ตอน 3
กานดา POV:
บุรินทร์กลับมาที่รถด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้างฉัน
"ผมขอโทษที่ให้คุณรอนานนะครับที่รัก" เขารีบพูด "งานมันด่วนจริงๆ"
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ยังจะโกหกอีกเหรอ?
จู่ๆ ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา ฉันรีบเปิดประตูรถออกไปอาเจียนข้างทาง
บุรินทร์รีบวิ่งตามมา เขาตบหลังฉันเบาๆ ด้วยความตกใจ
"คุณเป็นอะไรไปน่ะที่รัก" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "เราไปหาหมอไหม"
ฉันส่ายหน้า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันแค่เหนื่อย"
เขาเคยรักฉันบ้างไหม? หรือฉันเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อสำหรับเขา?
ลมหนาวพัดโชยมา ฉันรู้สึกเหมือนความคิดของฉันกำลังจะถูกพัดพาไป
บุรินทร์ยังคงอยู่ข้างๆ เขาถามซ้ำๆ ว่าฉันโอเคไหม
"ฉันโอเคจริงๆค่ะ" ฉันตอบ "คุณไม่ต้องห่วงหรอก"
"งั้นพรุ่งนี้เราไปดินเนอร์กันนะที่รัก" เขาพูด "ผมจะชดเชยให้คุณเอง"
ฉันยิ้มเยาะในใจ ชดเชยให้ใครกันแน่?
"ไม่ดีกว่าค่ะ" ฉันตอบ "พรุ่งนี้ฉันจะไปหาคุณที่บริษัท"
บุรินทร์หน้าเสียทันที "ทำไมล่ะที่รัก" เขาถาม "คุณอยากไปที่นั่นทำไม"
"ฉันอยากเจอคุณ" ฉันตอบ "ฉันคิดถึงคุณ"
เขามองหน้าฉันด้วยความไม่สบายใจ "แต่...แต่ผมมีประชุมสำคัญพรุ่งนี้ทั้งวันเลยนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ฉันตอบ "ฉันจะรอคุณ"
บุรินทร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด "ก็ได้ที่รัก แต่คุณต้องสัญญานะว่าจะไม่ไปรบกวนผม"
"ฉันสัญญา" ฉันตอบ
เมื่อกลับถึงบ้าน บุรินทร์รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาปิดประตูและล็อกกลอนอย่างรวดเร็ว
เขากำลังทำอะไร?
ฉันกลับไปที่รถของบุรินทร์อีกครั้ง ฉันหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาดู
ข้อความแชทไลน์ระหว่างเขากับชยิสรายังคงเปิดค้างอยู่
"พรุ่งนี้คุณไปเจอฉันที่คอนโดนะที่รัก" ชยิสราส่งข้อความมา
"ไม่ได้หรอก ผมต้องไปทำงาน" บุรินทร์ตอบ
"แต่คุณสัญญากับฉันแล้วนี่" ชยิสราส่งข้อความกลับมา
"ผมจะหาทางไปให้ได้" บุรินทร์ตอบ
ฉันอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจที่ชาชิน เขาโกหกฉันตลอดเวลา
ฉันกลับมาที่ห้องนอน บุรินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้ม
"ที่รัก ไปอาบน้ำกันนะ" เขาพูด "เดี๋ยวผมจะช่วยขัดหลังให้"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ฉันตอบ "ฉันไม่อยากอาบน้ำ"
เขามองไปที่กล่องของขวัญที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง "คุณแน่ใจนะว่าไม่ให้ผมเปิดดูเลย"
"ฉันอยากให้คุณเก็บไว้เปิดดูในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า" ฉันตอบ "มันคือของขวัญพิเศษสำหรับคุณ"
อีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
"ทำไมต้องรอด้วยล่ะที่รัก" เขาถาม
"มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักของเราไง" ฉันตอบ "ยิ่งรอนานเท่าไหร่ ความรักของเราก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น"
บุรินทร์ยิ้มกว้าง "จริงเหรอที่รัก"
เขาจูบหน้าผากของฉัน "ผมรักคุณนะกานดา"
ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันเกลียดคำว่ารักจากปากคุณเหลือเกิน
เสียงโทรศัพท์ของบุรินทร์ดังขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาคว้าโทรศัพท์ไปกดตัดสายอย่างรวดเร็ว
"ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย" ฉันถาม
"ไม่มีอะไรหรอกที่รัก" เขาตอบ "เบอร์ผิดน่ะ"
แต่โทรศัพท์ของเขากลับดังขึ้นอีกครั้ง บุรินทร์ลุกขึ้นเดินออกไปรับสายข้างนอกห้อง
"ครับ... ว่าไงครับคุณแม่" ฉันได้ยินเสียงเขาพูด
ฉันลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่
บุรินทร์กลับเข้ามาในห้อง เขาเดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้ม
"คุณแม่โทรมาบอกว่าอยากให้เราไปทานข้าวที่บ้านนะที่รัก" เขาพูด "แต่ผมบอกคุณแม่ไปแล้วว่าเราไม่ว่าง"
"ทำไมล่ะ" ฉันถาม
"ผมมีประชุมสำคัญไงครับ" เขาตอบ "คุณลืมไปแล้วเหรอ"
"อ๋อ" ฉันตอบสั้นๆ "จริงด้วยสินะ"
บุรินทร์ยิ้มกว้าง "ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณแล้วนะที่รัก"
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้ามากมายวางอยู่ บุรินทร์เดินเข้ามานั่งข้างฉัน เขาตักอาหารใส่จานให้ฉันอย่างเอาใจ
"ที่รัก ผมว่าเราจ้างแม่บ้านมาช่วยทำงานบ้านดีไหม" เขาถาม "คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ฉันตอบ "ฉันชอบทำเอง"
"แต่คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ นะที่รัก" เขาพูด "คุณดูเหนื่อยๆ นะช่วงนี้"
ฉันมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ "คุณคิดว่าไงคะกับคำว่า 'อาถรรพ์ 7 ปี' "
บุรินทร์ชะงักไป เขามองหน้าฉันด้วยความประหลาดใจ
"ไม่มีอะไรหรอกที่รัก" เขาตอบ "เรื่องพวกนั้นมันไม่มีจริงหรอก"
"จริงเหรอคะ" ฉันถามกลับ "แล้วถ้าวันหนึ่งคุณไปรักคนอื่นล่ะ"
บุรินทร์จับมือฉันแน่น "ผมจะไม่มีวันรักใครได้อีกแล้วนอกจากคุณ ผมรักคุณคนเดียวนะกานดา คุณคือโลกทั้งใบของผม"
ฉันหัวเราะในลำคอ น่าขันสิ้นดี
"ผมพูดจริงๆ นะที่รัก" เขาพูด "ผมไม่เคยโกหกคุณเลย"
"กินข้าวเถอะค่ะ" ฉันตอบ
"ที่รัก คุณไม่เชื่อผมเหรอ" เขาถาม
"ไม่หรอกค่ะ" ฉันตอบ "ฉันแค่ไม่อยากให้คุณไปทำงานสาย"
เขามองนาฬิกา "จริงด้วยสินะ ผมต้องรีบไปแล้ว"
เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปจากห้องอาหาร
"ที่รัก ผมจะไล่พวกพนักงานที่ไม่ได้เรื่องออกให้หมดเลย" เขาพูด "ผมจะไม่ให้ใครมาทำให้คุณไม่สบายใจอีกแล้ว"
"คุณจะกล้าไล่ใครออกล่ะ" ฉันถาม "ในเมื่อคุณก็รักเขาจะตาย"
คุณอาจชอบ
