ตอน 2
คนรับใช้ทั้งหมดออกไปต้อนรับ มีแต่เธอที่ยืนอยู่ชั้นบนและมองดูอยู่เงียบ ๆ
ผู้ชายบางคน สวรรค์ก็เหมือนสร้างมาให้มีรูปร่างที่เพอร์เฟค เป็นผู้ชายที่ดูดีมีเสน่ห์ ผู้หญิงคนไหนเห็นก็อดปลื้มไม่ได้
ตัวสูง 186 ซม. ความสมส่วนกำลังดี ขายาว 120 ซม. ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่นิดเดียว ทุกส่วนเป็นกล้ามเนื้อจริง ๆ ดูมีความแข็งแรงมั่นคง
สิ่งเหล่านี้…… เธอรับรู้ได้ในคืนนั้น
อันที่จริง เรื่องคืนนั้นมันไร้สาระมาก จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่แน่ใจ เช้าวันนั้น เธอหนีกลับประเทศด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเขาอย่างไรดี
ใบหน้าของเฟิงเยี่ยนนั้นไร้ที่ติใด ๆ เหมือนกับพระเจ้าใช้ความรักปั้นแต่งขึ้นมาอย่างปราณีต มีความหล่อเข้มเด็ดเดี่ยว อวัยวะบนใบหน้าของเขาดูมีมิติ คมลึกทุกส่วน
พระเจ้าช่างไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ นอกจากจะประทานให้เขามีรูปร่างที่เพอร์เฟคและมีใบหน้าที่หล่อเหลาแล้ว ยังสร้างให้เขาเป็นคนที่มีไอคิวและมีการศึกษาที่สูงอีกด้วย！
เขาได้ใบปริญญาสองใบทั้งในด้านการเงินและกฎหมาย ในวัยเพียงไม่ถึงยี่สิบปี หลังจากเรียนจบ เขาก็เข้ามาบริหารธุรกิจของครอบครัว และก้าวกระโดดขึ้นสู่จุดสูงสุดราวกับเป็นดวงอาทิตย์ที่สูงตระหง่าน จากนั้นในเวลาเพียงไม่กี่ปี เขาก็ได้ขึ้นนั่งในตำแหน่งสูงสุดของเมืองหลวงอย่างมั่นคง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา บริษัทได้เปิดตลาดต่างประเทศ และเดินหน้าธุรกิจเข้าสู่ต่างประเทศอย่างเต็มที่
หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน เขายังใช้ข้ออ้างในการไปต่างประเทศ โดยบอกว่า เพิ่งเปิดบริษัทในต่างประเทศได้ไม่นาน จากนั้น เขาก็บินออกนอกประเทศไปหลังจากจดทะเบียนสมรสในวันรุ่งขึ้นทันที หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย
ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ปล่อยลำแสงอันเย็นยะเยือกมา ทำให้เธอตกใจจนต้องรีบเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังม่านทันที
ไม่รู้ว่าทำไมต้องซ่อน มันเป็นจิตใต้สำนึกล้วน ๆ...
