ตอน 3
บทที่ 3
ขอร้องคุณช่วยฟังคำอธิบายของฉัน
จูเนียร์ก็เหมือนได้ดูละครอันยิ่งใหญ่ไปแล้วฉากหนึ่ง ริมฝีปากเริ่มยิ้มออกมาด้วยความที่มองแล้วไม่น่าจะมีความสุข
เขาสะบัดมือ ให้ลากไอ้ชู้ลงไป แล้วสายตาก็จ้องไปทีสุรภาด้วยความโหดร้าย: “ คุณภรรยาผมครับ นี่หรอที่คุณไม่รู้จักเขา?”
เสียงโฮ่งดังขึ้น
ข้างหูสุรภาเหมือนมีเสียงระเบิดดังขึ้น
เธอต้องตายแน่แน่เลย
หน้าซีดลงทันที เริ่มไม่รู้จะพูดอะไรและพูดไม่รู้เรื่อง เลยหาเหตุผลขึ้นมาว่า: “คือ…… มีคนบอกกับเขาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของฉัน มันต้องเป็นแบบนี้แน่เลย จูเนียร์คุณเชื่อฉันนะ?”
สายตาจูเนียร์อันมืดมัวไม่พูดสักคำ
สุรภาจึงเปลี่ยนสายตามองไปที่ทางอุ้ม
คือมัน
เป็นเพราะมันจงใจที่จะให้ไอ่ผู้ชายคนนั้นมาคุย
“ภา ฉันไม่คิดว่าเธอกับผู้ชายคนนั้น…..” สุรภาเห็นสายตาที่อุ้มมองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยนผิดหวัง พร้อมทั้งน้ำตาคลอแล้วโทษขึ้นมาว่า: “ คุณหักหลังพี่จูเนียร์ของฉันได้ยังไง?!”
น้ำตาเธอไหลลงมา แต่ก็ไม่หยุดที่จะพูดถึงเรื่องนอกใจ
“ ไม่จริง ฉันไม่ได้หักหลังเขา คือเธอไงอุ้ม เรื่องนี้อาจจะเป็นคุณวางแผนไว้ทั้งหมดแล้วก็ได้ คุณเป็นคนใส่ร้ายฉัน”
“ หยุดนะ!”จูเนียร์ทนไม่ไหวเลยตัดคำพูดของสุราภาต่อไป ทำตาเล็กลงด้วยความไม่เข้าใจ: “บังคับให้ผมแต่งงานกับคุณยังไม่พอ พอแต่งงานเสร็จคุณก็ไม่ไหวกับความเหงานอกใจผมก่อน พอตอนนี้ผมจับได้ก็หันมาว่าคนอื่นใส่ร้ายคุณแบบนี้หรอครับ?”
บ้านจูเนียร์กับบ้านอุ้มมีความสัมพันธ์มาตั้งนานแล้ว
อุ้มร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็เป็นคนดี ทุกปีก็จะไปบริจาคเลือด ให้บริจาคจำนวนเงินกับด้านนี้
ผู้หญิงแบบนี้จะใส่ร้ายสุรภาได้ยังไง?!
“ ฉันไม่เคย!”
เขาเอาเอกสารฉบับหนึ่งโยนใส่หน้าของสุรดา: “เซ็นใบหย่าแล้วออกไปจากตรงนี้ซะ”
กระดาษบางบางตกลงมาจากหน้าผากของเธอ
ตัวหนังสือดำดำเน้นไปที่คำว่าใบหย่า ทำให้เธอรู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ ไม่ฉันไม่ยอมหย่า จูเนียร์ เรื่องทั้งหมดนี้มันไม่จริง……”
“ถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังจะบอกว่าคุณโดนคนอื่นใส่ร้าย? ผมจะถามคุณครั้งสุดท้าย คุณจะเซ็นหรือไม่เซ็น?
“ฉันไม่เซ็น!” สุรภาน้ำตาคลอ เธอพยายามทำตัวให้ตรง เธอจะไม่สามารถทำให้ความรักความสุขของเธอจบลงง่ายง่ายแบบนี้
เธอสามารถทนความเกลียดชังของเขาได้
เธอก็เข้าใจ ต้องมีสักวันที่เขาจะเลิกกับเธอ เพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอ ในสายตาของเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขากับอุ้มต้องจากกัน
แต่เธอไม่ยอมทำให้ทุกอย่างมันจบไปแบบนี้
“ ผมมีวิธีเยอะแยะที่จะทำให้คุณเซ็น“
ทิ้งคำเย็นชาไว้ จูเนียร์ให้คนเอาสุรภา ออกจากบ้านหลังนี้ เขารู้สึกแค่เขามองเธอมากวินาทีเดียวเขาก็รู้สึกสายตาเขาจะสกปรก
บริเวณหน้าประตูบ้าน สุรภายังใส่ชุดนอนไว้
ความเย็นของลมฤดูหนาวหนาวพัดมาที่หน้าเธอ เหมือนโดนมีดบาท
เธอไม่ยอมไป
ที่นี่คือบ้านเธอ
เธอใช้สุดแรงตีไปที่ประตู: “ จะให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะเชื่อฉัน? คุณเปิดประตูหน่อย ให้ฉันเข้าไปนะ ให้โอกาสฉันไปคุยกับผู้ชายคนนั้นอีกครั้งได้ไหม”
เสียงฝนตกเริ่มมา
ฝนกำลังจะตกหนักเหมือนช่วยเธอร้องไห้ออกน้ำตา
“ คุณช่วยเชื่อฉันหน่อยได้ไหม? ผู้ชายคนนั้นกำลังโกหกคุณ เขาต้องกำลังโกหกคุณแน่นอน……”
คำตอบที่เธอได้มามีเพียงเสียงฟ้าร้องและเสียงของน้ำฝน
“ จูเนียร์ ! ฉันไม่ยอมหย่า คุณอยากคิดที่จะทิ้งฉันไปแบบนี้!” เธอพูดออกมาด้วยความน่าสงสารจากข้างใน: “ คุณเปิดประตูสิค่ะ ฉันขอร้องคุณช่วยเปิดประตูสิ……”
บริเวณรอบๆของเธอเริ่มมีน้ำท่วมขึ้นเรื่อยๆ
สุรภาไม่ยอมที่จะไปไหน
ในค่ำคืนที่ฝนตกพร่ำพร่ำเธอนั่งรอที่หน้าประตูทั้งคืน
เธอไม่สามารถที่จะยอมแพ้แบบนี้ เธอไม่สามารถที่จะยอมรับว่าผิดแบบนี้
แต่เธอก็ได้แต่รอ รอจนเลือดเริ่มเย็นตัว สุดท้ายแล้วประตูบานนั้นก็ยังไม่เปิดอยู่ดี
คุณอาจชอบ
