คนที่ใช่รออยู่ไม่ไกล

“ที่รักคะ รายชื่อแขกสรุปเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดฉันก็จะได้เป็นเจ้าสาวของคุณเสียที......”

ฉู่ช่านยังพูดไม่ทันจบประโยค จุมพิตของชายหนุ่มก็ช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนสิ้น

เล็บของฉู่ช่านครูดผ่านแผ่นหลังของเขาจนทิ้งรอยแดงเอาไว้เป็นทางยาว เธอครางกระเส่าออกมาเสียงแผ่ว ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักคู่นั้นพร่ามัวและเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์

ใบหน้าที่เคยเย็นชาเคร่งขรึมของกู้อวิ๋นเฉินปรากฏร่องรอยแห่งความลุ่มหลงอันหาได้ยากยิ่ง

เขาโอบกระชับรอบเอวของหญิงสาว พลางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อดทนหน่อยนะ”

จากนั้นเขาก็พลันโถมแรงเข้าใส่ นำพาคนทั้งคู่ดิ่งจมลงสู่ห้วงทะเลแห่งความปรารถนา

เมื่อกิจกรรมจบลง ฉู่ช่านก็เอนซบลงบนแผงอกของกู้อวิ๋นเฉิน

นิ้วเรียววาดเป็นรูปวงกลมบนแผงอกของชายหนุ่ม พลางหอบหายใจออกมาอย่างเย้ายวน

กู้อวิ๋นเฉินจับรวบมือที่กำลังซุกซนของเธอเอาไว้ น้ำเสียงของเขาพลันเย็นชาและจริงจังขึ้นมา “ฉู่ช่าน เราหย่ากันเถอะ”

ฉู่ช่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ขอบตาจะแดงระเรื่อ “ทำไมคะ？”

ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เขาบอกว่าไม่สะดวกที่จะเปิดเผยฐานะคุณนายกู้ของเธอ เธอก็ยอมตกลงที่จะแต่งงานกันอย่างลับ ๆ เขาบอกว่าต้องการคนมาช่วยดูแลบ้านเก่าของตระกูลกู้ เธอก็ยอมเป็นแม่บ้านฉู่ที่จัดการทุกอย่างให้เขาอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ

แม้แต่คนใช้ในตระกูลกู้ยังไม่มีใครรู้เลยว่า แม่บ้านฉู่ผู้เจ้าระเบียบและเข้มงวดคนนี้ แท้จริงแล้วคือภรรยาของคุณกู้

นานวันเข้า ฉู่ช่านรู้สึกว่าตัวเองเป็นภรรยาของเขาจริง ๆ ก็แค่ตอนอยู่ในห้วงเวลาที่ร่างกายพัวพันกันบนเตียงในยามค่ำคืนเท่านั้น

ในที่สุด ฉู่ช่านก็รอจนถึงวันที่เขาจะประกาศฐานะของเธอผ่านงานแต่งงาน แต่กลับคิดไม่ถึงว่ากู้อวิ๋นเฉินจะเปลี่ยนใจอย่างง่ายดายเช่นนี้

กู้อวิ๋นเฉินเอ่ยขึ้น “แม่เลี้ยงของซูหน่วนบังคับให้เธอแต่งงานกับตาแก่รุ่นราวคราวปู่ที่มีรสนิยมรุนแรงทางเพศ มีเพียงฐานะคุณนายกู้เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้ ผมต้องช่วยเธอ”

น้ำเสียงของเขาไม่ใช่การปรึกษาหารือ แต่คือคำสั่ง “เวลาแค่สองปีเท่านั้น หลังสองปี เราค่อยกลับมาจดทะเบียนสมรสกันใหม่ ผมสัญญาว่าจะจัดงานแต่งงานชดเชยให้คุณแน่นอน”

เมื่อฉู่ช่านได้ยินสิ่งที่กู้อวิ๋นเฉินพูด หยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาทันที เธอเค้นคำพูดออกมาทีละคำ “กู้อวิ๋นเฉิน คุณจะช่วยเธอ แล้วคุณเคยนึกถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม？”

