเขากระจายรอบหูเธอ ทำให้รู้สึกคันเบา ๆ

หัวใจเครื่องลายครามชูเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

เขาไม่เคยใกล้ชิดกับเธอขนาดนี้มาก่อน

นอกจากวันที่จดทะเบียนสมรส เขาพูดกับเธอไม่กี่คำ แล้วบินไปต่างประเทศทำงาน ตั้งแต่นั้นมาก็แทบไม่มีการติดต่อ

ถ้าไม่บังเอิญเจอกันวันนี้ ...

เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเครื่องลายครามชู ฟู่เหิงยิ้ม นิ้วมือเขาเกลี่ยผมยาวที่หล่นลงมา เสียงต่ำและแหบพร่า เซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก “ฉันมีธุระอีกหน่อย รอฉันกลับ ฉันจะให้เธอดูอย่างช้า ๆ”

พูดจบ เขาปล่อยมือจากเธอ เก็บสีหน้าและเดินเข้าไปในบาร์

เครื่องลายครามชูยืนนิ่งครู่หนึ่ง แสงสลัวในบาร์กระทบตัวเธอ ทำให้ใบหน้าเธอดูไม่ชัดเจน

กลับไปที่โต๊ะ เครื่องลายครามชูยกแก้วมาร์ตินี่ขึ้นดื่มจนหมด

ทุกคนตาค้าง

หลู่เซียงกระแอมเล็กน้อย “ผู้ชายคนนั้นพูดอะไรกับเธอ ทำไมเธอดูตกใจขนาดนั้น”

“เขาไม่ได้ใส่กางเกงใน” เครื่องลายครามชูพูดด้วยความหงุดหงิด วางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงสูงกว่าปกติ

“จริงเหรอ เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่ละ ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็อยากไปดูบ้าง”

“พวกเธอเล่นไปก่อน ฉันออกไปข้างนอกสักหน่อย” ในเสียงเจี๊ยวจ๊าว เครื่องลายครามชูลุกขึ้น ตบไหล่หลู่เซียง “เดี๋ยวกลับโทรหาฉันด้วยนะ”

ออกจากบาร์ ลมเย็นของหน้าร้อนพัดมาช่วยให้เครื่องลายครามชูรู้สึกสบายขึ้น

เธอเดินไปตามถนน ความคิดหนักอึ้ง

จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งจอดข้างเธอ

กระจกเลื่อนลงช้า ๆ

ชายหน้านิ่ง เสียงเย็นชา “ขึ้นรถ”

เครื่องลายครามชูหยุดยืนอยู่ มองชายที่นั่งอยู่ในรถด้วยสายตาหรี่ลงเล็กน้อย

ท่าทางเย็นชาและมีความห่างเหิน

เธอกำหมัดและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

การกระทำนี้บอกให้ฟู่เหิงรู้ว่าเธอไม่ยอมขึ้นรถ

ใบหน้าของฟู่เหิงมืดครึ้มลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความมืดมน เสียงของเขายิ่งต่ำและเย็นชา "เครื่องลายครามชู!"

เขาเรียกเธอทั้งชื่อและนามสกุล หมายความว่าเขาโกรธมาก

เครื่องลายครามชูไม่ขยับ ฟู่เหิงก็ไม่ขยับ ทั้งสองจ้องมองกันอย่างเงียบๆ ผ่านระยะห่างระหว่างกัน

หลังจากที่ยืดเยื้ออยู่ประมาณสามนาที เครื่องลายครามชูยอมแพ้ต่ออำนาจอันแข็งแกร่งของเขา เธอเปิดประตูรถและรีบกลิ้งเข้าไป

ชายคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นสามีของเธอ แต่ยังเป็นผู้สนับสนุนทางการเงิน ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่จะทำให้เขาไม่พอใจในตอนนี้

"ช่วยส่งฉันไปที่สวนหนังสือเจียงหนาน ขอบคุณค่ะ!"

ทันทีที่พูดจบ เธอก็เห็นฟู่เหิงขมวดคิ้ว "นั่นคือที่ไหน?"

"บ้านที่ฉันอยู่ตอนนี้" เครื่องลายครามชูพูดออกไปโดยไม่คิด

พูดจบเธอก็เกือบจะตีตัวเองและกลืนคำพูดนั้นกลับเข้าไป

ฟู่เหิงหรี่ตาลงเล็กน้อย บ้านที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้?

