ตอน 3
บทที่ 3
“โอ๊ย!”
“จะแสดงอาการอะไรอีก ไม่ต้องไปช่วยอะไรมันนะ มันหอบร่างมาทำร้ายน้องปอนด์ได้มันก็กลับห้องมันเองได้ เข้าใจไหม!!”
คุณแม็กดูไม่สนใจผลจากการกระทำของตนเองเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหันมาสั่งกำชับทุกคนแล้วเดินโอบเอวหนุ่มไอ้หน้าใสออกจากห้องไป
“ครับ/ค่ะ นายใหญ่/นายท่าน”
และเหตุการณ์ซ้ำๆ เรื่องราวเลวร้ายเดิมๆ ก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นเป็นต้นมา
ปัจจุบันหน้าห้องฉุกเฉิน
“ใครเป็นญาติคนไข้ครับ”
ทันทีที่เสียงใครคนหนึ่งดึงสติผมให้กลับมาร้องถามขึ้น ผมที่นั่งครึ่งหลับครึ่งตื่นก็รีบลุกเดินตรงมายังหน้าห้องฉุกเฉินทันทีด้วยความร้อนรนดอเป็นห่วงคนด้านในห้องฉุกเฉินไม่ได้
“ผมเองครับ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ”
“ก่อนอื่น ผมขออนุญาตถามคำถามคุณข้อหนึ่งได้ไหมครับ”
“ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ”
ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเมื่อได้ยินคำถามจากคุณหมอแบบนั้น
“คือ จากที่ผมตรวจร่างกายของคนไข้อย่างละเอียดแล้ว พบว่าคนไข้มีมดลูกพร้อมที่จะให้กำเนิดบุตรได้ แต่คำนำหน้าของคนไข้ใช้คำว่า (นาย) ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนไข้รายนี้หรือครับ”
เมื่อผมได้ฟังคำถามจากคุณหมอก็รู้สึกโล่งใจ เพราะผมคิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรซะอีก
“เรื่องนี้เหรอครับ คือเมื่อประมาณสามปีก่อน ผมกับแฟนตัดสินใจว่าจะมีลูกด้วยกันครับ แต่เนื่องด้วยแฟนของผมไม่สามารถมีลูกได้ก็อย่างที่คุณหมอทราบล่ะครับ ว่าเขาเป็นผู้ชาย ไม่สามารถมีลูกให้ผมได้ ผมกับเขาจึงบินไปต่างประเทศเพื่อปรึกษาหมอเฉพาะทางแล้วก็ประสบความสำเร็จในการปลูกถ่ายมดลูกจากผู้หญิงชาวอังกฤษคนหนึ่งครับ ผ่านมาเกือบสองปีแล้วแฟนของผมก็ยังไม่สามารถมีลูกให้ผมได้ซักที”
คุณหมอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะถามผมต่อด้วยสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจ
“เทคโนโลยีการรักษาในการปลูกถ่ายของต่างประเทศพัฒนาไปถึงขนาดนี้ ทำไมคุณไม่ตัดสินใจทำกิ๊ฟล่ะครับ ผมว่าน่าจะเป็นทางออกเดียวที่คุณจะมีบุตรได้นะครับ”
“คือผมอยากให้เป็นไปตามธรรมชาติมากกว่าครับ เพราะการปลูกถ่ายมดลูกก็ถือว่าฝืนธรรมชาติมากพอแล้ว เรื่องนั้นผมเลยไม่อยากฝืนอีกครับ มีเพียงเรื่องนี้ใช่ไหมครับที่คุณหมออยากทราบ”
“มีอีกเรื่องนึงครับที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ ร่างกายของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงต่อเนื่องโดยเฉพาะบริเวณมดลูกครับ หรือจะพูดง่ายๆ ก็คืออาการดังกล่าวอาจจะทำให้เปอร์เซ็นต์การมีบุตรของคุณเป็นศูนย์ได้ครับหากคุณไม่เลิกใช้ความรุนแรงกับเขา ไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวนะครับ”