ฉู่ช่านหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ปีนั้นตระกูลฉู่ล้มละลาย จากคุณหนูผู้สูงส่ง เธอกลับร่วงหล่นลงสู่ปลักโคลน ใครต่อใครต่างก็พากันเหยียบย่ำ

เธอถึงขั้นต้องไปทำงานเป็นสาวนั่งดริ๊งค์ในบาร์

เป็นกู้อวิ๋นเฉินนี่แหละที่ช่วยใช้หนี้ก้อนสุดท้ายที่ตระกูลฉู่ติดค้างให้

และให้เธอทำงานเป็นนักออกแบบพุลในบริษัทของเขา

เขาคือคนที่มอบความหวังใหม่ในการใช้ชีวิตให้กับเธอ

เขาคือผู้มาโปรด และเป็นแสงสว่างในชีวิตของเธอ

เธอเป็นฝ่ายเสนอตัวและมีความสัมพันธ์กับกู้อวิ๋นเฉินก่อน

หลังจากนั้น ฉู่ช่านก็ได้แต่งงานกับชายผู้ที่เธอรักตามที่ปรารถนา โดยหวังมาตลอดว่าหัวใจของกู้อวิ๋นเฉินจะได้รับความอบอุ่นจากเธอเข้าสักวัน

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอยังเอาพลุที่เธอออกแบบเพื่องานแต่งงานของพวกเขามาให้กู้อวิ๋นเฉินดูอยู่เลย

ทว่าในวันนี้ กู้อวิ๋นเฉินกลับขอหย่ากับเธอ

เพื่อซูหน่วน คุณหนูใหญ่ตระกูลซู น้องสาวที่กู้อวิ๋นเฉินบอกว่าเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้

กู้อวิ๋นเฉินเห็นน้ำตาของเธอเขาก็คิดว่าเธอกำลังงอแง จึงเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่ารักผม ยอมสละชีวิตเพื่อผมได้ ความลำบากแค่นี้ คุณก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ เสี่ยวหน่วนเคยช่วยชีวิตผมเอาไว้นะฉู่ช่าน คุณเป็นคนรู้ความมาโดยตลอด อย่าทำให้ผมผิดหวังสิ”

ดวงตาของฉู่ช่านพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา

หัวใจของเธอเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มแหลมทิ่มแทงซ้ำ ๆ

“เพราะฉันเป็นคนรู้ความ ฉันเลยควรถูกทอดทิ้งอย่างนั้นเหรอ！ แม่เลี้ยงซูหน่วนจะบังคับให้เธอแต่งงาน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ต่อให้คุณอยากจะช่วยเธอ คุณจะหาคนที่มีอำนาจคนอื่นมาแต่งงานหลอก ๆ กับเธอไม่ได้เชียวเหรอ？”

ฉู่ช่านแผดเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรวดร้าว

คำพูดของกู้อวิ๋นเฉินกลับยิ่งทิ่มแทงลึกลงในใจเธอ “ผมไม่วางใจให้ซูหน่วนแต่งงานกับคนอื่น ผมกลัวว่าเธอจะถูกรังแก”

หัวใจของฉู่ช่านค่อย ๆ เย็นเยียบลง เธอหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “กู้อวิ๋นเฉิน อะไรคือกลัวเธอถูกคนอื่นรังแก คุณเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวจริง ๆ หรือเป็นอะไรกันแน่ มีแค่ใจคุณเท่านั้นแหละที่รู้ดีที่สุด！”

“คุณอยากหย่ากับฉันไม่ใช่เหรอ ได้สิ งั้นก็หย่าเลย！”

ฉู่ช่านยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเอง

แต่กู้อวิ๋นเฉินกลับขมวดคิ้วจ้องมองเธอ “ฉู่ช่าน หลังหย่ากันแล้ว คุณห้ามไปป่าวประกาศเรื่องที่เราเคยแต่งงานกันเชียว ผมกลัวว่าคนภายนอกจะนินทาว่าเสี่ยวหน่วนเป็นมือที่สาม คุณก็รู้ว่าเธอไม่ใช่”