นั่นหมายความว่าในช่วงเวลาที่เขาไปทำงานนอกสถานที่ เธอไม่ได้อยู่ที่สวนรอยัลวิวซึ่งเป็นบ้านใหม่ของพวกเขา

คิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็รู้สึกไม่พอใจ เสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจ "ไปที่บ้านสวนรอยัลวิวเถอะ!"

เครื่องลายครามชูหันศีรษะอย่างรวดเร็ว เผชิญกับสายตาที่กดดันของชายคนนั้น เธอเลือกที่จะเงียบ

ในรถเงียบลง

เครื่องลายครามชูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความวีแชทถึงหลู่เซียง บอกว่าเธอจะไม่กลับไปคืนนี้

ฟู่เหิงเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มหน้าส่งข้อความวีแชท แววตาที่ลึกซึ้งและคมกริบของเขามองไปที่เธอ

ผมยาวสีน้ำตาลเข้มปล่อยลงมา ปลายผมโค้งเล็กน้อย เส้นโค้งของใบหน้าดูสวยงาม หน้าผากเต็มอิ่ม จมูกโด่ง และริมฝีปากสีชมพูสดใส

เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาว กางเกงยีนส์สั้นสีอ่อน จากมุมมองของเขาตอนนี้ เขาสามารถเห็นเส้นโค้งที่ดูเลือนลางบริเวณหน้าอกและขาเรียวยาวขาวละเอียดของเธอ

ฟู่เหิงเบนสายตาออกไปและหัวเราะเบาๆ "เธอคงสนุกมากตอนฉันไม่อยู่บ้าน!"

คนขับรถที่ขับอยู่ข้างหน้าเหยียบเบรกทันที เครื่องลายครามชูไม่ได้ระวังชนเข้ากับเบาะหน้า

"อ๊ะ!" เธอร้องออกมาอย่างตกใจ แล้วรีบยืดตัวขึ้น ลูบหน้าผากด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "ไม่ ไม่สนุก"

ฟู่เหิงมองเธออย่างเย็นชา ยื่นนิ้วออกมาเกี่ยวขอบเสื้อสายเดี่ยวของเธอ "เฮอะ แต่งตัวแบบนี้ไปบาร์ดูผู้ชาย เก่งจริงๆ"

ริมฝีปากของเขาเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูก

เครื่องลายครามชูถูกคำพูดที่เย็นชาและรุนแรงของเขาทำให้เงียบไปชั่วขณะ

เธอขยับไปอีกนิด ใช้มือกอดอก เสียงของเธอเบาๆ "นั่นก็แค่เกม"

"เครื่องลายครามชู เธอต้องเข้าใจสถานะในครอบครัวของเธอตอนนี้"

เสียงของเขาเย็นชา มีความตำหนิแฝงอยู่ในนั้น

สถานะ เธอมีสถานะอะไร ภรรยาของฟู่เหิง หญิงสาวของครอบครัวฟู?

แต่ถ้าพูดออกไปใครจะเชื่อ?

แต่งงานมาได้ครึ่งปีแล้ว สามีอยู่ข้างนอกตลอด ถูกจับได้ว่าไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

ถ้าตอนนี้มีกระจกอยู่ ต้องเห็นความโกรธและไม่พอใจบนใบหน้าของเธอแน่

แต่เธอจะโกรธทำไม?

ตั้งแต่ต้นเธอก็รู้แล้วว่าการแต่งงานนี้เป็นเพียงการแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์

นายฟูตกลงที่จะช่วยเธอชำระหนี้มหาศาลที่พ่อเธอทิ้งไว้ และฟู่เหิง เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตอบตกลงแต่งงานกับเธอ

เพราะเขาแต่งงานกับความอบอุ่นไม่ได้ ก็เลยแต่งกับใครก็ได้ใช่ไหม?

เครื่องลายครามชูหลับตาลง กำมือแน่น ขจัดความไม่พอใจออกจากใบหน้า

สุดท้ายเธอก็เปิดริมฝีปาก พูดคำหนึ่งออกมาอย่างช้าๆ

"ค่ะ"