คุณแม่ผูกขาด

แล้วเช้าวันหนึ่งในสองปีต่อมาเข็มหอมก็ถูกปลุกด้วยรอยจูบอีกครั้ง

“เฮ้ย! ใคร” หล่อนรีบลุกขึ้นมองเด็กผู้หญิงอายุประมาณขวบเศษนั่งยิ้มตาหยี รู้ทันทีว่านี่คือเจ้าของรอยจูบที่แก้มเมื่อครู่ ก่อนจะตกใจจนสะดุ้งกับสัมผัสหน่วงหนักกว่าเดิมบนแก้มอีกข้าง

“ผมกลับมาแล้วครับพี่” เขายิ้มให้

เข็มหอมหยิกแก้มตัวเองทดสอบว่าฝันไปหรือเปล่า แต่คำพูดต่อมาของไฟรัสก็ให้คำตอบได้ดี ว่าคือความจริงและเป็นฝันร้ายสำหรับหล่อนอีกครั้ง

“ฝากข้าวสวยด้วยนะครับ ผมต้องกลับไปเรียนต่อให้จบ” ยังยิ้มจนเห็นฟันขาว

หล่อนตบเขาจนหน้าหันให้แน่ใจว่านี่คือฝันร้ายจริงๆ

“แกพูดใหม่สิ ไอ้แขก”

“ฝากเลี้ยงข้าวสวยลูกผมด้วย ผมต้องกลับไปเรียนต่อ”

มันกล้าเอาลูกศัตรูมาฝากกูเลี้ยง แน่นอนหล่อนเห็นผิงเพื่อนรักสมัยเรียนเป็นศัตรูไปทันทีที่นายคนนี้ทิ้งไป

“ไม่!”

“นะพี่นะ นะครับ” เขาอ้อน กอดหล่อน หอมแก้มหล่อน แล้วกระโดดข้ามตัวหล่อนไปคว้าลูกที่กำลังจะคลานตกเตียง

“ระวังนะเบบี๋เดี๋ยวตกเตียง” จากนั้นก็พามาวางบนตัวหล่อนที่ยังคงเอนพิงหัวเตียงงงเป็นไก่ตาแตก ปล่อยให้เขาข้ามไปข้ามมาเหมือนท่อนซุง

“อยู่กับมามี๊นะลูก แดดดี๊ต้องไปเรียน ดูแลหนูไม่ได้”

“ถามกูก่อนไหมว่ายินดีหรือเปล่า” หล่อนพูดรอดไรฟัน แน่นอนว่าเวลาปกติหล่อนพูดจาไพเราะหวานหูกว่านี้เยอะ แต่ตอนถูกลูกอึ้งและลูกเคืองเล่นงาน ความดิบเถื่อนก็แสดงออกมาทางคำพูดเช่นนี้ แต่ดูเหมือนคนถูกถามไม่สะทกสะท้านยังหน้าด้านหน้าทนพูดเอาแต่ได้

“ผมรู้ว่าพี่ใจดี พี่รักผมก็ต้องรักลูกผมด้วย”

“แล้วแม่มันละ”

“เลิกกันแล้ว ฝากก่อนนะพี่” เขาตอบง่ายๆ และสรุปสั้นๆ ให้ได้ประโยชน์ใส่ตัวเองทั้งสิ้น

“เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้รักนาย”

“รัก”

“ไม่รัก”

“ไม่รักแล้วทำไมยังอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ไปอยู่ที่อื่น ก็เพราะพี่ยังรอผมไง หรือไม่จริง”

เข็มหอมอึ้งสิ ก็เขาพูดแทงใจดำเสียทั้งหมด ใช่! หล่อนยังรักสุดหัวใจ รอคอยอย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมาหา จึงยังอยู่บ้านที่เป็นเหมือนรังรักเรือนแรกที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน

ครอบครัวของเขาหรือนายไฟรัสมีฐานะดีจึงซื้อคอนโดหรูให้ลูกชายอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย ซื้อรถให้ใช้ทั้งที่แค่เดินข้ามถนนไม่ไกลก็ถึงมหาวิทยาลัยแล้ว หล่อนไม่อิดออดเมื่อเขาชวนมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นน้องใหม่ จะเรียกว่าหล่อนใจง่ายก็ยอม ก็ไฟรัสหล่อลากเลือดตรงสเปกเสียปานนั้น แค่เขายิ้มให้หล่อนก็ละลาย พอเขากระดิกนิ้วหล่อนก็คลานขึ้นเตียงเอาความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ถนอมมาทั้งชีวิตยกให้ไปฟรีๆ

หล่อนง่ายยิ่งกว่าเลขคณิตที่มีคำตอบต่อท้ายอยู่แล้ว

“งั้นฉันจะย้ายออก” เข็มหอมฝืนใจพูดเพราะไม่ยินดีให้เขาฝากพยานรักของเขากับเพื่อนทรยศไว้

ผิงคือเพื่อนสนิทที่รู้เรื่องราวของเข็มหอมดี ผิงรู้ว่าหล่อนอยู่กินกับไฟรัสฉันผัวเมียแต่ยังยอมมีความสัมพันธ์จนท้อง

นังเพื่อนทรยศ!

