เผลอใจรักสามีเถื่อน

“เด็กๆ เก่งขึ้นมากเลยพวกแกว่าไหม” ชมพูนุชพูดด้วยสีหน้าระรื่น ขณะเดินออกมาจากชุมชนหลังจากสอนเด็กๆ ที่นั่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“จริง พอเห็นเด็กที่เราสอนพัฒนาขึ้นแล้วมันภูมิใจจริงๆ” หญิงสาวหน้าหมวยอย่างดารินทร์ก็ยิ้มจนไม่เห็นลูกตา เธอเป็นครูสอนพิเศษมาปีกว่าพร้อมกับชมพูนุช รู้สึกสุขใจมากกว่าตอนเงินเดือนออกก็เมื่อเห็นว่าเด็กที่ตัวเองสอนพัฒนาความเก่งขึ้นในทุกๆ วัน

ยิ่งได้มาเป็นครูที่อาสาสอนเด็กยากไร้ในชุมชนเล็กๆ และได้เห็นว่าทุกคนที่เธอสอนตั้งใจเรียนกันมากก็ยิ่งภูมิใจขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

“ชมพู” เสียงที่ไม่สู้ดีของกันยาเภสัชสาวหน้าสวยทำเพื่อนรักทั้งสองหันมามองเธอกันเป็นตาเดียว

“มีอะไรหรือเปล่าแก้ว” ดารินทร์ยกมือจับบ่าของกันยา

“นั่นสิแก้ว มีอะไรก็พูดมาได้เลย” ชมพูนุชมองจ้องกันยาไม่วางตา ในใจตอนนี้รู้สึกได้ว่ากันยากำลังมีเรื่องไม่ค่อยสบายใจที่จะพูดกับเธอ

“เฮ้อ” เภสัชสาวถอนหายใจและเริ่มยืนคอตก และรีบดึงเพื่อนทั้งสองเข้าไปนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าร้านขายยาที่เธอทำงานอยู่

“แกกับพี่ธียังติดต่อกันอยู่ไหม”

ชมพูนุชพยักหยักหน้าน้อยๆ “ช่วงนี้พี่ธีบอกฉันว่าเค้ายุ่งๆ พักหลังก็ไม่ค่อยได้โทรคุยกันแล้ว”

“เมื่อวานนี้ฉันได้เจอกับพี่ธิชา เธอกำลังท้องได้สามเดือนแล้ว”

“พี่ธิชามีแฟนแล้วเหรอ” ดารินทร์โพล่งเสียงดัง เธอมีสีหน้าฉงนหนักไม่ต่างจากชมพูนุช เพราะตั้งแต่รู้จักธิชามาก็ไม่เคยเห็นรุ่นพี่คนนี้มีแฟน

“อย่าบอกนะว่าที่แกเครียด เรื่องที่พี่ธิชาท้องมันเกี่ยวอะไรกับพี่ธี” ชมพูนุชเริ่มเดาเรื่องราวได้จากสีหน้าของกันยา เพราะหากไม่มีเรื่องของธิชาเกี่ยวข้องอะไรกับธีภพ กันยาคงไม่พูดเรื่องของคนสองคนในเวลานี้แน่นอน

กันยามองจ้องหน้าชมพูนุชเงียบๆ ก่อนจะหยักหน้าช้าๆ สีหน้าไม่สู้ดี ไม่อยากที่จะพูดเรื่องอะไรที่ทำร้ายจิตใจเพื่อน แต่ก็ต้องพูดก่อนที่เพื่อนเธอจะกลายเป็นคนโง่มากไปกว่านี้

“พี่ธิชาบอกว่าเธอท้องกับพี่ธี” กันยาพูดจบก็ก้มหน้างุด ดารินทร์รีบหันมามองชมพูนุชที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ

“พี่ธิชาเล่าให้ฉันฟังทุกอย่างว่าเธอมีสัมพันธ์กับพี่ธีมาหลายปีแล้ว และเธอก็ยอมเป็นคู่นอนในความลับ ยอมให้ธีภพคบกับคนอื่นได้แต่ห้ามทิ้งเธอไป”

“ฉันสงสัยสองคนนี้มานานแล้วเหมือนกัน” ชมพูนุชเริ่มเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอรู้ว่าธิชากับธีภพเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนมหาวิทยาลัยคนละที่ ตลอดเวลาที่เธอคบกับธีภพเธอสงสัยในความสัมพันธ์ของธีภพและธิชามาโดยตลอด เพราะทั้งสองดูสนิทกันเกินเพื่อน และแล้ววันนี้ก็ได้มารู้ความจริงเสียที

