ตอน 3
บทที่ 3
คืนเข้าหอ..
สำหรับใครหลายคนคงคิดว่าเป็นคืนแสนหวานและมีความสุข
แต่นั่นคงไม่ใช่เขมจิราแน่นอน
เพราะหลังจากงานแต่งเสร็จสิ้นลงเจ้าบ่าวของเธอก็หายออกจากห้องหอ เขาปล่อยให้เธอเป็นเจ้าสาวเฝ้าห้องหอ มันช่างเป็นงานแต่งที่น่าอดสูมากสำหรับเธอ
“เฮ้ย” เขมจิรากวาดสายตามองรอบห้องของราเชนทร์พี่ชายบุญธรรม ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายหมาดๆ
กลีบกุหลาบหลากสีถูกโปรยไว้ทั่วเตียง ดูโรแมนติกและหวานชื่นยิ่งนัก แต่มันคงไม่ใช่สำหรับเธอ เขมจิรา กุสุมา คนนี้ ที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็นนางเขมจิรา เกียรติก้องพิภพ แล้ว
อาการซึมเศร้ายืนเหม่อลอยของลูกสะใภ้ที่ริมระเบียงห้องหอ ทำให้คุณกันยาเรียก และเข้าไปในห้องหอโดยไม่ต้องขออนุญาต
“เข็ม”
“คุณแม่” เขมจิรารีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสองข้าง แล้วหันหลังไปมองคุณกัลยาที่เดินเข้ามาในห้อง
ซึ่งสภาพหน้าตาหม่นหมองของลูกสาวบุญธรรมพ่วงลูกสะใภ้ ทำให้คุณกันยาสงสารมาก นางจึงเดินเข้าไปกอดปลอบขวัญ
“แม่ขอโทษนะ ที่แม่บังคับหนูมาแต่งงานกับพี่เชนทร์”
“เข็มเต็มใจค่ะ” เขมจิราบอก แต่ไม่ยอมมองหน้าคุณกันยา เพราะเธอไม่อยากให้แม่บุญธรรมได้เห็นน้ำตาของเธอ
“ทำดีกับพี่เชนรท์ให้มากนะลูกแม่ แม่เชื่อว่าสักวันพี่เชนทร์จะต้องเห็นความดีของหนู และจะรักหนูแน่นอน”
คุณกันยาจูงมือเขมจิราไปนั่งบนเตียง พลางเช็ดน้ำตาออกจากดวงหน้าสวยให้อย่างอ่อนโยน
“ค่ะ” เขมจิราฝืนยิ้ม อยากจะบอกแม่บุญธรรมเหลือเกิน ว่าเขาจะรักเธอได้อย่างไร เพราะเขาเกลียดเธอมากในตอนนี้
“พักผ่อนให้สบายนะเข็ม อย่าไปคิดอะไรมาก ยังไงลูกก็ยังมีพ่อกับแม่นะ” นิรุตติ์ที่เดินตามภรรยาเข้ามาเอ่ยบอกลูกสาวบุญธรรม แล้วเดินไปนั่งข้างภรรยา
“ขอบคุณคุณพ่อมากค่ะ” เขมจิราลงจากเตียงไปนั่งบนพื้น เธอกราบเท้าของคุณนิรุตติ์และคุณกันยาอย่างซาบซึ้งในความเมตตาที่ได้รับ
“แม่กับพ่อและทุกคนรักลูกนะ” คุณกันยาโอบบ่าร่างบาง ฉุดให้ เขมจิราลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอีกครั้ง
“ขอบคุณคุณแม่คุณพ่อมากนะคะที่เมตตาเข็มมาโดยตลอด เข็มก็รักคุณแม่คุณพ่อและทุกคนเหมือนกันค่ะ”
เพราะไม่อยากให้พ่อแม่บุญธรรมเป็นทุกข์เรื่องของเธอ เขมจิราจึงพยายามไม่ร้องไห้
“กันยา เราออกไปกันเถอะ ลูกจะได้พักผ่อนสักที” คุณนิรุตติ์ชวนภรรยาเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว
“ค่ะ” คุณกันยาพยักหน้าให้สามี แล้วลุกขึ้นยืน และก่อนที่จะเดินตามสามีออกจากห้องนางก็บอกลูกสะใภ้ว่า
“พักผ่อนนะลูก พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องตื่นขึ้นไปทำอาหารเช้าให้พ่อกับแม่นะ”
“ค่ะ” เขมจิราขานรับ แล้วลุกขึ้นเดินตามผู้ใหญ่ทั้งสองไปยังประตูห้อง
แกร๊กก!!..