เธอไม่มีความมั่นใจเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเฟิงเยี่ยน
เวลาอยู่ในบ้านเธอไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบ แถมแม่เลี้ยงของเธอยังเป็นช้างเท้าหน้าอีกด้วย ถ้าเธอไม่แต่งงานกับเฟิงเยี่ยน เธอคงต้องถูกแม่เลี้ยงใช้ให้เธอเป็นคนรับใช้ในบ้านต่อไปแน่ ๆ
ต้องขอบคุณแม่เเท้ ๆ ของเธอที่ช่วยชีวิตคุณหญิงท่านเอาไว้ เธอถึงได้แต่งงานในครั้งนี้
แต่เธอก็เข้าใจดีว่า แต่ไหนแต่ไรมาเฟิงเยี่ยนไม่เคยชอบเธอเลย แต่ก็คงจะไม่ถึงกับเกลียดหรอกมั้ง เพราะอันที่จริงเธอก็ทำตัวสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด
สักพัก คนรับใช้ก็มาเคาะประตู
“คุณผู้ชายกลับมาแล้วค่ะ คุณผู้ชายบอกให้คุณผู้หญิงเล็กลงไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่ชั้นล่าง”
เธอรีบลงไปข้างล่าง เวลานี้ที่ห้องอาหารเตรียมไว้พร้อมแล้ว
พวกเขานั่งกันคนละทิศคนละทาง นั่งห่างกันคนละโยด
เธอชอบทานอาหารจีน แต่เขาชอบอาหารตะวันตก และเมื่อเขากลับมาแล้ว เขาก็ต้องยึดตามความชอบของเขาเป็นธรรมดา
พอเห็นว่าเนื้อสเต็กความสุกระดับปานกลางยังคงมีเลือดปนอยู่ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“เป็นอะไรหรือเปล่า？” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ดิบ ดิบเกินไปเเล้ว ฉันอยู่บ้านกินแต่อาหารจีน” เธอยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับการกินอาหารตะวันตกเท่าไหร่ แถมช่วงนี้เธอก็ไม่ค่อยอยากอาหารด้วย อาจเป็นเพราะอากาศยังร้อนมาก ๆ อยู่ก็เป็นได้
“เปลี่ยนให้เธอเป็นเเบบที่สุกทั้งหมด”
“ขอบคุณ”
เธอพึมพำคำว่าขอบคุณขึ้นมาเบา ๆ
ในระหว่างมื้ออาหาร ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ความเมินเฉยที่พวกเขามีต่อกันราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างไรอย่างนั้น เหมือนกับเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันเท่านั้น
หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็เช็ดริมฝีปากอย่างสง่างาม ถังชีชีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เตรียมจะบอกเขาว่า เกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น
“เฟิงเยี่ยน”
“ถังชีชี”
ทั้งสองพูดขึ้นมาพร้อมกัน
ถังชีชีมองไปที่เขา เธอรู้สึกประหม่าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า “คุณพูดก่อนสิ”
ส่วนเขาก็ไม่ได้เกรงใจ พูดขึ้นมาตรง ๆ ว่า
“ถังชีชี พวกเราหย่ากันเถอะ”
ประโยคสั้น ๆ เหล่านั้น ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอมาก
ถังชีชี
พวกเราหย่ากันเถอะ
คนรับใช้ส่งบันทึกข้อตกลงการหย่าให้เธอ ซึ่งเขาได้ลงนามไว้เรียบร้อยแล้ว ลายมือนั้นดูมั่นคงและทรงพลัง อารมณ์ประหนึ่งนักประดิษฐ์ตัวอักษรเลยก็ว่าได้
เพียงแต่ว่า เธอไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมมันสักนิด
สิ่งที่สำคัญที่สุดของการหย่าก็คือ การแบ่งทรัพย์สิน
เธอชำเลืองมองแวบหนึ่ง หลังจากหย่าแล้ว เธอจะได้เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์สองแห่ง แห่งแรกเป็นร้านค้า ส่วนอีกแห่งหนึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ ซึ่งทั้งสองแห่งมีราคาสูงมาก มีมูลค่าในท้องตลาดนับหลายร้อยล้านเลยก็ว่าได้ นอกจากนี้ยังมีค่าชดเชยอีกสองร้อยห้าสิบล้าน แล้วก็มีบริษัทขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่งที่มีกำไรสุทธิประจำปีหลายล้าน