กู้อวิ๋นเฉินไม่ได้สนใจความโศกเศร้าและความเจ็บปวดของเธอเลยแม้แต่น้อย

เขาสนใจเพียงแค่ชื่อเสียงของผู้หญิงอีกคน

ฉู่ช่านยอมโอนอ่อนผ่อนตามและเจียมตัวต่อหน้ากู้อวิ๋นเฉินมานานหลายปี ทว่าในวินาทีนี้กลับไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เธอยกมือขึ้นตบหน้ากู้อวิ๋นเฉินอย่างแรง

“กู้อวิ๋นเฉิน ถือเสียว่าที่ผ่านมาฉันมันตาถั่วเอง！”

กู้อวิ๋นเฉินเอามือกุมใบหน้าเอาไว้ สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมเย็นชาปรากฏร่องรอยของความไม่อยากจะเชื่อ

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเขาดังขึ้น “ฉู่ช่าน คุณบ้าไปแล้วหรือไง！”

แต่สิ่งที่ตอบกลับเขามา มีเพียงแผ่นหลังที่กำลังจากไปของฉู่ช่านเท่านั้น

ฉู่ช่านหันหลังเดินออกจากห้องนอนหลัก เดินผ่านโถงทางเดินมาทั้งน้ำตาจนสุดทาง

นั่นคือห้องพักของเธอในบ้านตระกูลกู้ตามนิตินัย แต่มันไม่ใช่ห้องของฉู่ช่านคุณนายกู้ หากแต่เป็นห้องของแม่บ้านฉู่แห่งตระกูลกู้ต่างหาก

มันทั้งแคบ อับทึบ และมืดมิดไร้แสงตะวัน

ก็เหมือนกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู้อวิ๋นเฉินนั่นแหละ

เธอหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาเงียบ ๆ พลางหยิบเสื้อผ้าในตู้ใส่ลงไปทีละชิ้น

จะมีก็เพียงกล่องของขวัญสองกล่องในตู้ที่ถูกเธอวางทิ้งไว้บนเตียง

ตลอดสามปีที่แต่งงานกันมา กู้อวิ๋นเฉินเคยให้ของขวัญเธอเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น

ครั้งแรกคือวันเกิดของเธอ คืนนั้นกู้อวิ๋นเฉินถูกซูหน่วนโทรตามตัวไปเพราะปวดท้องกะทันหัน เขาจึงกลับมาในเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมกับสร้อยคอเส้นหนึ่ง

อีกครั้งหนึ่งคือตอนที่เธอเป็นไข้ แต่กู้อวิ๋นเฉินกลับไปร่วมงานรับปริญญาของซูหน่วน เขาจึงมอบต่างหูคู่หนึ่งให้เธอเพื่อเป็นการชดเชย

ของขวัญทั้งสองชิ้นล้วนให้มาเพื่อชดเชยที่เขาละเลยเธอเพราะซูหน่วน

ไม่ใช่เพราะเขาอยากจะให้เธอจากใจจริงเลยสักครั้ง

คนที่กู้อวิ๋นเฉินรักอย่างแท้จริงคือซูหน่วน เรื่องนี้เธอน่าจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว

ฉู่ช่านบังคับตัวเองดึงความคิดกลับมาจากความทรงจำในอดีตเหล่านั้น

หลังจากเก็บของเสร็จ ฉู่ช่านชายตามองกล่องของขวัญสองกล่องนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับไปมองอีก

ความเหนื่อยล้าทำให้ใบหน้าที่เคยงดงามของฉู่ช่านดูซีดเซียวลงไปไม่น้อย

เธอก้มหน้าลง ดวงตายังคงแดงก่ำ

ในตอนนั้นเอง เสียงแหลมแสบแก้วหูของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “พี่คะ ทำไมคนใช้บ้านพี่อวิ๋นเฉินถึงได้ไร้มารยาทแบบนี้ เห็นว่าที่นายหญิงคนใหม่อย่างพี่เดินมา ยังไม่รู้จักเข้ามาทักทายอีก！”

ฉู่ช่านเงยหน้าขึ้นขวับ แล้วก็ได้พบกับคนที่ไม่อยากเจอที่สุด ซูหน่วน แล้วก็น้องสาวของเธอ ซูเยว่

ทั้งซูหน่วนและซูเยว่ต่างก็สวมชุดแบรนด์เนมหรูหรา เครื่องประดับบนตัวก็ล้วนเป็นของแบรนด์ดังทั้งนั้น

