ตอน 3
ฟู่เจียเจียเป็นคนพูดเสียงดัง จู่ ๆ ก็ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดึงดูดสายตาของคนพวกนั้นให้พากันมองมาทางนี้ รวมถึงฟู่เหยี้ยนฉือด้วยเช่นกัน
แต่โชคดี เขาเพียงแค่ชำเลืองตามองเล็กน้อยก่อนจะหันสายตากลับไป ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็ก้าวขาเดินออกจากโรงแรมไป
หลังจากที่เขาจากออกไปแล้ว ฟู่เจียเจียก็เข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าซุบซิบนินทาทันที
“เห้อ คุณฟู่ถามแบบนี้ทำไมกันนะ”
ข่าวซุบซิบนี้ทำให้เธอสับสนมึนงงไปหมด นึกว่าจะมีข่าวด่วนเกิดขึ้นเสียอีก แต่กลับเป็นเพียงแค่นี้เนี่ยนะ？
แต่สวี่ชิงฮวนกลับรู้สึกโล่งใจราวกับได้รับการบรรเทาโทษอย่างไรอย่างนั้น ทันทีที่เปิดปากพูดขึ้น คอก็แห้งขึ้นมาจนแทบฟังไม่ออก “... ห้องนั้นของฉันวิวสวยมาก เขาก็เลยอาจจะอยากเปลี่ยนก็ได้”
“มีแค่นี้เหรอ”
“นั่นมันเป็นถึงท่านประธานเชียวนะ”
ฟู่เจียเจียเบะปาก รู้สึกว่าคนระดับพวกเขาทั้งสองคนไม่มีทางมีความสัมพันธ์อะไรกันอย่างแน่นอน มันแตกต่างกันเกินไป
“เธอว่าผู้ชายที่รูปหล่อเย็นชาแบบคุณฟู่ อยู่บนเตียงแล้วจะเร่าร้อนดั่งเปลวไฟไหม ดูจากรูปร่างที่สูงใหญ่ของเขา ฉันว่าขนาดจะต้องใหญ่แน่นอน！”
“...”
เร่าร้อนดั่งเปลวไฟมันเกินจริงไปหน่อย ส่วนคำพูดประโยคหลังนั้น... ขนาดของเขาก็ถือว่าใหญ่ล่ะมั้ง แม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ได้เปรียบเทียบดู แต่เมื่อคืนทรมานมาตั้งเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะยัดเข้าได้
หยุด ๆ ตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย！
อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหนก็จะกลายเป็นคนแบบนั้น อยู่ใกล้ชิดกับฟู่เจียเจียก็เลยเริ่มติดนิสัยลามกมาจากเธอแล้ว
ไม่นาน ผู้จัดการเฉินก็มาถึงล็อบบี้ด้วยเสื้อผ้าที่เป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เสื้อสูทรองเท้าหนังตามแบบฉบับนักธุรกิจ ผมโล้นตรงกลางหัว เขารับเอกสารมาจากมือของสวี่ชิงฮวนเปิดออกดู น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจ “IOPตลอดสองปีที่ผ่านมาน่าเป็นห่วงอย่างมาก อุตส่าห์ได้โครงการนี้มามันไม่ใช่เรื่องง่าย ยังจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก！ ถ้าเกิดเรียกหลักประกันเพิ่มเติมในการลงทุนมากเกิน โบนัสของพวกคุณเองก็อย่าหวังว่าจะได้เลย！
สวี่ชิงฮวนไม่ได้พูดอะไร ฟู่เจียเจียแอบส่งสายตาที่ดูถูกดูแคลนมา นั่นมันก็เป็นเพราะว่าผู้จัดการเฉินทำมันพังทลายลงไปเองไม่ใช่หรือไง เพื่อที่จะช่วงชิงโครงการ ถึงกับกล้าที่จะตกลงเป็นฝ่ายที่เรียกหลักประกันเพิ่มเติม！
ทันใดนั้น เขาก็มองสำรวจสวี่ชิงฮวนหัวจรดเท้า ดูเหมือนว่ากำลังคิดคำนวณอะไรบางอย่าง เสียงเองก็เปลี่ยนจากความดุดันกลายเป็นอ่อนโยนขึ้นมาไม่น้อย
“เสี่ยวฉวี่ ผมจำได้... คุณเป็นคนเมืองจิงโจวเหรอ ”
“ค่ะ เสิ่นตง เมืองจิงโจวค่ะ”
“คุณฟู่ของบริษัทพวกเราเองก็เป็นคนเมืองจิงโจวเหมือนกัน ตอนค่ำผมจะคิดหาวิธีไปชวนเขากินข้าว คุณอาศัยข้ออ้างที่เป็นคนบ้านเดียวกันไปหยั่งเชิงเขาสักหน่อยสิ”
คำพูดนี้ของเขาเหมือนกับกำลังขอความเห็น แต่กลับไม่เปิดโอกาสให้สวี่ชิงฮวนปฏิเสธเลยแม้แต่นิดเดียว！
แต่ว่าทันทีที่นึกว่าจะต้องไปเจอกับฟู่เหยี้ยนฉือ...
