ทะลุมิติมาพบรักพระรอง

“ถ่ายเสร็จแล้วเหรอลี่เซียน”

“อ๋อ เปล่าจ้ะ พอดีหน้าจอมือถือมันดับน่ะ เดี๋ยวถ่ายให้ใหม่แป๊บนะ”

หน้าจอมือถือดับลี่เซียนจึงเปิดใหม่แต่เพราะไม่ชำนาญกับลูกเล่นในมือถือของซูหนี่ว์ มือจึงพลาดไปปัดกล้องออกแล้วเลื่อนไปดูรูปภาพด่วนแทน ลี่เซียนอึ้งไปเพราะภาพที่เห็นมันเป็นภาพของซูหนี่ว์และจางหย่งกำลังหยอกเย้ากัน

“ลี่เซียน?” เสียงซูหนี่ว์เรียกอีกครั้ง

“เอ่อ โทษทีจ้ะ จะถ่ายแล้วนะ 1..2..3”

ขณะที่ซูหนี่ว์ยืนถ่ายรูปด้วยหน้าตาที่สดใสและมีความสุข ใบหน้าของลี่เซียนก็เจื่อนลงมาเรื่อยๆ เหมือนเธอไม่ได้กดชัตเตอร์แต่กำลังเลื่อนดูภาพต่อไป ซูหนี่ว์ทำทีไม่สนใจเพราะหล่อนตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะยิ่งลี่เซียนเลื่อนภาพดูเท่าไหร่ก็เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างซูหนี่ว์กับจางหย่งมากขึ้นเท่านั้น

“เสร็จแล้วซูหนี่ว์ สวยมากเลยจ้ะ” น้ำเสียงราบเรียบกล่าวขึ้น รอยยิ้มที่พยายามฉีกให้กว้างนั้นซูหนี่ว์เห็นแล้วสะใจ

“ลี่เซียนมาถ่ายคู่กับฉันตรงนี้หน่อยสิ เรายังไม่มีภาพคู่กันเลย มาเร็วแสงตรงนี้สวยมาก”

พูดแล้วรีบคว้ามือบางมายืนคู่กับตนเอง ชำเลืองตามองคนข้างๆ ยิ้มย่องในใจก่อนจะจัดท่าทางตามแผน และนั่นก็เป็นจังหวะที่ลี่เซียนอยากร้องไห้มากที่สุด เธอจึงขอตัวแต่ถูกซูหนี่ว์รีบรั้งแขนเธอไว้

“จะไปไหนเหรอลี่เซียน? ใกล้ได้เวลาเป่าเค้กแล้วนะ”

“ฉันจะไปห้องน้ำ”

“ขออีกรูปแล้วกัน นะ?”

“ไว้เสร็จธุระเดี๋ยวฉันมา ขอตัวนะ”

“เดี๋ยวอ๊ะ! ลี่เซียน!”

เสียงของหนักร่วงตกสระน้ำดังตู้ม เป็นซูหนี่ว์นั่นเอง เธอตะเกียกตะกายเพื่อขึ้นฝั่งและเลือกขยับไปอยู่ในจุดที่ลึก ทุกคนมองมาที่เหตุการณ์นี้พร้อมกัน เพราะซูหนี่ว์ตั้งใจตะโกนชื่อของลี่เซียนดังๆ เพื่อให้เป็นจุดสนใจ ระหว่างนั้นที่มุมลับก็มีคนแอบถ่ายคลิปทั้งสองเอาไว้ หวังตั้งใจใส่ความลี่เซียน

จางหย่งรีบวิ่งมาดูเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย เขาไม่ได้สนใจซูหนี่ว์เลยแม้เพียงปลายหางตา กลับเลือกตรวจตราร่างกายของลี่เซียน ยิ่งเห็นแบบนี้ซูหนี่ว์ยิ่งเกลียดชังลี่เซียนมากขึ้น ชั่วพริบตาเดียวก็มีชายร่างสูงสันทัดกระโจนลงสระน้ำมาช่วยซูหนี่ว์

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคุณ?” เขาถามด้วยความเป็นห่วงและยังนำผ้ามาห่มกายให้เพราะชุดของซูหนี่ว์บางจนเห็นรูปร่างอันงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดตัวบางของเธอ

“ลี่เซียน เธอผลักฉันทำไม ฉันแค่ชวนเธอถ่ายรูปเองนะ”

คำถามของซูหนี่ว์ชวนให้ทุกสายตาพุ่งเป้ามาที่เธอ ลี่เซียนรีบปฏิเสธ แม้จะเป็นจังหวะที่ฉุดรั้งกันเมื่อครู่แต่มือของลี่เซียนก็พลั้งเผลอจริงๆ ซึ่งหล่อนก็ปฏิเสธเช่นเคยเหตุเพราะกำลังอยู่ในอารมณ์เสียใจด้วย ภาพพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนแทงข้างหลัง