กู้อวิ๋นเฉินพร่ำบอกว่าพวกเธอถูกแม่เลี้ยงทารุณ แต่ฉู่ช่านไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว

ซูหน่วนสบตาเธอ ใบหน้าที่ดูใสซื่อปรากฏร่องรอยของความลำบากใจเล็กน้อย “เยว่เยว่ นี่ไม่ใช่คนใช้ของอวิ๋นเฉินหรอกจ้ะ นี่คือ…… แม่บ้านของเขา”

ทั้งที่ซูหน่วนรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู้อวิ๋นเฉิน แต่กลับเลือกที่จะปกปิดมันเอาไว้

นี่คือการหยามเกียรติกันอย่างชัดเจน

ซูเยว่ทำท่าดูถูกหนักกว่าเดิม “แม่บ้านกับคนใช้มันต่างกันตรงไหน ก็ขี้ข้าเหมือนกันนั่นแหละ！”

มือที่กุมสายหิ้วกระเป๋าเดินทางของฉู่ช่านเริ่มกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

“นี่ เธอยังไม่รีบมาช่วยพวกเรายกกระเป๋าอีกเหรอ ทำตัวไม่มีหัวคิดแบบนี้ เชื่อไหมว่าถ้าฉันไปบอกพี่อวิ๋นเฉิน เขาจะไล่เธอออกทันทีเลย！”

ฉู่ช่านสูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอถึงรู้สึกว่าแม้แต่การหายใจก็ยังเจ็บปวด

แต่ต่อหน้าซูหน่วน ฉู่ช่านไม่อยากแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมา

เธอพยายามซ่อนเสียงที่สั่นเครือเอาไว้อย่างสุดความสามารถ “ฉันไม่ใช่แม่บ้านของตระกูลกู้อีกต่อไปแล้วค่ะ”

ใบหน้าใสซื่อของซูหน่วนแปรเปลี่ยนเป็นเย้ยหยันทันที

เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาหาฉู่ช่านทีละก้าว พลางเหยียดยิ้มอย่างได้ใจ

“คุณฉู่ จริง ๆ แล้วฉันไม่ถือสาหรอกนะ ต่อให้ฉันกลายเป็นคุณนายกู้แล้ว ฉันก็อนุญาตให้คุณเป็นแม่บ้านที่นี่ต่อได้ เพราะหลายปีที่ผ่านมา คุณก็ทำหน้าที่ขี้ข้าได้ดีมากเลยไม่ใช่เหรอคะ？”

หัวใจของฉู่ช่านเจ็บแปลบราวกับถูกจ้วงแทงเข้าอย่างจัง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ซูหน่วนมาที่บ้านตระกูลกู้ในฐานะน้องสาว ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเธอคือภรรยาของกู้อวิ๋นเฉิน แต่ซูหน่วนก็ยังใช้งานเธอราวกับคนใช้มาตลอด มีครั้งหนึ่งถึงขั้นบังคับให้เธอคุกเข่าเช็ดพื้น

ฉู่ช่านไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ แต่เมื่อเธอไปฟ้องกู้อวิ๋นเฉิน

กู้อวิ๋นเฉินกลับพูดเพียงว่า “ฉู่ช่าน เสี่ยวหน่วนก็แค่เด็กคนหนึ่ง อายุน้อยกว่าคุณตั้งสองปี คุณถือว่ายอมให้น้องหน่อยไม่ได้หรือไง เธอเป็นคนจิตใจดี ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับใครหรอก”

ฉู่ช่านดวงตาแดงก่ำ จ้องมองซูหน่วนเขม็ง ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูดนั้นเอง ซูหน่วนก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอว่า “ฉู่ช่าน เธอคงใจสลายมากเลยสินะ คงอยากจะไปตายเลยใช่ไหมล่ะ ผู้ชายที่เธอรักนักรักหนา ยอมทอดทิ้งเธอเพื่อฉันได้อย่างง่ายดายขนาดนี้”

เธอถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ “พี่อวิ๋นเฉินถูกลิขิตมาให้เป็นของฉัน เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าพอครบกำหนดสองปีแล้วเขาจะหย่า ดีไม่ดีถึงตอนนั้น ลูกของเราคงจะวิ่งป๋อแล้ว！”