สวี่ชิงฮวนพูดปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม “คุณเฉิน เกรงว่าสถานภาพนี้ของฉันคงจะไม่มีสิทธิ์ไปพูดคุยกับคุณฟู่หรอกค่ะ”
“ดื่มโต๊ะเดียวกัน ถ้านั่งใกล้ ๆ กันแล้วถือโอกาสไปชวนคุยสักหน่อยมันไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ”
“แต่ว่า...”
“ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน ตอนค่ำคุณก็แต่งตัวให้ดี ๆ สักหน่อย อย่าทำให้ผมขายขี้หน้าล่ะ！”
หลังจากที่พูดทิ้งท้ายเสร็จ ผู้จัดการเฉินก็เดินออกไปจากโรงแรมด้วยตัวเอง ฟู่เจียเจียกลอกตามองบนอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะลากสวี่ชิงฮวนตามไป
...
ตอนเย็น หลังจากที่เจรจาต่อรองกับผู้รับผิดชอบของบริษัทฮ่านหยางเสร็จ สวี่ชิงฮวนก็ถูกผู้จัดการเฉินเร่งเร้าให้กลับไปเตรียมตัวที่โรงแรม
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาใช้วิธีการอะไร สุดท้ายฟู่เหยี้ยนฉือก็ปรากฏตัวขึ้นมาในห้องไพรเวทของโรงแรมจริง ๆ
ทันทีที่สวี่ชิงฮวนเดินเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นก็คือเขาที่กำลังนั่งอยู่ตำแหน่งหลัก
ฟู่เหยี้ยนฉือถอดเสื้อสูทออกวางลงบนที่เท้าแขน นิ้วมือที่เรียวยาวปลดกระดุมปกเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ด ผิวพรรณที่ขาวผ่องจับคู่กับแว่นตากรอบทองที่วางอยู่บนสันจมูก เต็มไปด้วยความสง่างาม
ในห้องไพรเวทห้องนี้มีทั้งหมดสี่คน ตัวเองกับผู้จัดการเฉิน ฟู่เหยี้ยนฉือกับเลขาส่วนตัวของเขา
เมื่อเห็นสวี่ชิงฮวนไม่ขยับเขยื้อน ผู้จัดการเฉินจึงเดินตรงไปช่วยลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้กับฟู่เหยี้ยนฉือมากที่สุดให้กับเธอ “มาสิ เสี่ยวฉวี่ คุณนั่งตรงนี้”
“...”
ปลายเท้าของเธอลังเลอยู่นิดหน่อย สุดท้ายก็เดินตรงเข้าไปอย่างกล้ำกลืนฝืนทน
แต่ยังไม่ทันได้นั่งลง ก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาของฟู่เหยี้ยนฉือดังขึ้นมาก่อน “สวี่ชิงฮวนไม่ใช่ผู้ช่วยเหรอ เปลี่ยนมาทำประชาสัมพันธ์แล้วเหรอ”
คุณอาจชอบ
