พันธการสายใยรัก

หลังจากที่รับพรจากผู้หลักผู้ใหญ่และส่งแขกคนสุดท้ายออกจากห้องหอจบลง นันทวัฒน์เดินออกมาจากห้องหอโดยไม่ให้ใครเห็น เขาขับรถคันที่จอดไว้ด้านนอกบ้านและให้ยามเฝ้าไว้ให้ ชายหนุ่มขับรถออกไปยังที่ที่เขารู้ว่าจะพบกับเอมอร หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ เธอคือทุกสิ่งที่เขาต้องการในชีวิต แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป ก่อนหน้าหน้าเอมอรโทรมาบอกกับเขาว่าหลังจากที่กลับจากงานแต่งของเขาขณะกำลังจะเดินเข้าไปในคอนโด เธอโดนขู่ทำร้ายถ้ามายุ่งกับเขาผู้ชายที่เพิ่งแต่งงาน เธอกลัวมากทั้งร้องห่มร้องไห้เลยโทรไปหาเขาทันทีที่ชายสองคนปริศนานั้นกลับไป

 นันทวัฒน์เดินเข้าไปในคอนโด เขาเห็นเอมอรนั่งรอเขาอยู่ที่ชั้นล่างของคอนโด ที่พวกเขามักจะมาพบกัน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและวิตกกังวลเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

 “เกิดอะไรขึ้น มันทำอะไรมากหรือเปล่า” เขาถามเธอทันทีที่นั่งลง

 นันทวัฒน์จับมือเธอแน่น สายตาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างชัดเจน “พวกเขาทำอะไรเอมมากกว่าขู่ไหม”

 เอมอรส่ายหน้าพร้อมกับใบหน้าซีดเผือดมีน้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่เหมือนฝันร้าย “ไม่ค่ะพี่วัฒน์ เค้าไม่ได้ทำอะไร นอกจากใช้มีดขู่”

  “นี่ถึงขนาดขู่เลยเหรอ โอเคไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เอมไปนอนเถอะเดี๋ยวพี่จะกลับแล้ว เดี๋ยวแม่จับได้ว่าพี่แอบออกมาจากห้อง..” คำว่าห้องหอถูกกลืนเข้าไปในลำคอ ไม่ได้เปล่งออกมาหมด เพราะเกรงว่าแฟนสาวจะเสียใจที่ได้ยิน

 “ไม่ว่ายังไง พี่จะหาทางสืบเรื่องนี้เอง แถวนี้น่าจะมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ พี่รักเอมนะ เอมอร และพี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเอมแน่นอน” นันทวัฒน์กล่าวเสียงหนักแน่น

 เอมอรพยักหน้าแต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะหลีกเลี่ยงได้ง่าย ๆ และเธอไม่แน่ใจว่าความรักของพวกเขาจะสามารถต่อสู้กับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้วได้หรือไม่

 “พี่วัฒน์ไปอยู่เป็นเพื่อนเอมในห้องได้ไหม เอมยังกลัวอยู่เลย เอมคงนอนไม่หลับแน่เลยคืนนี้” นันทวัฒน์ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ เขาก็พยักหน้ารับพร้อมกับพาเอมอรคนรักขึ้นไปส่งเธอที่ห้องและอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งคืน 

 เมื่อคืนทั้งคืนนลินีไม่อาจข่มตาให้หลับได้ กว่าจะหลับได้ด้วยความเพลียก็เกือบรุ่งเช้า พอลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็กวาดตามองหาเจ้าบ่าวของเธอที่ออกจากห้องหอไปเมื่อคืนจนเช้าแล้วเขายังไม่กลับมาเลย นลินีกลัวแค่ว่าถ้าเธอออกจากห้องไปจะมีคนถามหาเขาไหม แล้วเธอจะตอบคำถามว่ายังไง โดนเจ้าบ่าวทิ้งตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอ หรือว่าเขาขออนุญาตที่บ้านเขาแล้ว นลินีตัดสินใจลุกขึ้นเปลี่ยนอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะลงไปข้างล่าง

 “อ้าว ตื่นแล้วเหรอลูก ทำไมไม่นอนต่อก่อนล่ะหนูลินยังเช้าอยู่เลย เมื่อวานก็เพลียทั้งวัน” คุณหญิงวิไลทักขึ้นหลังจากที่เห็นลูกสะใภ้หมาดๆ เดินเข้ามาในห้องครัว นัยน์ตาสวยดูเศร้าแม้จะพยายามทำให้ดูสดใส ทำไมเมื่อคืนนางจะไม่รู้ว่าลูกชายตัวดีแอบหนีออกจากห้องหอ และไปไหนเพราะนางได้สั่งให้คนคอยสะกดตามดู เพียงแต่ไม่อยากพูดให้ลูกสะใภ้ไม่สบายใจ

 “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ลินหลับพอแล้วค่ะ มีอะไรให้ลินช่วยบ้างไหมคะ”

 “งั้นหนูมาทำกับข้าวกับแม่มาเร็ว ตาวัฒน์กับคุณพ่อทำงานเสร็จจะได้ทานข้าว” พอได้ยินคุณหญิงวิไลบอกว่าชายหนุ่มทำงานกับคุณนิรันดร์ผู้เป็นพ่อ นลินีก็ค่อยสบายใจขึ้นอย่างน้อยเมื่อคืนที่เขาออกจากห้องหอไปเขาไม่ได้ไปไหน เพราะไปทำงานกับพ่อเขาจริงๆ

 วันเวลาผ่านไป นลินีพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เธอทำทุกอย่างเพื่อให้บ้านหลังใหม่ของเธอดูความสะอาด เธอดูแลห้องนอน ทำอาหารที่เธอรู้ว่านันทวัฒน์ชอบ แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะแสดงความสนใจหรือยินดีกับสิ่งที่เธอทำ นันทวัฒน์กลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ทำงานมักกลับมาในช่วงดึก และเมื่อเขากลับมา เขาก็มักจะเข้าห้องทำงานโดยไม่พูดคุยกับเธอ นลินีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเงาที่ไร้ความสำคัญในชีวิตของเขา

 เธอพยายามที่จะทำให้ชีวิตคู่ของพวกเขาดีขึ้น แต่ทุกความพยายามของเธอกลับไม่ได้รับการตอบสนอง นันทวัฒน์ยังคงใช้ชีวิตของเขาโดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ความรักที่เธอมีให้เขาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเหงาและความเจ็บปวด

  ในบางคืน เมื่อเธอไม่สามารถทนกับความเงียบงันได้อีกต่อไป นลินีจะนั่งมองรูปถ่ายเก่าๆ ของเธอและนันทวัฒน์ในวัยเด็ก ที่ทั้งสองคนเคยมีความทรงจำที่ดีร่วมกัน แม้จะเป็นเพียงความทรงจำเล็กน้อย แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังมีความหวังว่าสักวันหนึ่ง นันทวัฒน์อาจหันกลับมามองเธอด้วยความรักแต่จนถึงตอนนี้ นลินีก็ยังคงรอคอยอย่างเดียวดายในห้องหอที่ควรจะเป็นสถานที่ของความสุข แต่มันกลับกลายเป็นเพียงที่พักพิงของความเจ็บปวดและความว่างเปล่า