มาถึงประโยคสุดท้ายผมถึงกับหน้าเสีย รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนที่พยาบาลสาวและบุรุษพยาบาลจะช่วยกันเปิดประตูห้องฉุกเฉินพร้อมกับช่วยกันเข็นเตียงคนไข้ที่มีคนรักของผมนอนหลับตาพริ้มด้วยสีหน้าซีดเซียวอย่างน่าใจหายผ่านหน้าไป หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกจากดวงตาคมเข้ม ขาของผมเริ่มอ่อนแรงพร้อมที่จะล้มลงกับพื้นได้ตลอดเวลา
“นายใหญ่ไหวไหมครับ ค่อยๆ นั่งที่เก้าอี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปดูนายน้อยให้เองครับ”
เสียงลูกน้องคนสนิทช่างดูสั่นเครือเพราถึงจะรู้สึกสงสารผู้เป็นนายอย่างผมมาก แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ไปหานายน้อยของเขา
“ฉันทำอะไรลงไปนะ ฉันทำคนที่ฉันรักมากที่สุดเจ็บและกำลังจะทำให้สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดในชีวิตมาพังทลายเพราะน้ำมือของฉันเอง นะ นายช่วยต่อยหน้าฉันแรงๆ ได้ไหม ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า บอกฉันทีว่าฉันกำลังทำอะไรลงไป...”
ยิ่งเขาได้ฟังผมเพ้อไปต่างๆ นานา ทำให้เขาอดสงสารผมไม่ได้จริง ก่อนที่นะจะถือวิสาสะดึงตัวผมเข้าไปกอดเพื่อปลอบโยนหวังให้อารมณ์และอาการของผมดีขึ้น ไม่นานความปรารถนาของเขาก็เป็นจริง
“ขอบใจนายมากนะนะ ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว เราไปดูปีโป้กันเถอะ”
“ด้วยความยินดีครับนายใหญ่”
ก่อนที่ทั้งคู่จะกึ่งเดือนกึ่งวิ่งไปยังลิฟต์ภายในตึกเพื่อคอยไปดูแลคนเจ็บต่อไป
ณ ห้องกายภาพบำบัดโรงพยาบาล
“อีก 2 วันก็กลับบ้านได้แล้วนะครับคนไข้ หลังกลับบ้านไปแล้วอย่าลืมนะครับ ต้องหมั่นออกกำลังกายให้สม่ำเสมอเพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูสภาพกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมนะครับ”
คุณหมอส่งยิ้มสดใสให้กับผมที่กำลังเดินเร็วบนลู่วิ่งโดยมีนักกายภาพบำบัดผู้เชี่ยวชาญคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
“คุณหมอครับ ผมยังไม่กลับบ้านไม่ได้เหรอครับ.. นะครับคุณหมอ อย่าเพิ่งให้ผมกลับบ้านเลยนะครับถือว่าผมขอร้อง..”
“แต่แฟนของคุณเป็นห่วงคุณมากเลยนะครับ”
ทันทีที่ผมได้ฟังประโยคนี้ถึงกับยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างลืมตัว
“คุณหมอจะไปรู้อะไรล่ะครับ…”
ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อสีหน้าของผมคงแสดงออกถึงความหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คุณหมอจะพูดอะไรกับผมบางอย่าง
“ใจเย็นๆ นะครับ ผมเข้าใจคุณแล้วครับ.. ถ้ายังไงเดี๋ยวผมจะโทรบอกแฟนของคุณให้นะครับ ขอให้คนไข้วางใจได้ครับ”
คุณหมอพูดกับผมอย่างคนเข้าใจพร้อมพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่บุรุษพยาบาลและพยาบาลสาวสวยจะพาผมกลับไปยังห้องผู้ป่วยพิเศษ
คงไม่มีใครล่วงรู้ได้หรอกว่าตอนนี้ผมกำลังคิดและรู้สึกอะไรอยู่ เพียงคำร้องขอไม่กี่คำจากปากของผม คงทำให้คุณหมอพอเข้าใจได้ว่าคนไข้อย่างผมกำลังเจอกับอะไรอยู่
คุณอาจชอบ