“มาพอดีเลย มากินข้าวด้วยกันสิชมพู” ราตรีเห็นลูกสาวเดินเข้าบ้านมาช่วงหัวค่ำ เธอที่เพิ่งจัดโต๊ะอาหารเย็นเสร็จเลยรีบเรียกลูกสาวมารับประทานอาหารเย็นพร้อมหน้ากัน

“กินข้าวมาแล้วค่ะแม่” พูดจบสาวเจ้าเดินดุ่มขึ้นชั้นบนไม่สนใจแต่จะหันมามองหน้าคนเป็นแม่ เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นสีหน้าและแววตาที่กำลังเศร้า

ราตรีมองดูลูกสาวไม่วางสายตาจนชมพูนุชลับตาไป เธอยืนเท้าเอวก้มหน้าครุ่นคิดด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เพราะมองออกว่าลูกกำลังมีเรื่องไม่สบายใจอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปเค้นถามอะไรตอนนี้ เพราะหากลูกสาวเธอสบายใจที่จะพูดก็คงจะพูดมาเอง

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด สายของธีรภพยังคงโทรเข้ามาหาชมพูนุชตลอดเวลา แต่สาวเจ้าก็ไม่ได้รับ เพราะถือว่าคุยกันจบไปเรียบร้อยแล้ว

ธีภพสารภาพกับเธอหลังจากที่เธอโทรไปถามเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับธิชา จากนั้นชมพูนุชก็เลือกที่จะตัดขาดจากเขาทันที

หญิงสาวหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากดตัดสายก่อนจะบล็อกทุกช่องทางการติดต่อกับชายหนุ่ม ดีที่เธอยังคบกับธีภพไม่นาน ไม่อย่างนั้นไม่อยากจะคิดว่าเธอจะต้องมานั่งช้ำใจมากแค่ไหน

“ปล่อยฉัน ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว โลกนี้มันโคตรน่าเบื่อ ไม่มีใครรักฉันเลยหรือไงวะ” ปึง ปัง

เสียงเอะอะโวยวายของคิรินที่ดังออกมาจากในห้องทำสร้อยฟ้าที่เพิ่งมาถึงเกาะแทบลมจับ ทุกครั้งที่เธอมาเยี่ยมคิริน น้อยครั้งนักที่ลูกชายของเธอจะอยู่แบบคนปกติ

“กลับมาก็อาละวาดทำลายข้างของไม่ยอมหยุดเลยครับ ผมไม่อยากมัดมือมัดเท้าหรือฉีดยาสลบ ไม่อยากเพิ่มความเครียดให้คุณคิณเหมือนกัน ผมยังไม่ถอดใจกับการที่จะรักษาคุณคิณนะครับ แต่ถ้าคุณป้าเห็นว่าผมไม่เหมาะที่จะเป็นหมอรักษาคุณคิณ คุณป้าหาหมอคนใหม่มารักษาเค้าได้นะครับ ผมเข้าใจ”

“ป้าเข้าใจหมอธาม เข้าใจทุกอย่าง ตอนนี้ป้าว่าจะใช้วิธีที่เราเคยคุยกันเอาไว้ ว่าถ้าตาคินไม่ยอมให้หมอดำเนินการรักษาทางการแพทย์ดีๆ ก็ต้องหาคนมาช่วยให้ตาคินว่าง่าย”

“หาผู้หญิงมาดูแลคุณคิณเหรอครับ”

สร้อยฟ้าพยักหน้า “ป้าดูแล้วไม่ว่าจะมีหมอที่เก่งแค่ไหนมารักษาลูกป้า ลูกป้าก็จะดื้อกับหมอทุกคน ถ้าหาผู้หญิงมารักษาแผลใจของตาคินแล้วทำให้ตาคิณอ่อนลงได้ ป้าว่าจะเป็นผลดีต่อการรักษา อีกอย่างป้าพูดจริงๆ ว่าป้าไม่ไว้ใจใครให้รู้เรื่องตาคินอีกแล้ว”

“แล้วผู้หญิงคนไหนจะมาทนกับอารมณ์ของคุณคิณได้ครับ”

“ป้าว่าป้าหาได้ก็แล้วกัน”

