ยังคงอยู่

เฉินม่านรู้สึกสะอึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอรู้ดีว่า ซ่งชิงคือใคร

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากให้ตัวเองดูสิ้นหวัง แต่ก็แค่ตอบว่า "ดังนั้นการลาออกของฉันถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับคุณใช่ไหม ?"

ผู้ชายหยุดไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร สิ่งที่ตอบเฉินม่านคือเสียงประตูปิดดังปัง

เฉินม่านยืนอยู่ที่เดิม ยิ้มขมขื่น อย่างที่ควรรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอยังมีความหวังอะไรอยู่? เจ็ดปีแล้ว เต็มเจ็ดปีแล้ว ถ้าเธอสามารถครองหัวใจเขาได้ ก็คงไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้

...

เฉินม่านนัดพบกับคู่เดทของเธอที่โรงแรมระดับดาว ก่อนมาถึงแม่ของเธอเตือนว่าคนนี้เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ให้เธอระวังอย่าทำให้เขาไม่สบายใจ

โอวหยางหน้าตาค่อนข้างดี พูดจาสุภาพและมีมารยาท การเคลื่อนไหวทุกอย่างแสดงถึงความสง่างาม เฉินม่านพูดคุยกับเขาประมาณหนึ่งชั่วโมง ถือว่าเข้ากันได้ดี

ระหว่างทางเฉินม่านไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาเพิ่งนั่งลงก็ได้ยินเสียงเรียก "เลขาเฉิน? บังเอิญจังเลยนะ?"

เฉินม่านหันกลับไป เห็นหลิวผู้ช่วยยืนอยู่ด้านหลังเธอ และไม่ไกลนักมีฮั่วฉงโจว

เธอรู้สึกประหลาดใจ สายตาของเธอปะทะกับสายตาของเขา หัวใจของเธอไม่อาจห้ามการสั่นไหวได้

ฮั่วฉงโจวก็สังเกตเห็นเธอเช่นกัน แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เธอเพียงเสี้ยววินาทีแล้วก็หันไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ

การถูกเมินเฉินม่านคาดไว้แล้ว เธอหันกลับมายิ้มให้หลิวผู้ช่วย "ฉันมากินข้าวกับเพื่อน คุณมาที่นี่เพื่อสังสรรค์เหรอ? ฉันจำได้ว่าเราจองร้านอาหารที่อาคารการค้าไม่ใช่เหรอ ?"

หลิวผู้ช่วยตอบว่า "เดิมทีจะไปที่นั่น แต่ฮั่วเจ้านายเปลี่ยนใจ ยกเลิกการสังสรรค์" แล้วเขาก็ลดเสียงลง "คุณยังไม่รู้เหรอ? คุณซ่งกลับมาแล้ว เธอชอบอาหารที่ร้านนี้ ฮั่วเจ้านายมารอเธอที่นี่ตั้งแต่บ่าย"

เฉินม่านฟังแล้วอึ้งไปสองสามวินาที เธอถึงกับลืมเรื่องนี้ไป เมื่อใดก็ตามที่เธอปรากฏตัว ที่ฮั่วฉงโจวไม่มีหลักการใดๆ

หลังจากที่พูดคุยกับหลิวผู้ช่วยไม่นาน เขาก็ถูกฮั่วฉงโจวเรียกตัวไป ดูเหมือนว่าซ่งชิงจะมาถึงแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะรีบไปรอเธอ

เฉินม่านยิ้มขมขื่น กลับไปที่ที่นั่ง โอวหยางถามด้วยความอยากรู้ "เมื่อกี้นั่นคือเพื่อนร่วมงานของคุณเหรอ?"

เธอตอบ "ก็เกือบจะเป็นอดีตเพื่อนร่วมงานแล้ว"

"แล้วคนนั้นคือเจ้านายของคุณใช่ไหม?"

"คุณรู้ได้ยังไง?" เฉินม่านประหลาดใจ

โอวหยางหัวเราะ "ผมเห็นสายตาเขาดูจะจับผิดคุณมากกว่าเหมือนเจ้านายมองลูกน้อง"

"......"

หลังจากกินข้าวเสร็จ โอวหยางก็ส่งเฉินม่านกลับบ้าน เธอไม่ได้ปล่อยให้เขาขึ้นไปบนตึก หลังจากที่เขาไปแล้ว เธอจึงค่อยๆ กลับบ้าน แต่พอเธอหยิบกุญแจเพื่อเปิดประตู

เธอก็หยุดชะงัก เห็นผู้ชายยืนพิงประตู มือคีบบุหรี่ คิ้วขมวด ดูเหมือนจะรออยู่จนเบื่อแล้ว

"ฮั่วเจ้านาย?" เฉินม่านคิดว่าเธอเห็นผิด เขาไม่ควรจะอยู่กับคนรักของเขาเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?

"ทำไม? เห็นฉันแล้วดูคุณผิดหวังนะ?" ฮั่วฉงโจวดับบุหรี่ เดินเข้ามาหาเธอ

เฉินม่านถึงแม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ถามว่า "ดึกดื่นแบบนี้ ฮั่วเจ้านายมีเรื่องอะไรหรือ?"

"ถ้าไม่มีธุระจะมาหาคุณไม่ได้หรือ?" ฮั่วฉงโจวถามกลับ

เฉินม่านรู้สึกอึดอัด พูดต่อ "วันนี้ฉันลาพักร้อนตามปกติ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในช่วงรอการลาออก แต่การลาพักร้อนยังคงเป็นปกติ"

ฮั่วฉงโจวพยักหน้า แล้วพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ "ใครอนุญาตให้คุณลาออก?"

