ตอน 3
บานประตูปิดลง เหลือเพียงสิงหาที่นั่งอยู่บนเตียงดังเดิม ฝ่ามือของเขาเอื้อมไปลูบที่ว่างข้างตัว สัมผัสไออุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นที่นภัทรทิ้งเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่เบาโหวง
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันเป็นแค่ความฝันหรือไง เกิดขึ้นมาแล้วก็หายไปตอนเขาลืมตาตื่น
เขา...ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย
จะนางฟ้าหรือเทวดาตนใด ใครก็ได้ ช่วยให้เขาได้เป็นมากกว่าหลืบคณะที่เอาแต่เฝ้ามองเดือนหน่อยเถอะ
ถ้าเขาสมหวัง เขาสาบานเลยว่าจะดูแลนภัทรเป็นอย่างดี...
จะดูแลเป็นอย่างดีจริงๆ ขอร้องเถอะ... ช่วยให้เขาสมหวังที
สวรรค์คงจะไม่อยากเข้าข้างสักเท่าไร คงเห็นดีเห็นงามด้วยว่านภัทรกับสิงหาต่างกันราวฟ้ากับเหว ให้คู่กันคงไม่ไหว เพราะหลังจากวันนั้น นภัทรก็ไม่เคยมาทักทายสิงหาอีกเลย ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมประหนึ่งว่าเรื่องระหว่างพวกเขาไม่เคยเกิดขึ้น
ก็ใช่ว่าสิงหาจะไม่พยายามหรอกนะ เขาพยายามแล้ว พยายามเข้าหา พยายามไปพูดคุย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเย็นชา และคำพูดที่ทำให้เขาไม่กล้าเข้าใกล้นภัทรอีก
“ขอร้องล่ะสิงหา อย่าตามตื๊อเราแบบนี้”
“ก็เราไม่อยากให้เรื่องระหว่างเรามันจบลงอย่างนี้นี่”
“เราบอกไปแล้วไงว่ามันก็แค่ one night stand โอเคไหม ไม่ใช่เรื่องตั้งใจ”
“แต่เรารักภัทรไปแล้ว จะให้เราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้หรอกนะ ขอร้องล่ะภัทร ให้โอกาสเราหน่อย”
ไล่ก็ไม่ไป ปฏิเสธแล้วก็ยังหน้าด้านตามอยู่ นภัทรหมดความอดทนแล้ว เขาไม่อยากจะพูดเลย แต่สุดท้ายก็จำใจต้องพูด
“ประเด็นคือเราไม่ได้ชอบนายน่ะ เข้าใจหรือยังว่าทำไมเราถึงไม่ให้โอกาส”
สิงหาเงียบ ไปต่อไม่ถูก
เข้าใจแล้ว... เขาเข้าใจดีเลยล่ะว่าทำไมถึงไม่เคยได้รับโอกาส ก่อนที่ความพยายามของเขาจะพังทลายลง และปล่อยให้อีกฝ่ายเดินจากไปโดยไม่กล้าที่จะสู้ต่อแต่อย่างใด
เขาพ่ายแพ้ตั้งแต่ที่ยังเริ่มไปได้ไม่เท่าไรเลย ถึงเขาจะปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยก็ได้เริ่ม แต่เอาเข้าจริง มันก็แค่คำปลอบใจของคนขี้แพ้ที่เขาไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นสักเท่าไรหรอก
งั้นถ้าเขาไม่อยากยอมแพ้ เขาจะต้องทำยังไงล่ะ
ใช้เวลาคิดอยู่พักใหญ่ทีเดียวก่อนที่จะตัดสินใจได้
ในเมื่อนภัทรเป็นถึงเดือนคณะ เป็นที่รู้จัก แถมยังป็อปปูล่าร์ ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะไม่เป็นหลืบคณะอีกต่อไป จะเป็นหนุ่มฮ็อตที่นภัทรควงไปไหนมาไหนไม่อายใคร กล้าพูดเต็มปากด้วยว่าคบกับเขาอย่างภาคภูมิ!
ปฏิบัติการเปลี่ยนตัวเองจึงเริ่มขึ้น หากแต่ทุกอย่างไม่ง่ายขนาดนั้น...