ตอนนี้เธอหารือกับภูมินทร์เรียบร้อยแล้วว่าจะให้ใครมาเป็นคนดูแลหัวใจที่แตกสลายของคิริน แม้วิธีการของเธอจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่เธอก็ต้องยอมทำเพื่ออนาคตของลูกชาย

หลังเลิกงานวันนี้ชมพูนุชเดินเข้ามาที่ร้านกาแฟที่อยู่ใต้อาคารที่เธอสอนพิเศษ หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อมองไปยังธิชาที่กำลังนั่งหันหลังให้ เพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวมาขอคุยกับเธอเพื่อจุดประสงค์อะไร ในเมื่อเธอบอกเลิกกับธีภพไปแล้ว

“พี่ธิชามีอะไรจะคุยกับชมพูเหรอคะ” นั่งลงได้ก็โพล่งถามหญิงสาวที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าทันที

“พี่ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา วันนี้อยากมาขอร้องชมพูสักเรื่องจะได้ไหม”

ชมพูนุชไม่ได้ตอบกลับอะไรธิชา ได้เพียงแต่จ้องหน้าหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาสงสัย ให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอกำลังตั้งใจฟัง

“ตอนนี้พี่ทะเลาะกับธี เพราะธีรู้ว่าพี่ทำให้ชมพูรู้ความจริงเรื่องความสัมพันธ์ของพี่กับธี ธีบอกพี่ว่าถ้าชมพูไม่ยอมคืนดีกับเค้า เค้าก็จะไม่สนใจพี่กับลูกอีกต่อไป พี่อยากให้ชมพูกลับไปคบกับเค้าได้ไหม แล้วพี่กับลูกจะอยู่เงียบๆ”

“พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงคะพี่ธิชา พี่ไม่รักตัวเองเอาซะเลยนะคะ ยังอยากจะอยู่กับคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นอยู่ได้ยังไงชมพูไม่เข้าใจ” ชมพูนุชไม่อยากจะเชื่อว่าธิชาจะดูถูกศักดิ์ศรีของตัวเองได้ขนาดนี้ ทั้งยังกล้ามาขอร้องให้เธอไปอยู่ในวงจรอุบาท มีหรือเธอจะยอมง่ายๆ

“ตอนนี้ชมพูกับพี่ธีจบกันแล้ว ปัญหาของพวกพี่ที่มีอยู่ตอนนี้ชมพูขอไม่รับรู้แล้วก็อย่ามายุ่งกับชมพูอีก แต่ชมพูอยากจะบอกกับพี่ธิชาสักอย่าง ถ้าพี่ธิชาได้ลูกสาว หากลูกพี่ธิชาโตขึ้นแล้วลูกของพี่เจอความรักห่วยๆ อย่างพี่ พี่จะเสียใจแค่ไหนที่เห็นลูกเสียใจ ธิชาเชื่อว่าตอนนี้แม่พี่ธิชาก็น่าจะรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน พี่เองก็ไม่ใช่คนขี้เหร่ การศึกษาก็ดี ถ้าพ้นจากผู้ชายคนนี้ไปชีวิตพี่อาจจะได้เจอสิ่งที่ดีกว่าก็ได้ค่ะ ชมพูขอตัวนะคะ”

ชมพูนุชพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านอย่างไม่คิดเกรงใจธิชา หากรู้ก่อนหน้าว่าเรื่องที่หญิงสาวมาพูดจะเป็นเรื่องนี้เธอจะไม่ยอมมาคุยด้วยแน่นอน ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเห็นคนที่ทั้งสวยทั้งการศึกษาดีจะมีความรักแบบผิดๆ แบบนี้ได้ ทว่าคิดไปคิดมาเธอก็ไม่สามารถหยั่งรู้ความรู้สึกนึกคิดของทุกคนได้อยู่ดี แต่ที่รู้คือเธอจะไม่ยอมไปอยู่ในวังวนความรักแบบผิดๆ แบบนั้นเด็ดขาด

“กลับมาแล้วเหรอลูก แม่มีเรื่องอยากจะคุยด้วยพอดี” ราตรีที่นั่งร้อนใจตังแต่เมื่อกลางวัน พอเห็นลูกสาวเดินเข้าบ้านมาได้ก็รีบดึงมือให้มานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น

“เรื่องอะไรคะ”

“คุณสร้อยโทรมาหาแม่เมื่อกลางวันว่าอยากจะทาบทามเราไปเป็นสะใภ้”