โฮ่วฉงโจวและเฉินม่านจบกันไม่ดีอีกครั้ง

ก่อนจากไปเขากดเธอไว้ที่ประตู พูดอย่างดุร้ายว่า “เกมนี้ฉันเป็นคนเริ่มเอง เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรที่จะบอกให้มันจบ?”

เฉินม่านไม่ยอมอ่อนข้อให้ เธอเชิดหน้าขึ้นและเถียงกลับ “ไม่ต้องจบก็ได้ แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันไหม? แต่ถ้าคุณแต่งงานกับฉัน ซ่งชิงของคุณจะยอมรับได้ไหม?”

พูดเสร็จเธอก็หัวเราะ “เธอจะยอมรับได้ไหมที่คุณและน้องสาวต่างสายเลือดของเธอมีเรื่องกันมาเจ็ดปี?”

ผลลัพธ์ของการเผชิญหน้าคือประตูบ้านของเธอกระแทกดังสนั่น จนรู้สึกเหมือนทั้งบ้านสั่นสะเทือน เฉินม่านมองไปที่ห้องที่ว่างเปล่าแล้วยิ้มอย่างเงียบๆ จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา

วันรุ่งขึ้น แม่ของเฉินโทรหาเธอ ตอนนั้นเธอกำลังดำเนินการลาออกจากบริษัท แม้ว่าโฮ่วฉงโจวจะยังไม่อนุมัติ แต่หากยื่นล่วงหน้าเป็นเดือนก็จะถือว่าออกจากงานโดยอัตโนมัติ

แม่ของเฉินชวนเธอกลับบ้านทานข้าว บอกว่าไม่ได้รวมตัวกันนานแล้ว

เฉินม่านคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ซ่งชิงอาจไม่ต้อนรับฉัน ฉันไม่อยากทำให้พวกคุณลำบากใจ”

แล้วเธอก็จะวางสาย

แม่ของเธอรีบเรียกเธอไว้ “ลูกจ๋า นี่กี่ปีแล้ว ทำไมยังค้างคาใจ ครั้งนี้ซ่งชิงเป็นคนชวนเธอกลับมากินข้าวเอง อยากใช้โอกาสนี้ลบล้างความบาดหมาง อย่าทำให้เขาผิดหวังเลย”

เฉินม่านเงียบ แม่ของเธอยังคงพูดพร่ำไม่หยุด ซึ่งแน่นอนว่ามีแต่คำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ สุดท้ายเฉินม่านทนไม่ไหวจึงยอมรับ

ตอนกลับถึงบ้านก็เจ็ดโมงเย็นแล้ว

เฉินม่านเหนื่อยล้า โฮ่วฉงโจวไม่โผล่หน้ามาทั้งวัน แต่เหมือนว่าจะตั้งใจทำให้เธอลำบาก เขาย้ายงานของเขาให้เธอทำเพิ่มจากงานของตัวเอง ทำให้เธอไม่มีเวลาพักเลย

ทันทีที่เข้าประตู เธอก็ได้ยินเสียงภายในบ้านที่คึกคัก

“คราวนี้ที่หนูกลับมาก็อย่าไปไหนอีกเลย พ่อคิดถึงหนูมากในช่วงสองปีนี้” เป็นเสียงของแม่เฉิน

“มีแผนนั้นอยู่ แต่ยังต้องดูอีกที” ซ่งชิงตอบ ระหว่างที่พูด เฉินม่านก็ปรากฏตัวในสายตาของพวกเขา และเธอสบตากับซ่งชิง ผ่านอากาศที่แยกพวกเธอ ซ่งชิงยิ้มอย่างสดใส “นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ม่านม่าน”

เฉินม่านพยักหน้าเล็กน้อย “ซ่งชิงพี่กลับมาแล้ว”

ตอนนั้นแม่เฉินก็เข้ามาหาเธอทันที เธอพาเฉินม่านมานั่งข้างๆ ถามเรื่องงานพอเป็นพิธี ก่อนที่พ่อซ่งจะเรียกคนให้เสิร์ฟอาหาร

ซ่งชิงก็พูดขึ้นว่า “รอสักครู่ ยังมีคนหนึ่งที่ยังไม่มา”

“โอ?” พ่อซ่ง ซ่งจงซาน แสดงความสนใจ

ซ่งชิงยิ้มอย่างลับๆ เธอดูเวลาแล้วลุกออกไป ไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับคนอีกคนหนึ่ง

เขาพยักหน้าให้พ่อซ่งและแม่เฉิน “ลุง ป้า ผมคือโฮ่วฉงโจว”

เมื่อได้ยินชื่อนี้และเสียงที่คุ้นเคย เฉินม่านที่กำลังดื่มชาก็อดไม่ได้ที่จะมองไป และเมื่อเห็นมือของเขาที่เกี่ยวกับซ่งชิง เธอรู้สึกว่าชาในมือไร้รสชาติทันที

ซ่งจงซานไม่เคยไม่ได้ยินชื่อโฮ่วฉงโจว เขาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ “นี่คือโฮ่วจงเหรอ?”

โฮ่วฉงโจวยังคงยิ้มบางๆ “ซ่งตง ไม่ได้พบกันนาน”

ในเวลานั้น แม่เฉิน หวางเหยียน ก็รู้สึกตัวว่า คนที่ทำให้สามีของเธอตอบสนองใหญ่ขนาดนี้ต้องเป็นคนสำคัญแน่ๆ เธอจึงยิ่งต้อนรับโฮ่วฉงโจวด้วยความอบอุ่น

ซ่งชิงยืนสงบอยู่ข้างๆ แต่เมื่อมองไปที่โฮ่วฉงโจว หน้าแดงด้วยความเขินอาย