พอลองคิดใคร่ครวญดูแล้ว การที่เธอนอนกับเขาเพียงครั้งเดียว เธอก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอรู้สึกสงสัยในเหตุผลที่เฟิงเยี่ยนนขอหย่าเป็นอย่างมาก
เธอปิดบันทึกข้อตกลงการหย่านั้นลง แล้วก็มองไปที่เขาอย่างกล้าหาญเป็นครั้งแรก
ส่วนเฟิงเยี่ยนเองก็ไม่ได้หลบสายตาเช่นกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองหน้าเธออย่างเป็นทางการ ใบหน้าเล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ ดวงตาคู่นั้นเหมือนถูกฝังไว้ด้วยอัญมณีสีดำ มันดูเปล่งประกายเป็นพิเศษ
ในแววตาคู่นั้นดูไม่มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด มันใสราวกับเป็นน้ำแร่สะอาดเลยก็ว่าได้
เธอผอมมาก ราวกับว่าตระกูลเฟิงไม่ได้ให้เธอกินอยู่อย่างดีอย่างนั้นแหละ เธอผอมจนทำให้คนที่มองรู้สึกสงสาร
รูปร่างของเธอ..... มันเหมือนกับหญิงสาวในความมืดคนนั้น
ถ้าเขาได้เจอเธอจริง ๆ เขาจะต้องทำให้เธออ้วนขึ้นอีกสักหน่อยแน่นอน
ผอมเกินไป ก็ทำให้คนที่เห็นรู้สึกทุกข์ใจไปด้วย
“ฉันขอละลาบละล้วงถามหน่อยนะ ทำไมเหรอ？”
“เพราะผมมีคนอื่นในใจอยู่แล้ว”
เขาสารภาพ
ตอน 3
เดิมทีเขาและถังชีชีแต่งงานกันโดยไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อกันเลย เหตุผลที่เขาแต่งงานก็เพราะไม่อยากให้แม่ของเขาซึ่งในฐานะลูกสะใภ้ของคุณย่า ต้องรู้สึกลำบากใจกับเรื่องแต่งงานเรื่องนี้ของเขา
ดังนั้น เพราะเห็นแก่แม่ของเขา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานกับเธอ แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มดีขึ้นตั้งแต่นั้นมา
แต่ตอนนี้ สุขภาพของคุณย่าค่อย ๆ แย่ลงเรื่อย ๆ เธอจึงไม่มีโอกาสจะมาขัดขาอะไรแม่ของเขาได้อีก ส่วนเขาก็ยังต้องการตามหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ เขาอยากจะมอบให้เธอทั้งฐานะและชื่อเสียง เขาจึงไม่อยากจะอยู่ในความสัมพันธ์ที่มันไม่ชัดเจนนี้กับถังชีชีอีกต่อไป
เธอยังเด็ก และยังอยู่ในวัยเรียน ตอนนี้เรื่องการแต่งงานของเธอก็ต้องคอยปกปิดเอาไว้ตลอด ซึ่งมันก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตของเธออยู่แล้ว
หลังจากการหย่า เธอจะได้รับทรัพย์สินจำนวนมาก ซึ่งมันก็เพียงพอสำหรับเธอที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ได้อย่างสงบสุขและมั่นคง
นอกจากนี้ เธอเองก็ไม่ได้ชอบเขาเหมือนกัน
นี่เป็นการพบกันครั้งที่สอง ขอถามหน่อยเถอะ มีใครจะชอบคนที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งบ้าง？
พอถังชีชีได้ยินแบบนั้น เธอก็แน่นหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้ เขาก็มีคนที่เขาชอบจริง ๆ แล้วนี่เอง
ถ้าอย่างนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องบอกเขาว่า ผู้หญิงในค่ำคืนนั้นคือตัวเธอเอง เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกสะอิดสะเอียน
จุดประสงค์ที่เธอไปต่างประเทศเพื่อจับชู้ในตอนแรก ก็เพื่อจะได้หย่าไม่ใช่เหรอ？ ตอนนี้ก็สำเร็จแล้วสิ
“ได้ ฉันจะหย่า”
เธอพูดโดยไม่ลังเล ไม่มีการยืดเยื้ออะไรทั้งสิ้น
อันที่จริงที่เขาทำกับเธอแบบนี้ก็ถือว่าเขาใจดีมากพอแล้ว อีกอย่าง คืนนั้นก็ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย ตัวเขาเองก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ไม่แน่นะ เขาอาจจะเสียใจกับเรื่องนี้ก็ได้！
เธอหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ
“ขอบคุณมาก”
เฟิงเยี่ยนขอบคุณเธอที่ไม่เรื่องเยอะ ถือว่าเป็นการเลิกราแบบจากกันด้วยดี
หลังจากกินข้าวเสร็จ เฟิงเยี่ยนก็ไม่ได้พักค้างคืนที่นี่ เขาออกไปเลยในทันที
เธอเก็บข้าวของในคืนนั้น แล้วรถของเฟิงเยี่ยนก็มารับเธอในวันรุ่งขึ้น
เธอหันกลับไปมองที่วิลล่าที่เธออาศัยอยู่เป็นเวลาหนึ่งปี
ในตอนแรกที่มาที่นี่มันเงียบสงบมาก
พอมาตอนนี้ มันก็ยังคงเงียบสงบอยู่เหมือนเดิม
หนึ่งปีผ่านไป เธอก็ได้กลายเป็นคนหย่าร้าง
และจากเด็กผู้หญิงในวันนั้นก็ได้กลายเป็นผู้หญิงที่เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่
หลังจากได้รับใบหย่าแล้ว เธอก็ยังคงยืนมึนงงอยู่ใต้แสงอาทิตย์
เลขาขับรถมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ
กระจกด้านหลังถูกลดระดับลง เฟิงเยี่ยนมองเธออย่างใจเย็น “ผมจะไปส่งคุณเอง”
“ไม่ต้องหรอก..... ฉันนั่งรถกลับเองได้ ขอบคุณที่ดูแลกันในปีนี้นะ” เธอยกมุมปากขึ้น ยิ้มให้เขาอย่างผ่อนคลาย
เฟิงเยี่ยนให้เงินมามากขนาดนี้ แค่นอนกับเขาคืนเดียวจะเป็นอะไรไปล่ะ
เฟิงเยี่ยนไม่ได้ฝืนใจเธอ เขาแค่พยักหน้า แล้วก็จากไปทันที
เธอยืนอยู่ที่ประตูสำนักงานเขตเพื่อรอเรียกรถแท็กซี่
แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง แต่อากาศก็ยังคงร้อนระอุมาก
นี่ก็เพิ่งจะสิบโมงกว่าเอง แต่แดดกลับร้อนเปรี้ยง แดดแรงจนเธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้น
สำนักงานเขตค่อนข้างไกล เธอจึงเรียกแท็กซี่ลำบากมาก
เธอเหงื่อออกทั้งตัว แล้วก็เริ่มวิงเวียนเล็กน้อยหลังจากยืนเป็นเวลานาน
ภาพที่อยู่ตรงหน้าเธอค่อย ๆ เบลอ แล้วดวงตาของเธอก็มืดลง เธอมองไม่เห็นอะไรเลย
พอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเป็นที่โรงพยาบาล มีคนใจดีมาส่งเธอที่นี่
“ฉัน…… ฉันเป็นอะไรเหรอคะ”
“คุณเป็นโรคฮีทสโตรก แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก คุณกำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นคุณควรดูแลร่างกายตัวเองให้มากขึ้น โชคดีที่ทารกมีสุขภาพแข็งแรง เดี๋ยวพักอีกสักหน่อยก็ออกจากโรงพยาบาลได้ล่ะค่ะ”
“คุณ…… คุณพูดว่าอะไรนะคะ”
หัวใจของถังชีชีสั่นอย่างรุนแรง เธอจับมือพยาบาลเอาไว้
“หมายถึงฮีทสโตรกเหรอคะ”
“ไม่ ไม่ใช่ประโยคนี้ ตั้งครรภ์..... ตั้งครรภ์หมายถึงอะไร”
“คุณกำลังตั้งครรภ์อยู่นะคะ นี่คุณยังไม่รู้ใช่ไหม สามเดือนแล้วนะคะ คุณไม่น่าจะไม่รู้นะคะ”
วินาทีนั้น ถังชีชีรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า
ประจำเดือนของเธอปกติจะมาไม่ตรงอยู่แล้ว มันมักจะมาเดือนเว้นเดือนเป็นประจำ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
อีกอย่าง วันนั้นเธอก็กินยาคุมกำเนิดแล้วนี่ จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง！
“เป็นไปไม่ได้ ฉันท้องไม่ได้หรอกค่ะ ฉันกินยาคุมนะคะ！”
“แม้ว่าจะเป็นยาคุมแบบแรง แต่ก็มีโอกาสท้องได้สามเปอร์เซ็นต์นะคะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ที่สิ่งที่เรียกว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยนั้น จะมีประสิทธิภาพถึง 100% ！” พยาบาลเตือน
ถังชีชีเวียนหัว ตาลาย แล้วก็ล้มลงไปเลย
คุณอาจชอบ