“อะไรนะคะ” สาวเจ้าจ้องมองคนเป็นแม่ด้วยแววตาฉงนปนตกใจ

“แต่แม่บอกคุณสร้อยไปแล้วว่าต้องถามความสมัครใจของเราก่อน อีกอย่างแม่ก็บอกคุณสร้อยไปแล้วด้วยว่าตอนนี้ลูกแม่ก็มีคนคุยๆ อยู่เหมือนกัน”

“อันที่จริงชมพูเลิกกับพี่ธีแล้วค่ะแม่”

“อ้าว...มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าลูก”

“คือ...” ชมพูนุชเล่าความจริงทุกอย่างให้คนเป็นแม่ฟังถึงเรื่อความสัมพันธ์ของธิชาและธีภพ

“ไม่อยากจะคิดเลยว่าธีภพจะเป็นคนแบบนั้นไปได้” สีหน้าของราตรีไม่สู้ดีเมื่อรับรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อนของหนุ่มสาว

“ชมพูก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ”

“แล้วหนูเสียใจมากไหมลูก” ราตรีรวบชมพูนุชเข้าไปกอดปลอบ

“ตอนนี้ชมพูก็ยังรู้สึกหน่วงใจกับเรื่องที่รับรู้เหมือนกันค่ะ แต่ก็ดีแล้วที่รู้เรื่องได้เร็ว ไม่ต้องห่วงชมพูนะคะแม่” ชมพูนุชยิ้มให้ราตรีได้เห็น เพราะเธอเองก็ยังไม่ได้ลงใจอะไรไปกับธีภพมากนัก

“แล้วเรื่องที่คุณสร้อยเอ่ยมาล่ะลูก”

ชมพูนุชค่อยๆ ผละหัวออกจากอกคนเป็นแม่แล้วนั่งครุ่นคิดเงียบๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยพูดอะไรจู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากหน้าบ้าน

“ชมพู ชมพูอยู่ที่นี่หรือเปล่า”

“เสียงธีภพหรือเปล่า”

“ค่ะ” ชมพูนุชรีบเดินออกไปหน้าบ้านโดยมีราตรีเดินตามไปติดๆ เพราะราตรีไม่รู้ว่าชายหนุ่มมาที่นี่ด้วยเจตนาอะไรในเมื่อเลิกรากับลูกของเธอไปแล้ว

“มาที่นี่ทำไมคะ ชมพูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพี่ธีแล้ว กลับไปได้แล้วค่ะ” หญิงสาวเดินมายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มร่างสูงที่มาตะโกนเรียกเธออยู่หน้าบ้าน

“ไม่ พี่จะไม่ยอมเลิกกับชมพู พี่จะตัดขาดจากธิชาแล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะชมพู” ธีภพพยายามจะดึงตัวชมพูนุช แต่เธอก็ถอยหลังหนีมาเกาะอยู่ที่แขนคนเป็นแม่

“อย่าเห็นแก่ตัวแบบนี้เลยค่ะพี่ธี กลับๆไปรับผิดชอบพี่ธิชากับลูกอย่าทำเหมือนเธอไม่ใช่คน แค่นี้พี่ก็เป็นคนไม่ดีในสายตาชมพูมากพอแล้วค่ะ”

“เลิกยุ่งกับชมพูเถอะนะธี ถือว่าแม่ขอร้องล่ะ” ราตรีขอร้องธีภพ เพราะเธอไม่อยากให้ลูกของเธอได้ชื่อว่าไปแย่งคนรักของใคร

“ไม่ครับ”

“ชมพูกำลังจะแต่งงานค่ะ” ชมพูนุชโพล่งเสียงดังเมื่อดูท่าแล้วธีภพจะไม่ยอมเลิกยุ่งกับเธอง่ายๆ

“อะไรนะ” สีหน้าของธีภพเริ่มฉงนหนัก รวมไปถึงราตรีที่ตกใจกับคำพูดของลูกสาวเธอเช่นกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าชมพูนุชพูดจริงหรือพูดเพื่อให้ธีภพยอมจบกับตัวเองเสียที

“ชมพูกำลังจะแต่งงานกับลูกชายคุณสร้อยฟ้าค่ะ”