ไม่ใช่ไม่ง่ายเพราะการเปลี่ยนแปลงตัวเองมันยาก แต่มันไม่ง่ายตรงที่หลังจากปิดเทอมก่อนขึ้นปีสอง นภัทรก็หายหน้าไป ได้ยินข่าวมาว่าเขาดร็อปเรียน ซึ่งไม่มีใครรู้เลยว่าดร็อปเรียนไปไหน หรือไปทำอะไร แถมยังไม่ติดต่อเพื่อนคนไหนเลยสักคน ต่อให้เป็นเพื่อนสนิท นภัทรก็ไม่ติดต่อมา เพื่อนก็ติดต่อไปไม่ได้ เรียกว่าหายสาบสูญไปเลยก็ว่าได้
หากแต่สิงหารออย่างมีความหวังว่าอีกฝ่ายจะกลับมาในเทอมสอง
จนแล้วจนรอด...นภัทรก็ไม่มา
ขึ้นปีสาม...นภัทรก็ยังไม่กลับมาเรียน
เทอมสองของปีสาม...ก็ยังไม่มา
เกือบจะถอดใจอยู่แล้วเชียวเพราะคิดว่านภัทรคงจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเส้นทางอื่นถ้าหากว่าในเทอมแรกของปีสี่ เขาไม่ได้ยินข่าวลือประหลาดๆ จากปากของเพื่อนร่วมชั้นปีที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมากลางโต๊ะขณะที่พักเบรกประชุมโปรเจ็กต์กันอยู่
“พวกมึงรู้หรือเปล่าว่าไอ้ภัทรมันกลับมาแล้ว”
“ภัทรไหน”
“ก็ไอ้ภัทรไง ไอ้ภัทรที่มันเป็นเดือนคณะรุ่นเราอะ”
สิงหาละสายตาจากเปเปอร์ในมือขึ้นมองหน้าคนพูดทันที ขณะที่บทสนทนาดำเนินต่อไปด้วยความตื่นเต้น
“เฮ้ย มันกลับมาแล้วเหรอ”
“อือ กลับมาเรียนตามปกติละ ตามกฎมหา’ลัยมันดร็อปเรียนได้แค่สองปี มันดร็อปจะครบโควตาแล้ว ตอนนี้เลยกลับมาละ”
“งี้มันก็ต้องมาเรียนปีสองอะดิ”
“ก็ใช่”
“เสียเวลาฉิบหาย มันหายหัวไปไหนมาวะ”
เรื่องนี้สิงหาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ถึงจะดีใจที่ได้รู้ว่านภัทรกลับมา แต่เขาอยากรู้เรื่องนี้มากกว่า
บางทีนภัทรอาจจะไปแลกเปลี่ยนที่เมืองนอกมาก็ได้ จู่ๆ ถึงได้หายไปอย่างนี้
ทว่า... สิ่งที่สิงหาคิดกลับไม่ใช่อย่างนั้นเมื่อเพื่อนคนปล่อยข่าวลดเสียงลงแล้วว่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“รู้แล้วเหยียบไว้นะพวกมึง พอดีกูไปได้ยินว่าที่ไอ้ภัทรมันดร็อปเรียนน่ะ เป็นเพราะ...”
เพราะ?
“มันท้อง”
ท้อง!?
“มันเป็นผู้ชายประเภทที่สองน่ะ ได้ยินว่ามันท้องตั้งแต่ก่อนปิดเทอมเทอมสองตอนปีหนึ่ง มันก็เลยหายไป”
สิงหาถึงกับเบิกตาโต แทบไม่เชื่อเลยว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นเรื่องจริง จนเขาอดไม่ได้ที่จะโพล่งขึ้นมา
“แล้วมึงรู้ได้ยังไง”
ทุกสายตาหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะทันที ก่อนที่ใครบางคนจะถามขึ้น
“ปกติมึงไม่สนใจเรื่องของใครนี่หว่า ทำไมจู่ๆ ถึงอยากได้รู้ข่าวซุบซิบ”
“กูก็แค่สงสัย เห็นพวกมึงคุยกันเป็นตุเป็นตะ อยากรู้บ้างไม่ได้หรือไง”
“ก็ไม่ใช่ไม่ได้ กูก็แค่สงสัยเหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ คนไม่สนใจใครอย่างมึง ทำไมถึงอยากกินเผือก”
ถ้าไม่ใช่เรื่องของนภัทร เขาก็ไม่อยากรู้เหมือนกัน แต่เพราะเป็นนภัทร ผู้ชายที่เขาคิดถึงมาตลอดสองปี ทำไมเขาจะไม่อยากรู้ล่ะ
คุณอาจชอบ
