ตอน 3
กิ่งมณีน้ำตาแทบเล็ด เมื่อตอนนี้อยู่ในห้องกับชายที่ตนไม่ชอบหน้า มือเล็กเกร็งแน่น ปากน้อยเม้มแน่นจ้องมองคนอุ้มตนที่เพิ่งวางตนบนเตียงนอนของตน เพียงแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงกิ่งมณีก็ดีดตัวลุกขึ้นเพื่อจะหนีทันที
"ว้าย!"
“เหงาไหม” เขากระชากร่างเล็กให้นอนนิ่งกับเตียง โดยมีมือของเขากดไหล่ของเจ้าหล่อนไว้
“ไม่!” ปฏิเสธเสียงดัง ทั้ง ๆ ตัวเองนั้นโคตรเหงาเลย เมื่อเพื่อนแต่งงานกันหมดแล้ว ชีวิตที่เคยไปไหนกับเพื่อน ๆ ก็ต้องเป็นคนเดียว ไปกินข้าวหรือไปเที่ยวก็ได้ไปคนเดียว เพราะเพื่อนแต่ละคนติดเลี้ยงลูกบ้างติดสามีบ้าง คนไม่มีใครแบบหล่อนจึงต้องไปไหนมาไหนคนเดียว
“แปลกจังนะ ทำไมสายตาไม่มั่นคงเอาเสียเลย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยพลางจ้องตาคนสายตาเศร้าหมอง
“พูดมาเลยจะเอาไงก็พูดมา ไม่อยากพูดเล่นคำอีกแล้ว ไหน ๆ ก็โต ๆ กันแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว” กิ่งมณีกระชากเสียงถามกลับอย่างใจดีสู้เสือเหนือร่าง
ขุนพิทักษ์ปล่อยมือที่กดไหล่มนออก แล้วผละมานั่งริมขอบตียงหันหลังให้คนถาม
“ก็พักผ่อนไง” เขาตอบเพียงสั้น ๆ พร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น
“ถามจริง ๆ เถอะพูดยาวกว่านี้มันจะตายไหม แล้วนั่นจะทำอะไร ถอดเสื้อทำไม” เมื่อเห็นคนตัวโตถอดเสื้อเชิ้ตออกเหลือแต่เสื้อกล้ามตัวใน
“นั่นสินะ เบื่อน่ะ” พูดจบก็ขยับตัวหันมาหาคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองมาทางเขา
นาทีแรกเมื่อได้เห็นแผงอกล่ำสัน แม้จะมีเสื้อกล้ามสีขาวปกปิดอยู่สายตาเจ้าหล่อนก็มองทะลุปรุโป่ง ขุนพิทักษ์ช่างเพอร์เฟกต์เหลือเกิน สายตาสาวเจ้าเลื่อนมายังหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ท่อนแขนใหญ่เต็มไปด้วยความแข็งแรง ลวดลายสวยงามจากการสักที่แสนจะบรรจง หล่อนอ้าปากค้างมือเล็กเผลอยื่นไปสัมผัสอกบุรุษอย่างหลงใหล
“สมบูรณ์แบบมาก...”
ชื่นชมร่างบุรุษพร้อมลูบไล้มือเล็กไปมา จากตอนแรกกลัวหวาดหวั่น ตอนนี้หล่อนกลับอยากรู้อยากเห็นเสียมากกว่า เพิ่งเคยเห็นแบบจับต้องได้ครั้งแรก ปกติเคยเห็นแต่ในหนังสือนายแบบ แต่ก็ไม่ตื่นตาตื่นใจเท่ากับเห็นของจริงที่สัมผัสและแตะต้องได้เช่นนี้
“จะไม่ได้พักถ้ายั่วแบบนี้” มือใหญ่จับมือเล็กให้หยุด
“ก็นอนไปสิ คนมันไม่เคยเห็นแบบจะ ๆ แบบนี้ขอจับนิดจับหน่อยก็ไม่ได้” หล่อนปัดมือใหญ่ออกแล้วบีบขยำกล้ามท้องของชายหนุ่มดู “โอ้! แข็งมาก ๆ คุณออกกำลังกายนานมากไหมกว่าจะได้กล้ามท้องแบบนี้”
กิ่งมณียังคงไม่ฟังคำเตือน หล่อนไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ว่าตอนนี้เขาต้องการสิ่งใด
ฟันกรามของบุรุษขบเม้มแน่นด้วยความอดกลั้น เมื่อถูกสาวเจ้าปลุกเร้าร่างกาย ส่วยยืดได้หดได้ก็เหมือนจะเร็วต่อสัมผัสเหลือเกิน มันตื่นตัวดุนดันเป้าของเขาจนปวดหนึบ มือใหญ่กำแน่นด้วยความอดทน แต่ยิ่งอดทนกิ่งมณีก็ยิ่งปลุกเร้าเขาหนักกว่าเดิม
"อืม!"