“ถ้าจะพูดแบบนี้เพื่อให้พี่เลิกยุ่งกับชมพู พี่ไม่โง่เชื่อชมพูง่ายๆ หรอกนะ” ธีภพเริ่มแสยะยิ้มร้าย ทำไมเขาจะไม่รู้จักครอบครัวของสร้อยฟ้า ฐานะของครอบครัวนั้นต่างกับครอบครัวของชมพูนุชราวฟ้ากับเหว ไม่มีทางที่ลูกชายบ้านนั้นจะมาสนใจหญิงสาวแน่

“แล้วถ้าแม่ยืนยันว่าชมพูจะแต่งงานจริงๆ ล่ะ จะเชื่อไหม นั่นไงคุณสร้อยฟ้ามาโน่นแล้ว” ราตรีช่วยยืนยันในสิ่งที่ลูกสาวเธอพูด ทั้งยังใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นรถตู้คันหรูของสร้อยฟ้ามาจอดที่หน้าบ้าน

“มีอะไรกันเหรอ” สร้อยฟ้าลงจากรถได้ก็มองไปยังทั้งสามที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เห็นเต็มสองตาว่าสีหน้าของพวกเขาไม่สู้ดี จึงพอจะรู้ว่ากำลังมีปัญหาอะไรกันแน่นอน

ชมพูนุชเดินเข้าไปยืนข้างสร้อยฟ้า “คุณสร้อยยืนยันกับผู้ชายคนนี้ทีสิคะว่าชมพูกำลังจะแต่งงานกับลูกชายคุณสร้อย”

“หนูชมพูยอมตกลงแล้วเหรอลูก” สร้อยฟ้ายกยิ้มหน้าระรื่น

“ค่ะ ชมพูตกลง คุณสร้อยบอกผู้ชายคนนี้ให้ชมพูทีสิคะว่าอย่ามายุ่งกับชมพูอีก”

สร้อยฟ้าไม่รู้หรอกว่าชมพูมีปัญหาอะไรกับลูกชายของธีระลูกหนี้รายใหญ่ของเธอ แต่เมื่อว่าที่ลูกสะใภ้ขอความช่วยเหลือเธอก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยอย่างเต็มที่

“ได้ยินแล้วใช่ไหม อย่ามากวนใจว่าที่ลูกสะใภ้ฉันอีก ไม่อย่างงั้นกิจการของพ่อแม่เธออาจจะมีปัญหาก็ได้นะ”

ธีภพเริ่มหน้าถอดสีก็พูดอะไรไม่ออก เพราะรู้ตัวดีว่าหากเขามีปัญหากับสร้อยฟ้าจะทำให้กิจการครอบครัวของเขาสั่นครอนไปด้วยวันนี้เลยจำใจต้องหันหลังกลับไปก่อน

“มีเรื่องอะไรกันเหรอ” ธีภพขับรถออกไปได้สร้อยฟ้าก็หันมาสาวความกับสองแม่ลูก

“ชมพูอยู่คุยกับคุณสร้อยไปนะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมน้ำเตรียมท่ารับแขกก่อน”

“เชิญคุณสร้อยเข้าไปข้างในก่อนนะคะ”

ชมพูนุชพาสร้อยฟ้าเข้ามานั่งในห้องรับแขกได้เธอก็เริ่มเล่าปัญหาของเธอกับธีภพอย่างไม่คิดปิดบัง

“เลิกกับเค้าได้ก็ดีแล้วล่ะ แล้วหนูยังรักเค้าอยู่หรือเปล่า”

“ชมพูยังคบกับเค้าได้ไม่นานเลยไม่เป็นอะไรมากค่ะ ก่อนหน้านี้ก็แค่รู้สึกดีกับเค้าเท่านั้น ตอนนี้ยังรู้สึกเคืองเค้าอยู่พอสมควรค่ะที่ทำกับผู้หญิงคนนึงเหมือนเธอไม่ใช่คน นี่ขนาดจะเป็นพ่อคนแล้วยังจะเห็นแก่ตัวไม่เลิกอีก”

“ต่อไปนี้คงไม่กล้ามายุ่งกับหนูแล้วล่ะ เพราะเค้ารู้ว่าถ้าขัดใจฉันจะต้องเจอกับอะไร”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยชมพู”

“ไม่เป็นไรจะ แต่เมื่อกี้หนูพูดเองนะว่าจะแต่งงานกับลูกชายฉัน” สร้อยฟ้ายื่นมือไปแตะหน้าแขนของชมพูนุช หญิงสาวเริ่มหน้าเจื่อน เพราะเมื่อครู่ก็เป็นคนเอ่ยปากบอกเองว่าตกลงรับคำสู่ขอ