เมื่อประตูห้องปิดลง ห้องนอนทั้งห้องก็มีความเงียบและเหงาหงอยว้าเหว่เข้ามา
ซึ่งเขมจิราก็กลับมาอยู่กับความโศกเศร้า เธอเดินไปยืนตรงระเบียงห้องเป็นชั่วโมง
“ใครปิดประตูห้องวะ?”
เสียงเอะอะและประตูห้องถูกทุบเสียงดังปังๆ ทำให้เขมจิราตื่นจากความคิด แล้วเธอก็รีบเดินไปเปิดประตูห้อง
“พี่เชนทร์ นี่พี่กินเหล้ามาเหรอคะ?”
เขมจิราตกใจมาก ที่เห็นชายหนุ่มยืนโอนเอนเกาะประตูห้อง เธอจึงรีบเข้าประคองชายหนุ่มเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเลเพราะเขาตัวโตและหนักมาก
“ยุ่ง” ราเชนทร์ขึ้นเสียงใส่หญิงสาว พร้อมทั้งผลักไม่ยอมให้คน ตัวเล็กกว่าเขาสองเท่าเข้ามาประคอง
“พี่เชนทร์เดินดีๆซิคะ เดี๋ยวก็ได้..” เขมจิราไม่ทันได้พูดคำว่า ‘เดี๋ยวก็ได้หกล้มหรอก’ เธอก็ร้องร้องกรี๊ด! เมื่อชายหนุ่มล้มลงไปนอนบนเตียง ซึ่งเขาได้ฉุดเธอให้นอนลงบนหน้าอกของเขาด้วย
กลิ่นหอมบนเรือนร่างนุ่มนิ่ม ทำให้คนเมาพลิกเธอให้นอนหงายใต้ร่าง เขาละเมอเรียกเธอ พร้อมทั้งขยับตัวขึ้นนอนคร่อมบนตัวเธอ
“เข็ม”
ราเชนทร์ลืมตัวจ้องใบหน้างาม ริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องแต่งเติม จมูกเชิดรั้นนิดๆ แก้มนวลใสน่าเอาจมูกฝังลงไป
ซึ่งเขาไวกว่าความคิด จมูกโด่งคมสันก็ฝังลงบนแก้มนวล และไล้ขึ้นไปจูบหน้าผากมน ลงมาจูบสันจมูก และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม
สัมผัสอ่อนนุ่มของชายหนุ่มที่เธอไม่เคยได้รับ ทำให้เขมจิราครางกระเส่าเรียกชื่อเขา
“พี่ ชะ เชนทร์”
“เข็ม เธอหวานมาก” ลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปหาความหอมหวานในโพรงปากสวยอย่างหิวกระหายและรุนแรงขึ้น เมื่อหญิงสาวจูบเงอะงะตอบ
“พี่ อยะ อย่าค่ะ” เขมจิรารู้สึกเหมือนกับว่า เธอกำลังถูกเขาสูบเอาพลังออกไปจากตัวเธอจนหมดสิ้น
ซึ่งในเวลานี้ร่างกายเธอกำลังทรยศต่อเธอผู้เป็นเจ้าของ เมื่อรู้สึกว่าแขนของเธอโอบรอบคอของเขาเอาไว้ ขาเรียวของเธอตวัดรัดเอวสอบ ช่างน่าอายเสียเหลือเกิน
“จะขัดขืนทำไม” ราเชนทร์ถามเสียงกระเส่า
“เข็มยังไม่พร้อมค่ะ” แม้ร่างกายจะทรยศที่ตอบสนองเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ภายในใจส่วนลึกของเธอแล้ว เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้รักเธอและเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไร และเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว
ที่สำคัญตอนนี้เขาเมามาก
“เป็นของพี่นะ”
ราเชนทร์กระซิบเสียงแหบแห้งชิดใบหูแผ่วเบา ลมหายใจเข้าออกผิดจังหวะ เพราะเต็มไปด้วยความปรารถนา ได้สร้างความรู้สึกสยิวซาบซ่านให้แก่หญิงสาวผู้ไร้เดียงสายิ่งนัก
“พี่เชนทร์” เสียงใสครางกระเส่าเป็นคำตอบ
เมื่อเธอไม่ปฏิเสธจึงทำให้อีกฝ่ายพอใจมาก และไม่รอช้าราเชนทร์ก็รีบจัดการสิ่งกีดขวางออกไปจนหมดสิ้น จนตอนนี้ทั้งคู่กลายเป็นเด็กแรกเกิด ก่อนที่เขาจะร่ายลีลาบรรเลงเพลงรักใส่เขมจิรา เขามอบประสบการณ์แสนหวานครั้งแรกให้แก่หญิงสาวที่ประสบการณ์ไม่มีเลยสักนิด
เมื่อครั้งแรกจบลงก็มีครั้งสอง สาม สี่ ห้า หก ตามมาเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักอิ่มเอมในร่างบางที่แสนหอมหวาน โดยที่ราเชนทร์ลืมไปเลยว่าเกลียดเจ้าของร่างงามแสนหวานนี้เพียงใด
แค่เพียงได้สัมผัสลิ้มลอง มันก็ยากที่จะหยุดยั้งไฟปรารถนา แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อยก็มีแรงสู้ แม้จะเมาแต่พอได้ออกแรงแล้วหายเมาเป็นปลิดทิ้ง
ราเชนทร์ปลดปล่อยธาราใส่ในช่อไม้ของหญิงสาว และก่อนที่เขาจะหมดสติหลับบนตัวของหญิงสาว เขาก็ละเมอออกมาว่า
“ผมรักคุณ เกศริน”
“...” เสียงเข้มละเมอหาผู้หญิงของเขา ทำให้เขมจิราเจ็บปวดเสียใจ นี่เขาเห็นเธอเป็นตัวสำรองหรอกหรือ ขนาดร่วมรักกับเธอเขายังพร่ำเพ้อบอกรักคนรักของเขาไม่ขาดปาก
ครั้งแรกของเธอที่เขาเป็นคนมอบให้ช่างเจ็บปวดมาก น้ำตาร้อนระอุไหลออกจากดวงตาคู่งามไม่ขาดสาย พร้อมกับเสียงสะอื้น ที่แม้เจ้าตัวจะพยายามเก็บมันเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ยังมีเล็ดลอดออกมา
“ฮืออ!!”
“เกศ รอผมนะ ผมจะหย่าให้เร็วที่สุด” ราเชนทร์ละเมอบอกรักแฟนสาว ไม่หยุดหย่อน เสียงละเมอบอกรักแฟนสาวของเขา ช่างเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจอันบอบช้ำ
ขนาดนอนหลับก็ยังคงเรียกหาแต่เกศริน
แม้ในเวลาร่วมรักกับเธอ เขาก็ยังพร่ำบอกรักแฟนสาวไม่ขาดปาก
“ทุกลมหายใจของพี่เชนทร์คงมีแต่คุณเกศรินสินะ”
เขมจิราถามชายหนุ่มที่ยังหลับใหล พร้อมยื่นมือไปสัมผัสเสี้ยวหน้าหล่อของเขา
ซึ่งชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าสามีถูกต้องตามกฎหมายได้หลับใหลขยับตัวหันหลังให้เธอทันทีที่เขาปลดปล่อยเสร็จ และเขายังละเมอถึงแฟนสาวอยู่ตลอดเวลา…
คุณอาจชอบ