คำรามเสียงพร่าเมื่อเขาไม่อาจทนความยั่วยวนและมือเล็กช่างซุกซนของกิ่งมณีได้
“เป็นอะไรเหรอ รำคาญเหรอที่จับ” คนใสซื่อหยุดมือที่ลูบไล้บีบขยำกล้ามเนื้อคนตัวโตกลอกตาถามใสซื่อ
“ชอบต่างหาก”
เขาดึงมือเล็กที่จับแผงอกขึ้นมาจูบ การกระทำของขุนพิทักษ์ทำให้ความตื่นเต้นก่อนหน้าหดหาย แล้วเปลี่ยนเป็นหน้าซีดเผือดราวกับกิ้งก่าเปลี่ยนสีไม่มีผิด
“ทำไมล่ะ กลัวเหรอ ก็บอกแล้วว่าจะไม่ได้พักถ้าทำแบบนี้” พูดจบก็จูบมือเล็กอีกครั้ง พร้อมขบเม้มดูดคลึงนิ้วของหล่อน ด้านเจ้าของมือก็พยายามดึงมือของตนออกมาแต่ยิ่งดึงก็ยิ่งถูกอีกฝ่ายดูดคลึงนิ้วรุนแรงกว่าเดิม
“ทำไมมือเค็มจัง” เขาผละออกมาเอ่ยเย้าหยอก
อายม้วนหน้าแดงทันทีเมื่อถูกถาม ก็หล่อนเป็นไปกินลาบจกข้าวเหนียวมา แถมตอนกินก็ยังใช้มือกินด้วย เพราะเวลากินอาหารอิสานจะไม่ชอบใช้ช้อน เพราะมันเข้าไม่ถึงรสชาติ แม้ว่าก่อนกลับหล่อนจะเอาน้ำกินในแก้วล้างมือมาแล้วก็ตามแต่ก็ยังไม่สะอาดดีอยู่ดี
“หน้าแดง” ถามคนหน้าแดงกะทันหันพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยิ้มของชายหนุ่มทำให้คนอายม้วนถึงกับใจกระตุกวูบไหว เป็นครั้งแรกที่หล่อนเห็นชายหนุ่มยิ้ม เพราะทุกครั้งเห็นเพียงหน้านิ่ง ๆ ขรึม ๆ ของอีกฝ่าย
“คืนนี้เป็นคืนพิเศษ พี่ว่าเราควรจะทำอะไรพิเศษ ๆ ว่าไหม” ถามพลางยกมือใหญ่เอาสันมือถูไถแก้มนวลเนียน
“อื้อ! ยังไง” หล่อนเออออไปกับคนตัวโต ตอนนี้สติของหล่อนหลุดลอยออกากร่างไปเรียบร้อย หลุดตอนไหนเหรอ หลุดตอนได้เห็นยิ้มทรงเสน่ห์ของอีกฝ่าย นาทีนี้หล่อนมองคนตรงหน้าหล่อเหลือหลาย หล่อแบบไม่เคยพบเคยเห็น เพิ่งจะรู้ว่าขุนพิทักษ์หล่อก็ตอนนี้แหละ
“แบบนี้”
พูดจบก็ปล่อยมือเล็กแล้วเคลื่อนตัวขึ้นไปคร่อมคนตัวเล็กดันแผ่นหลังเนียนไปผิงหัวเตียง มือใหญ่โอบประคองหน้าสวยแล้วบดจูบหวานซ่านทันที มือใหญ่บังคับดุนดันใบหน้างามให้แหงนเงยรับจูบของตน ปากน้อยเผยออ้าเผลอไผลด้วยความไม่ประสีประสา มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างไว้ เสียงครวญครางเล็กเล็ดลอดออกมาเป็นระลอกคลื่น
“อื้อ!”
ขุนพิทัก์พึงพอใจกับการจูบตอบของสาวเจ้า แม้จะไร้เดียงสาแต่เขาช่วยสอนหล่อนได้ ปากน้อยเปิดอ้ารับการบุกรุกจากเขาอย่างง่ายดาย เรียวลิ้นร้ายสอดแทรกไปควานรสหวานในโพรงปากเล็กเหมือนครั้งก่อน มือใหญ่ผละจากใบหน้างามเคลื่อนมายังไหล่มนลูบไล้ต้นแขนเล็ก ไล่เลื้อยมายังเต้างามกลมกลึง
“อะ! อื้อ!”
หล่อนสะดุ้งเมื่อถูกมือใหญ่คลึงเฟ้นหน้าออกของตน มือเล็กผลักดันร่างใหญ่โตออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อชายหนุ่มเปลี่ยนจากลูบไล้เป็นกอดรัดคลึงร่างหล่อนแนบแน่นบดเบียดกลืนกินไปกับร่างใหญ่โตของเขา
คุณอาจชอบ