“ลี่เซียน กลับไปที่โต๊ะก่อนหน้าคุณซีดมากเลย”

จางหย่งกล่าวและรีบพาตัวเธอออกไป ซูหนี่ว์จะลุกตามแต่ก็ถูกชายคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉุดตัวเอาไว้ก่อน แทนที่จางหย่งจะเป็นคนช่วยหล่อน กลับเป็นชายแปลกหน้าที่ไหนไม่รู้มาช่วย

“จางหย่ง..” ซูหนี่ว์พูดน้ำเสียงเบาบาง เมื่อกี้เขาไม่เหลียวแลเธอเลยสักนิดขนาดจมน้ำอยู่ต่อหน้าแต่เขากลับเลือกช่วยลี่เซียนที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ขอบสระ

“นี่คุณทำอะไร! ปล่อยฉันนะ!” ซูหนี่ว์ต่อว่าชายแปลกหน้าที่จู่ๆ เขาก็อุ้มร่างเธอขึ้นมา

“ก็จะพาคุณไปส่งที่ห้องไง ตัวเปียกแบบนี้คุณไม่รู้สึกบ้างเหรอ ว่าคนเขามองร่างกายคุณขนาดไหน” ชายหนุ่มกระซิบ หญิงสาวรีบขยับผ้าขึ้นมาปกปิดร่างกายกะจะทำให้ลี่เซียนอับอายแต่กลายเป็นเธอต้องขายหน้าเสียเอง

“ปล่อยฉันได้แล้ว จะไปไหนก็ไป”

“นี่คุณพูดกับคนที่เพิ่งช่วยชีวิตคุณแบบนี้เหรอ?”

“ก็ไม่ได้ขอให้ช่วยนี่”

“นี่ถ้าผมย้อนเวลาได้ผมคงไม่ช่วยคุณหรอก แทนที่จะได้คำขอบคุณแต่กลายเป็นคำพูดที่ไร้จิตสำนึกแบบนี้”

“นี่คุณ! คุณเป็นใครห้ะ! ถึงได้มาพูดจากับฉันแบบนี้ หน้าตาก็ดีอยู่หรอกแต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

ซูหนี่ว์เหยียดหยามชายหนุ่มเพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าเขามันจึงทำให้หล่อนคิดว่าผู้ชายคนนี้ คงจะทำหน้าที่เป็นแค่การ์ดในงาน ร่างบางสะบัดตัวเดินหนีชายหนุ่มไป ทั้งเจ็บใจและอับอายที่ทำให้จางหย่งหันมาสนใจไม่ได้ ร่างสูงชำเลืองสายตามองคนตัวเล็กเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับยิ้มมุมปาก

กรี๊ดดดดด!!

“ซูหนี่ว์ เป็นอะไรเหรอลูก! ใครทำอะไรให้ลูกไม่พอใจ”

หยุนซีเข้ามาหาลูกสาวหลังจากที่ซูหนี่ว์กลับถึงบ้านเธอก็อาละวาดกรีดร้องเสียงดังและยังทำลายข้าวของจนเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง

“แม่? ซูหนี่ว์ไม่มีดีตรงไหน ทำไมจางหย่งถึงไม่รักลูก เมื่อก่อนเขาแสนดีกับลูกกว่านี้ แต่ดูตอนนี้สิเขากลายเป็นคนที่รังเกียจลูกไปแล้ว เพราะนังลี่เซียนคนเดียว” นัยน์ตาหล่อนแดงก่ำริมฝีปากสั่นเทาด้วยแรงโทสะ

“หนี่ว์เอ๋อร์ แม่จะไม่ยอมให้ลูกเสียใจ จางหย่งต้องเป็นของลูก คนในตระกูลลี่ไม่ควรสมหวังมันพรากความรักไปจากซูเซียวพรากพ่อไปจากซานซาน พวกมันต้องชดใช้”

หยุนซีกล่าวขึ้นอย่างเจ็บแค้นเธอเป็นคนเดียวที่อยู่กับซูเซียวในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต หวังเหล่ยไม่เคยมาเหลียวแลเมื่อเป็นอิสระเขาก็แต่งงานใหม่ทันที แต่การกระทำนี้เขาทำอย่างลับๆ รอเปิดตัวอี้อินกับลูกหลังจากซูเซียวเสียชีวิตไปแล้ว ซูเซียวต้องตรอมใจอยู่คนเดียวแล้วจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว

“เขาเคยเป็นคนที่รักลูก ใส่ใจลูก แต่หลังจากลี่เซียนโผล่เข้ามาลูกก็ไร้ความหมาย ทั้งที่ลูกกับจางหย่งผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก แม่ หนี่ว์เอ๋อร์ไม่อยากเสียเขาไป หนี่ว์เอ๋อร์ไม่อยากเสียเขาให้ใครโดยเฉพาะนังลี่เซียน” เธอบอกกล่าวกับมารดาทั้งน้ำตา

หยุนซีสงสารลูกสาวเธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้จางหย่งมาแต่งงานกับซูหนี่ว์ หล่อนใช้อำนาจของตนเองบีบคั้นตระกูลจางอย่างเงียบๆ ทุกอย่างนี้ล้วนแล้วแต่เพื่อให้จางหย่งหนีไปไหนไม่ได้ แต่เรื่องขืนใจนั้นหยุนซีไม่รู้ว่าลูกสาวตนเองเล่นละครตบตาทุกคน เมื่อลูกสาวถูกรังแกมีหรือที่คนเป็นแม่เธอจะทนได้

หลังจากพูดคุยเรื่องการแต่งงาน ตระกูลซูก็ให้จางหย่งมาหมั้นหมายกับซูหนี่ว์ไว้ก่อน เขาไม่สามารถขัดต่อคำสั่งถิงถิงและซิงอีได้จึงต้องฝืนใจไปรับไปส่งซูหนี่ว์เข้าทำงานในบริษัทเดียวกันทุกวัน สัมพันธ์ระหว่างลี่เซียนก็เริ่มเหินห่างแต่บริษัทของตระกูลลี่ก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของตระกูลซูด้วย เพียงแต่ไม่ได้มากเทียบเท่ากับตระกูลจาง เป็นผลมาจากสินสมรสที่ได้จากซูเซียวนั่นจึงทำให้หยุนซียิ่งเกลียดลี่เซียน

เพราะหวังเหล่ยเอาลูกสาวตัวเองมาทำงานที่บริษัทหวังจะให้เธอเป็นผู้สานต่อ แต่ก็อยู่ใต้เท้าของตระกูลซูอยู่ดี ซูหนี่ว์จึงกลั่นแกล้งเธอได้ง่าย และตั้งแต่วันงานรับตำแหน่งของจางหย่งวันนั้นลี่เซียนก็พยายามอยู่ให้ห่างจางหย่งกับซูหนี่ว์ แม้ในใจอยากจะถามเหลือเกินว่าพวกเขาทั้งสองมีความสัมพันธ์กันมากน้อยแค่ไหน แต่ลี่เซียนก็ไม่กล้า

“ลี่เซียนคนนี้ใช่ไหม? ที่ผลักคุณหนูตกน้ำเพราะหึงหวงคุณจางหย่งน่ะ หึ! ไม่สำเหนียกตัวเองเลยเป็นแค่ลูกเมียน้อยริอาจจะไปแย่งคุณจางหย่ง คิดจะทำแบบแม่ตัวเองละสิ มารยา”

ลี่เซียนได้ยินพนักงานพูดคุยกันสนุกปากเรื่องในวันนั้นทำให้เธอกลายเป็นคนถูกตราหน้าว่าจ้องแย่งคู่หมั้นคนอื่นทั้งที่เธอมาก่อน แต่ก็ฝืนก้มหน้าไม่โต้แย้ง เพราะทั้งเธอและแม่ถูกมองเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยมาแต่ไหนแต่ไร แม้จะแต่งงานใหม่แล้วแต่ก็ไม่อาจลบล้างคำเหยียดหยามพวกนั้นได้

“ลี่เซียน”

“ซูหนี่ว์”

“นี่เธอโกรธฉันเรื่องพี่จางหย่งใช่ไหม ฉันบอกแล้วไงว่าฉันกับพี่จางหย่งรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยสนิทสนมกันพอสมควรไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่คิดนะ นี่อย่าบอกนะว่าเธอเห็นภาพในมือถือฉันน่ะ”

“ฉันไว้ใจจางหย่ง มันคงไม่มีอะไรจริงๆ นั่นแหละเพราะอีกไม่นานเขาก็จะขอฉันแต่งงาน เธอกับเขาจะเป็นแบบนั้นกันได้ยังไง”

ลี่เซียนลุกขึ้นสู้เธอจะไม่ยอมเสียจางหย่งให้กับซูหนี่ว์เช่นกัน มือบางกำเข้าหากันแน่นยกยิ้มมุมปากแสดงสีหน้ายินดีแต่พอลี่เซียนเดินจากไป ซูหนี่ว์ก็หันมาระบายอารมณ์กับโต๊ะทำงาน

“แต่งงานเหรอ ลี่เซียนฉันไม่มีทางยอม พี่จางหย่งต้องแต่งกับฉันแค่คนเดียว”