ฉู่ช่านรู้ว่าซูหน่วนจงใจปั่นประสาทให้เธอสติแตก เธอจึงพยายามตั้งสติ ดวงตาที่แดงระเรื่อฉายแววเย็นเยือกออกมา

“ซูหน่วน เธอเอาเวลาไปคิดดีกว่าว่าจะแต่งเรื่องที่ถูกแม่เลี้ยงรังแก เพื่อหลอกให้กู้อวิ๋นเฉินยอมแต่งงานด้วยยังไงให้รอด เธอคิดว่าชีวิตคู่ที่ได้มาจากการหลอกลวง มันจะไปได้สักกี่น้ำกัน？”

สีหน้าของซูหน่วนเปลี่ยนไปทันควัน “เธอ！”

ฉู่ช่านลากกระเป๋าเดินทางเตรียมจะเดินออกจากบ้านตระกูลกู้

เธอไม่ทันได้สังเกตเลยว่า บนบันไดมีร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกำลังเดินลงมา

แต่ซูหน่วนสังเกตเห็น

ซูหน่วนคว้ามือของฉู่ช่านเอาไว้ แล้วแกล้งกระชากตัวเองไปข้างหลังอย่างแรง

ก่อนที่ฉู่ช่านจะทันตั้งตัวและตอบสนอง ซูหน่วนก็ล้มลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว

เมื่อซูเยว่เห็นพี่สาวล้มลง ก็กรีดร้องขึ้นมาทันที “นังคนใช้ชั้นต่ำนี่ แกกล้าดียังไงมาผลักพี่สาวฉัน！”

ซูหน่วนกุมท้องเอาไว้ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส “คุณฉู่ ฉันก็แค่กลัวว่าคุณออกจากบ้านตระกูลกู้ไปแล้วจะไม่มีที่ไป เลยอยากให้คุณอยู่เป็นแม่บ้านต่อก็เท่านั้น แต่คุณ…… คุณทำไมต้องผลักฉันด้วยคะ！”

ฉู่ช่านไม่เข้าใจว่าหล่อนกำลังเล่นละครฉากไหน เธอเม้มปากแน่น “ฉันไม่ได้……”

เธอยังพูดไม่ทันจบคำ น้ำเสียงเย็นเยียบอันทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ฉู่ช่าน คุณทำอะไรเสี่ยวหน่วน！”

กู้อวิ๋นเฉินที่หน้าดำถมึงย่อตัวลงมองไปซูหน่วน น้ำเสียงของเขาอ่อนยวบลงไปโดยไม่รู้ตัว

“เสี่ยวหน่วน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”

ซูเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉู่ช่านด้วยสายตาชิงชัง พลางใส่ไฟ “พี่อวิ๋นเฉินคะ คนใช้บ้านพี่นี่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ กล้าดียังไงมาผลักว่าที่นายหญิงของตระกูลกู้ ฉันว่าหล่อนต้องอิจฉาพี่สาวฉันแน่ ๆ เลยค่ะ ถึงได้จงใจผลักพี่ฉันแบบนี้ จิตใจสกปรกจริง ๆ！”

ซูหน่วนมองกู้อวิ๋นเฉินด้วยสีหน้าท่าทางอ่อนแอ แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา “อวิ๋นเฉิน อย่าไปถือสาคุณฉู่เลยนะคะ เธอ…… เธอก็แค่กำลังอารมณ์ไม่ดี ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ฉันเข้าใจเธอค่ะ”

กู้อวิ๋นเฉินเอ่ยด้วยความสงสารจับใจ “เสี่ยวหน่วน คุณนี่มีเมตตาจริง ๆ”

เขาเอื้อมมือไปช้อนตัวซูหน่วนขึ้น ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบมาทางฉู่ช่าน “ฉู่ช่าน คุณทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ”

พูดจบ เขาก็อุ้มซูหน่วนเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่เหลียวกลับมามองอีกเลย

