ตอน 3
เมื่อรองเท้าส้นสูงของหลิวม่านซีเหยียบลงบนแขนของฉัน ฉันถึงได้รู้ว่าบาดแผลนั้นรุนแรงแค่ไหน
“อ๊า—”
เสียงร้องเจ็บกลับกลายเป็นเสียงสะอื้นที่อัดแน่นในลำคอ
“ผู้หญิงที่มาหาเรื่อง โชคดีที่วันนี้เจอฉัน ไม่งั้นคงจะจบแย่กว่านี้!”
หลิวม่านซีดูเหมือนว่าไม่อยากยุ่งกับฉันอีกต่อไป เธอเช็ดรองเท้าอย่างรังเกียจ ก่อนจะหันไปมองรอยนิดๆ บนรถสปอร์ตแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ
“ม่านซี คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เสียงที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของฉันตกลงไปในหุบเหว ทุกคนเปิดทางให้คนที่เข้ามา
เพียงสิบเดือน ตอนนี้มองดูชายตรงหน้าเหมือนคนแปลกหน้า “คุณเฉิน!”
เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ร้องไห้จนดูเหมือนดอกไม้ต้องฝน “ผู้หญิงบ้าคนนั้นชนรถที่พี่ให้ฉันจนเสียหาย แล้วยังทำหน้าฉันเป็นรอย. ..”
ฉันเงยหน้าขึ้นช้าๆ
ฟู่เฉินยืนอยู่หน้ารถปอร์เช่ 911 สูทที่ตัดอย่างดีห่อหุ้มร่างกายที่สง่างาม เมื่อสายตาที่อยู่หลังแว่นทองมองมาที่ฉันมันเหมือนมองขยะข้างถนน
“ขอโทษ” เขาเปิดปากเบาๆ
เลือดในร่างกายของฉันแข็งตัว “คุณ...ไม่รู้จักฉัน?”
ทั้งที่เมื่อเดือนก่อนเรายังวิดีโอคอลกัน แต่ตอนนี้เขาจำเสียงฉันไม่ได้แล้ว
? “ทำไมฉันต้องรู้จักคุณ?” ฟู่เฉินหัวเราะเยาะ นิ้วมือยาวดันแว่นอย่างดื้อดึง
“คุกเข่าขอโทษม่านซี!”
ฉันกัดลิ้นจนเลือดออก “ฟู่เฉิน เปิดตาให้กว้างดูดีๆ ฉันคือซูเนี่ยนเหยา ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของคุณ!”
เขาตัวสั่นเล็กน้อย รูม่านตาหดลงหลังเลนส์
แต่เพียงวินาทีหนึ่งก็กลับมาเฉยชา “คุณกลับมาได้ยังไง? ไม่บอกฉันล่วงหน้าเลย”
“คุณ...”
“คุณเฉิน!” หลิวม่านซีจู่ๆ ก็เขย่งเท้าจูบบนมุมปากเขา “เธอคงรู้ว่าคุณจะหมั้นกับฉัน เลยตั้งใจกลับมาทำให้เราอับอาย!”
ฟู่เฉินไม่ได้ผลักเธอออก
ฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย
เมื่อฟู่เฉินยังคงจ้องมองฉัน หลิวม่านซีก็เขย่าแขนของเขา น้ำตาคลอเบ้า “คุณเฉิน พี่เหยาเหยาดูน่ากลัวมาก ฉันกลัวเธอจริงๆ...”
“มีฉันอยู่”
ฟู่เฉินดันผมของเธอที่หลุดลุ่ยไปด้านหลังหูด้วยความอ่อนโยน “ในโลกนี้ ฉันรักคุณเพียงคนเดียว คุณคือคนเดียวที่คู่ควรกับความรักของฉันในโลกนี้
” “ซูเนี่ยนเหยา ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว งั้นเราก็ไปทำเรื่องหย่ากันเถอะ!”
ในฐานะภรรยาที่ถูกต้อง ฟังสามีตัวเองบอกว่าจะหย่าต่อหน้าและล่ำลาพร้อมกับคนที่สาม ฉันรู้สึกเศร้าเหลือเกิน!
ฉันจ้องมองรอยบางๆ บนแหวนแต่งงานที่เขาถอดออก
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใส่ใจเรื่องนี้ ความปลอดภัยของฟู่เว่ยเว่ยสำคัญที่สุด
ฉันสูดหายใจลึกแล้วพูดกับเขา “ฟู่เฉิน เรื่องของเราไว้คุยทีหลัง แต่ตอนนี้…”
คำพูดของฉันถูกหลิวม่านซีขัดจังหวะ
“เด็กที่ไม่มีพ่อแม่!”
หลิวม่านซีชี้ไปที่ฟู่เว่ยเว่ยที่ซ่อนตัวอยู่ข้างรถ “คุณเฉิน ฉันแค่อยากให้พวกเธอมาขอโทษ แต่พี่เหยาเหยาตั้งใจบิดเบือนความจริง ปกป้องเด็กคนนั้น สงสัยว่าพี่กับเด็กคนนั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง หรือว่า…”
พูดจบ เธอทำท่าเหมือนไม่กล้าพูดต่อ ทำให้ฟู่เฉินสงสัย
“ปัง!”
ตบหน้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ฉันถูกตบจนหันไปอีกทาง มุมปากมีเลือดซึม
ฟู่เฉินพูดด้วยเสียงเย็นชา “คุณซู ยังไม่หย่าเลย ก็พาลูกนอกสมรสมาแล้ว? ไม่แปลกใจเลยที่ตอนนั้นทำใจดีบอกว่าจะไปช่วยหาลูกให้คุณพ่อ คงเป็นเพื่อลูกนอกสมรสของคุณเองใช่ไหม!”
ฉันโกรธจนเลือดเดือด “ฟู่เฉิน คุณไม่เห็นเหรอ! คุณรู้จักเว่ยเว่ยดีแค่ไหน?”
เขาขมวดคิ้ว “ใคร?”
“เธอคือน้องสาวแท้ๆ ของคุณ!” ฉันตะโกน “สิบเดือนก่อน พ่อคุณคุกเข่าขอให้ฉันใช้สายสัมพันธ์ตระกูลซูช่วยบอกว่าตระกูลฟู่มีลูกสาวคนหนึ่งหลงทางอยู่ข้างนอก ตอนนี้เว่ยเว่ยกลับมาแล้ว คุณยังปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้…”
หลิวม่านซีหน้าเปลี่ยนสี แต่ก็กลับมายิ้มหวานได้อย่างรวดเร็ว “คุณเฉิน ดูสิ เธอมาด่าฉันอีกแล้ว …”
ฟู่เฉินขัดจังหวะเธอ มองฉันอย่างเย็นชา “ซูเมิ่งเหยา ถ้าคุณขอโทษตอนนี้ ฉันจะพิจารณาไม่เอาเรื่องที่คุณใส่ร้ายม่านซี”
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อฉัน
“ใส่ร้าย?” ฉันเช็ดเลือดบนใบหน้า “อยากให้ฉันโทรหาคุณพ่อไหม? อ้อใช่…”
เขามาถึงเร็วมาก
ฉันจ้องมองกรามที่ตึงของเขา หัวเราะเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดน้ำตาได้
คุณอาจชอบ