ตั้งแต่วันที่ไฟรัสบอกว่าจะแต่งงานเพราะผิงท้อง เข็มหอมก็ไม่พบหน้าและไม่รับรู้ข่าวคราวของทั้งคู่อีกเลย นั่นเพราะหล่อนไม่อยากรู้จึงปิดหูปิดตาไว้ แล้วตอนนี้ไฟรัสจะเอายายเด็กน่าชังคนนี้มาฝากให้เลี้ยงได้อย่างไร เป็นใครก็คงรับไม่ได้

“พี่ไม่กล้าไปไหนหรอก งานก็ยังไม่เป็นหลัก บ้านก็กลับไม่ได้เพราะจะทำให้พ่อแม่เสียหน้าแล้วอายเพื่อนบ้าน ชีวิตพี่นะต้องผูกติดอยู่กับผมตลอดชีวิตแบบนี้แหละ”

บังอาจ โอหังมากที่พูดแบบนี้ใส่หน้าฉัน แม้จะเป็นความจริงก็เถอะ

“ลุกไปแต่งตัว” จู่ๆ เขาก็ออกคำสั่ง ทั้งยังอุ้มลูกออกไปจากตัวหล่อน แล้วดึงแขนให้ลุกขึ้น

“อะไรของแก หรือว่าแกเปลี่ยนใจไล่ฉัน โอเค จะไปเดี๋ยวนี้ไม่ต้องไล่เหมือนหมูเหมือนหมา” เพราะคิดอย่างนี้เข็มหอมจึงรีบลุกขึ้นเดินตัวเปล่าเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงหัวเราะไล่หลัง

“ยังชอบนอนแก้ผ้าเหมือนเดิมเลยนะพี่เข็ม”

เรื่องของกู

หล่อนหันมาค้อน ทำปากขมุบขมิบที่รู้ว่าเขาเข้าใจ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตูดังโครมให้มันพังไปเลยหล่อนไม่สนใจเพราะเป็นบ้านคนอื่น แต่พอเข้ามาในห้องน้ำลับสายตาแล้วกลับปล่อยโฮดังลั่นพร้อมการเปิดน้ำให้ดังกลบเสียง

เข็มหอมหวังว่าหากออกไปครั้งนี้เหตุการณ์ครั้งก่อนจะวนมาอีกครั้ง ที่เป็นแค่ฝันร้ายเขาไม่ได้กลับมาเพื่อโยนภาระมาให้หรือไล่ตนออกจากบ้าน

คนใจช้ำก้าวออกจากห้องน้ำหลังเข้าไปร้องไห้จนสาแก่ใจและอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว หล่อนยังเดินตัวเปล่าออกไปอย่างเคยชิน ก่อนชะงักเท้ากับรอยยิ้มที่รอรับทั้งยังมองมาด้วยสายตาโลมเลียบ่งชัดว่าเป็นเรื่องจริง

“น่าฟัดเหมือนเดิม”

ดูๆ มันพูด หล่อนค้อนส่งแล้วรีบเดินไปหาผ้ามาห่อตัว

“ทำไมยังไม่ไป เดี๋ยวฉันไปเองไม่ต้องมาคอยไล่” เข็มหอมพูดออกไปก็เจ็บอกแปลบๆ เห็นเขาวางเด็กที่เหมือนนอนหลับลงบนเตียง แล้วเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้า

เข็มหอมผลักเขาออกห่างอย่างเหลืออด เจ็บปวดเมื่อคิดไปว่าเขากำลังช่วยเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า แน่นอนหล่อนจะไม่เหลือไว้สักชิ้นเดียว

“ไม่ต้องมาช่วย ฉันเก็บเองได้”

“ช่วยเก็บอะไรเล่า ผมเลือกให้ นี่ๆ ใส่ชุดนี้สวยดี เอา” ไฟรัสยื่นชุดเดรสสั้นแค่เข่าแบบเรียบๆ ส่งให้ เมื่อเห็นหล่อนมองนิ่งจึงพูดต่อ

“ใส่ชุดนี้ครับพี่เข็ม หรือยังชอบให้ผมใส่ให้เหมือนเดิม โอเคได้เลย”

“ไม่ต้อง ฉันใส่เอง แต่ทำไมฉันต้องใส่ชุดที่นายเลือกละ” กระชากชุดมาจากมือ

“เพราะพี่รักผม เชื่อสายตาผมนะสิ ชุดนี้ผมซื้อให้พี่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ใส่เลยนะ ใส่เถอะ เร็วๆ ด้วยนะ”

“ทำไมต้องเร็ว” หล่อนยังไม่สิ้นความสงสัย จะไล่ก็ไล่ไปไม่เห็นต้องมาเลือกชุดให้ใส่ใส่ชุดไหนก็คือถูกไล่ออกจากบ้านเหมือนกัน

“รีบไปรีบยื่นจะได้ไม่ต้องรอนาน”

“ยื่นอะไร”

“จดทะเบียนสมรส”

“เฮ้ย!”