ฉู่ช่านอยากจะอธิบาย แต่เมื่อนึกถึงท่าทีเมินเฉยของกู้อวิ๋นเฉิน ในลำคอก็รู้สึกราวกับมีก้อนสำลีเปียก ๆ มาอุดอยู่จนพูดอะไรไม่ออก

ในขณะที่ซูเยว่ถลึงตาใส่ฉู่ช่านอย่างดุร้าย

“นังสารเลว！”

ฉู่ช่านได้ยินซูเยว่ด่าเธอ ในดวงตามีเพียงความนิ่งงัน

เมื่อตั้งสติได้ ฉู่ช่านก็ยกยิ้มอย่างเย้ยหยันให้ซูเยว่

“ซูเยว่ เธอควรไปถามพี่สาวเธอมากกว่านะ ว่าใครกันแน่ที่สารเลวชอบทำลายครอบครัวคนอื่น”

เธอคว้ากระเป๋าเดินทาง แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลกู้ไปอย่างเงียบ ๆ ต่อให้เสียงด่าทอที่ตามหลังมาของซูเยว่จะหยาบคายเพียงใด เธอก็ไม่หันกลับไปมองอีก

ในคืนฤดูร้อน สายฝนสาดซัดลงมาอย่างหนัก

ฉู่ช่านเดินฝ่าสายฝนไปตามลำพัง ปล่อยให้หยาดฝนและน้ำตาไหลผสมกัน

ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ฉู่ช่านมาหยุดอยู่ที่หน้าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ แห่งหนึ่ง

ที่นั่นเคยเป็นที่อยู่อาศัยของเธอก่อนที่พ่อแม่จะร่ำรวยขึ้นมา

หลังจากผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ไป สุดท้ายเธอก็กลับมาที่นี่จนได้

เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยทั้งคืน จนกระทั่งเช้าตรู่วันถัดมา เสียงโทรศัพท์ของฉู่ช่านก็ดังขึ้น

เป็นลู่หว่านหว่าน เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง

“อ๊ากกกก！ ช่านช่าน เธอเห็นข่าวหรือยัง ไอ้ชายโฉดหญิงชั่วนี่มันหน้าด้านจริง ๆ！”

มือของฉู่ช่านสั่นเทาโดยไม่อาจควบคุม

เธอกดเปิดข่าวดู พาดหัวข่าวเด่นหราปรากฏแก่สายตา

【ประธานแห่งกู้ซื่อ กรุ๊ป กู้อวิ๋นเฉิน ขอดีไซเนอร์สาวซูหน่วนแต่งงาน พลุอันงดงามสว่างไสวเต็มท้องฟ้า】

ขอแต่งงาน……

ยังไม่ทันได้จดทะเบียนหย่า กู้อวิ๋นเฉินก็รอแทบไม่ไหวขนาดนี้ซะแล้วเหรอ？

ฉู่ช่านกดดูรูปบรรยากาศการขอแต่งงานที่ปรากฏในข่าว

แทนที่จะมองความรักของทั้งคู่ ฉู่ช่านกลับมองเห็นพลุเหล่านั้นได้ในทันที

หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว

แสงจากพลุหลากสีสันอันงดงามพุ่งกระจายเป็นเส้นสายจนเต็มท้องฟ้า

นั่นคือพลุที่เธอออกแบบเพื่องานแต่งงานของพวกเขา……

แต่กู้อวิ๋นเฉินกลับเอาไปมอบให้ผู้หญิงคนอื่น

เขาไม่เคยเห็นค่าเธอเลยจริง ๆ

ลู่หว่านหว่านโวยวายด้วยความโกรธจัด “ช่านช่าน ทั้งที่เธอเป็นคุณนายกู้ตัวจริงแท้ ๆ ตกลงกันไว้ว่าเดือนหน้าจะจัดงานแต่งงาน และประกาศฐานะของเธอแล้วด้วย ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นนังซูหน่วนนั่นไปได้ล่ะ！”

เมื่อได้ยินเรื่องการประกาศสถานะ น้ำตาของฉู่ช่านก็ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย น้ำเสียงของเธอยังคงสะอื้นไห้

“หว่านหว่าน ฉันกำลังจะหย่ากับกู้อวิ๋นเฉินแล้วล่ะ”

