ภรรยาของผู้บริหารขอหย่าอีกแล้วนะ

หลูฉีเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็ก เป็นลูกคนรวยตั้งแต่เกิด

หลูฉีถามอย่างลังเลว่า “ตัดสินใจได้แล้วจริงๆ เหรอ ?”

“ฉันไม่เคยรู้สึกชัดเจนขนาดนี้มาก่อนเลย” หรงชูยิ้มอ่อนๆ ตั้งแต่ออกมาแล้ว

ใบหน้าที่สวยงามของเธอเมื่อยิ้มทำให้ดูสดใสขึ้น เหมือนกับว่าทำให้ความเศร้าที่สะสมมาหลายปีหายไป

หลูฉีถอนหายใจ “ฉันคิดว่าเธอจะไม่ยอมรับความจริงเลยนะ ในช่วงหกปีนี้ฉันเป็นห่วงเธอจนแทบจะหมดแรง เธอชอบคนแบบนั้นไปได้ยังไง ?”

หรงชูพยักหน้าเบาๆ “ใช่สิ ฉันช่างโง่จริงๆ”

“โชคดีที่เธอตื่นตัวไม่สายเกินไป ถ้าอีกหกปี เธอคงแก่แล้ว” หลูฉีพูดล้อเล่นต่อ “ฉันเคยคิดนะ ถ้าเธอแก่แล้วโดนไล่ออก ฉันก็จะยอมแต่งงานกับเธอเพื่อเป็นเพื่อนให้ อย่างน้อยเราก็โตมาด้วยกัน”

หรงชูมองเขาอย่างไม่พอใจ “พูดไม่เข้าหูเลยนะ”

“นี่คือสัญญาหย่าที่เธอให้ฉันเตรียมไว้นะ ลองดูสิ”

เขาส่งเอกสารให้เธอ หรงชูเปิดดูอย่างสะเพร่า “ของฟู่จิงติงฉันไม่เอาอะไรเลย ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรกับเขาในอดีต และจะไม่ติดค้างอะไรกับเขาในอนาคต”

เธอลงชื่อในเอกสารโดยไม่ลังเล

หลูฉีเห็นเธอทำอย่างรวดเร็ว ก็อดยิ้มไม่ได้ “ดีเลย ไม่ยืดเยื้อเลยสักนิด”

หรงชูเก็บปากกาและยิ้มเบาๆ “ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาลใหญ่”

“ได้เลย คุณหนูของฉัน~”

บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาล เป็นที่สำหรับผู้ป่วยวีไอพี

เมื่อหรงชูไปถึงห้อง 1203 เธอเคาะประตูแล้วกดที่จับ เปิดประตูเข้าไป

บนเตียงคนไข้ ผู้หญิงที่ดูน่ารักเหมือนจะตกใจกลัวเธอ หลบอยู่ในผ้าห่ม น้ำตาคลอเต็มตา ดูหวาดกลัวเธอมาก

ฟู่จิงติงทำหน้าขรึม เสียงเหมือนน้ำแข็ง “เธอมาทำอะไร?”

หรงชูดึงสัญญาหย่าออกจากกระเป๋า ยื่นให้เขา “เซ็นนี่ซะ ฉันจะไปทันที ”

ฟู่จิงติงรับมาอ่าน หน้าตาเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เสียงเย็นชา “เธอจะหย่างั้นเหรอ?”

“ถ้าไม่แล้วล่ะ?” หรงชูปัดผมที่ใบหู ยิ้มอย่างอ่อนโยนและห่างเหิน “หกปีนี้ทำให้เธอลำบากใจจริงๆ เซ็นมันสิ แล้วเธอจะเป็นอิสระไม่ใช่เหรอ?”

ฟู่จิงติงขมวดคิ้ว หน้าเย็นชา ดูเคร่งเครียด เขาไม่รู้ว่าเธอเล่นกลอะไรอีก

ในขณะนั้น กู มานอนบนเตียงคนไข้เรียกเสียงแผ่วเบา “จิงติง…”

เสียงนั้นเหมือนเป็นสัญญาณบางอย่าง ฟู่จิงติงมองกู มานอน

จากนั้นกลับมามองหน้าหรงชู คอเขาขยับ “เรื่องนี้กลับไปพูดกันอีกที เธอไปก่อน อย่ารบกวนคุณกู่”

หรงชูยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ถึงตา “ฉันจริงจังนะ ยังไงเธอก็จะพาคุณกู่กลับไป ฉันไปไม่ดีกว่าเหรอ? จะได้ไม่เป็นที่รบกวนสายตาพวกเธอ”

“หรง ชู!” เสียงของชายหนุ่มเย็นและหนักแน่น เหมือนเขาอดทนต่อเธอถึงขีดสุด

“คุณกู่ก็อยู่ดูอยู่นะ หรือว่า…เธอชอบฉัน ไม่อยากหย่า?” หรงชูยิ้มอย่างสง่างามและมีเสน่ห์

กู มานอนมองฟู่จิงติงด้วยสายตาน่าสงสาร พยายามอ่านใจชายหนุ่ม “จิงติงเธอเป็นอะไร?”

หรงชูมองชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา รอให้เขาตัดสินใจ

“ได้ ฉันเซ็น!” ฟู่จิงติงเม้มปาก หน้าตาเย็นเยียบ

หรงชูยิ้มพอใจ รับสัญญาหย่าที่เขาเซ็นแล้วออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ไม่มีความอาลัยอาวรณ์

แต่พอออกจากห้องน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

การแต่งงานหกปี ความชอบแปดปี ทุกอย่างสูญเปล่า

หัวใจคนเป็นเนื้อ เลือดเนื้อบอกว่าไม่เจ็บใจเป็นเรื่องโกหก

เหมือนมีคนเอาเข็มมาจิ้มใจ เจ็บแปลบๆ