ตอน 3
บทที่ 3
ตอนที่ 3 อนาคตอีกยาวไกล
ลู่สิ้นจือพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ออกไป”
“ฮะคุณอา ไม่ใช่นะ...คุณบอกให้ฉันอยู่เองไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้...ฉันต้องการให้เธอออกไป” น้ำเสียงของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชาขึ้น
เสียงของลู่หย่าอันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่เป็นเพราะ ลู่สิ้นจือวางอำนาจข่มขู่อยู่ตรงนี้เลยได้แต่พูดว่า “ก็ได้คุณอา ถ้างั้นฉันออกไปก่อนก็ได้ ถ้างั้นเจอกันตอนดินเนอร์นะ”
พอลู่หย่าอันจากไปแล้วลู่สิ้นจือใช้มือถือส่งข้อความสั้น ๆ หนึ่งบรรทัด แล้วถึงได้กลับเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง
น้ำตาของหลินหยุนซินไหลลงมาจากหัวมุมของดวงตา เธอเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวเองโดยอัตโนมัติ เดินออกจากอ่างน้ำมาอย่างตุปัดตุเป๋
หลินหยุนซินไม่อยากเห็นปีศาจโรคจิต ตนนี้อีกแล้ว
เธอถามกลับด้วยความโกรธ “คุณก็รู้ดีว่าฉันคือ...เมียของหลานชายปู่คุณ แต่คุณก็ยังมาขืนใจฉัน คุณมันไม่ใช่ผู้ชาย คุณมันต่ำช้าจิตใจสกปรกมาก”
“ฉันเป็นผู้ชายหรือเปล่า เมื่อกี้เธอก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ อยากให้ฉันเอาเธออีกครั้ง จนกว่าเธอจะมั่นใจเหรอ” แววตาของลู่สิ้นจือยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกที มุมปากยิ่งแสดงรังสีเย้ยหยันออกมา “อีกอย่าง...ไม่ใช่ญาติกันสักหน่อย！ แต่ต่อให้เป็นญาติกันแล้วไงล่ะ”
หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น “ครั้งนี้...ฉันจะถือว่าเป็นอุบัติเหตุ โดนหมากัด ต่อไปเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก อย่ามาตอแยฉันอีก” หลินหยุนซินอดกลั้นความเจ็บปวดกับความอับอายเอาไว้ในใจแล้วออกไปจากตรงนี้
แต่แววตาของลู่สิ้นจือฉายแววทั้งเย็นชาทั้งความร้ายกาจเอาไว้ เขาใช้กำลังจับข้อมือเธอเอาไว้ “ฉันนอนกับเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเกี่ยวข้องกันสิ อนาคตของเรายังอีก...ยาว...ไกล”
“คุณ...” หลินหยุนซินรู้สึกแค่ว่าผู้ชายคนนี้ชักจะหน้าด้านมากเกินไปแล้ว
ทันใดนั้นเองก็มีคนเคาะประตู
“คุณชายคะ นายท่านให้ท่านไปที่ห้องอ่านหนังสือหน่อยค่ะ”
ก่อนที่ลู่สิ้นจือจะจากไป ก็จ้องหลินหยุนซินด้วยสายตาที่ฉายแววแห่งความปรารถนาอย่างแรงกล้ามาก “เธอพักผ่อนดี ๆ นะ...”
เขาไม่ได้พูดออกไปว่าคืนนี้เขาจะมาหาเธออีก
ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว อีกอย่างเมื่อเธออยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปอีก
เมื่อห้าปีก่อนเธอหนีเขาไปทีหนึ่งแล้ว คราวนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีเขาไปอีก
หลังจากที่ลู่สิ้นจือออกจากห้องไปแล้วหลินหยุนซินก็เดินโซเซกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วล็อกประตู
หลินหยุนซินรู้สึกอับอายจนตัวสั่นไปหมด น้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด
ผู้ชายคนนั้นโรคจิตชัด ๆ！
เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะโดนเขา...ในที่แบบนั้น
แต่เธอกลับดันไปล่วงเกินเขา！
เขาคือคุณชายลู่ เชียวนะ
ได้ข่าวว่าคุณชายลู่โหดเหี้ยมไร้ความปราณี ไม่เคยใจอ่อนกับใครเลย
หนำซ้ำยังมีข่าวลือที่ฟังดูแล้วไม่น่าเข้าท่าอีก ว่ากันว่าคุณชายลู่ไม่เข้าใกล้ผู้หญิง ถึงขนาดรังเกียจผู้หญิงไม่ให้ผู้หญิงมาแตะเนื้อต้องตัวเขาเพราะเขาเป็นโรครักความสะอาดมากสุด ๆ
แล้วที่ผู้ชายคนนั้นทำเรื่องพรรค์นั้นกับตัวเองเมื่อกี้มันเรียกว่าอะไรฮะ！
หลินหยุนซินอดที่จะหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ทำไมต้องไปแช่น้ำอาบน้ำในห้องนั้นด้วยนะ
ทำไมดันมาเกิดเรื่องคราวนี้ด้วย
ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาในตระกูลลู่ก็อยู่แต่ในห้องแม่บ้านของบ้านหลังนี้
เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำก็เสียมาตลอด เปิดน้ำมามีแต่น้ำเย็น
แม้ว่าเธอจะไปหาแม่บ้านมาแก้ปัญหาประเภทนี้ แต่สุดท้ายมันก็พังไปเองโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงเพราะตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจของเธอในบ้านหลังนี้
ทุกครั้งเวลาที่เธออาบน้ำเลยจะแอบแช่น้ำอุ่นอาบในห้องที่ไม่มีใครอยู่มานานแล้วในบ้านหรูหราหลังนั้นเพื่อกำจัดความเหนื่อยล้าในวันวันหนึ่ง
แต่เธอคิดไม่ถึงอย่างแรงเลยว่า คราวนี้เจ้าของห้องจะกลับมา！
และยังคิดไม่ถึงอีกด้วยว่าเจ้าของห้องก็คือลู่สิ้นจือ
ขณะที่เธอร่างกายอ่อนเพลียนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ก็มีคนเคาะประตูห้องของเธอ
“หลินหยุนซินคุณผู้หญิงให้คุณรีบไปดูแลคุณผู้ชาย อย่าชักช้า และอย่าได้คิดอู้งานเชียวนะ” คนใช้พูดด้วยความหงุดหงิดน้ำเสียงไม่มีความเคารพยำเกรงเลยสักนิด
หลินหยุนซินกลั้นน้ำตา พูดเสียงสั่นเครือ “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว...”
เธอยังเจ็บปวดกายมาก แต่ใจก็เจ็บมากจนสุดขีดเช่นกัน เธอรู้สึกเจ็บปวดมากเหมือนกับโดนกลั่นแกล้งไม่ได้รับความเป็นธรรมแต่กลับไม่อาจบอกใครได้
แม้ว่าเธออยากจะซ่อนตัวเองอยู่ในรูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ แต่เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับมัน แม้กระทั่งในเวลานี้ เธอไม่มีแม้แต่เวลามาเศร้าสร้อยเพราะเธอต้องรีบไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษทันที
คุณอาจชอบ