ลู่หว่านหว่านแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา “หย่า กู้อวิ๋นเฉินบังคับใหเธอหย่าเพื่อหลีกทางให้ซูหน่วนนังเมียน้อยนั่นใช่ไหม ช่านช่าน ตอนที่พวกมันอ้างว่าเป็นพี่น้องกัน พวกมันแอบไปขึ้นเตียงกันตั้งนานแล้วใช่ไหม！”

ฉู่ช่านเม้มปากแน่น “ฉันไม่รู้”

เธอไม่รู้จริง ๆ ว่ากู้อวิ๋นเฉินกับซูหน่วนพัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว

“และฉันก็ไม่อยากรู้อีกต่อไปแล้วด้วย หว่านหว่าน หลังจากหย่ากับเขาแล้ว ฉันควรจะกลับมาเป็นฉู่ช่านคนเดิมสักที ความฝันของฉู่ช่านไม่ควรเป็นแค่เรื่องจุกจิกในบ้าน หรือการอ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายคนหนึ่ง”

“ช่านช่าน การแข่งขันออกแบบพลุครั้งใหญ่ที่สุดในเมืองไห่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เธอไปเข้าร่วมนะ เดี๋ยวฉันสมัครให้เอง！ เธอเป็นถึงดีไซเนอร์อัจฉริยะ แต่กลับไปเป็นแม่บ้านรับใช้กู้อวิ๋นเฉินแบบนั้น มันเสียดายความสามารถจะตายไป！ ตอนนี้เธอหย่าแล้ว เธอควรไปไขว่คว้าชีวิตที่เป็นของเธอจริง ๆ สักที！”

ลู่หว่านหว่านพยายามเกลี้ยกล่อมสุดชีวิต เธอทนเห็นเพื่อนสนิททิ้งความฝันของตัวเองเพียงเพื่อผู้ชายเพียงคนเดียวไม่ได้จริง ๆ

“ได้” ฉู่ช่านตอบตกลงโดยไม่ลังเล

คราวนี้กลับเป็นลู่หว่านหว่านที่อึ้งไปเสียเอง

“ช่านช่าน เมื่อกี้เธอตอบตกลงแล้วเหรอ จริงเหรอ？”

ฉู่ช่านเอ่ยย้ำ “ใช่”

ลู่หว่านหว่านพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดีมากช่านช่าน รอให้เธอกลายเป็นนักออกแบบพลุที่เก่งที่สุดก่อนเถอะ ให้ไอ้สารเลวกู้อวิ๋นเฉินนั่นมันเสียดายจนอกแตกตายไปเลย！”

ทั้งสองคุยกันตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาเย็น ส่วนใหญ่เป็นลู่หว่านหว่านที่ด่าทอกู้อวิ๋นเฉินฝ่ายเดียวว่าเขามันเป็นไอ้คนสารเลว

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่น สักวันต้องได้รับกรรม……”

จนกระทั่งรุ่งสาง ฉู่ช่านก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าข่าวดูอีกครั้ง

คอมเมนต์ใต้ข่าวนั้นทิ่มแทงหัวใจเธอจนเหวอะหวะไปหมด

【คุณกู้กับซูหน่วนช่างหล่อสวย เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก】

【ผู้ชายอย่างกู้อวิ๋นเฉิน ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งโรแมนติก ใครได้แต่งงานด้วยสงสัยชาติที่แล้วเคยช่วยกู้กาแล็กซีเอาไว้แน่ ๆ】

【อิจฉาซูหน่วนจังที่มีคนรักเธอมากขนาดนี้】

……

น้ำตาของฉู่ช่านหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์

ในตอนนั้นเอง ข้อความหนึ่งถูกส่งมาที่โทรศัพท์ของฉู่ช่าน เป็นกู้อวิ๋นเฉินนั่นเองที่ส่งมา

【ฉู่ช่านเลิกเล่นแง่ได้แล้ว พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนหย่ากับผมที่สำนักงานเขต ผมจะให้เงินชดเชยคุณสองพันห้าร้อยล้าน】

ฉู่ช่านปาดน้ำตาที่เปียกปอนบนหน้าจอออก แล้วพิมพ์คำตอบกลับไปเพียงคำเดียว

“ได้”