ตอน 2
ขวัญข้าว.....
สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวก่อนนะคะฉันชื่อขวัญข้าวค่ะแต่พ่อแม่ปู่ย่าอาลุงต่างก็เรียกฉันว่าน้องข้าวรวมถึงแด๊ดดี้ด้วย แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อทุกคนเข้าใจใช่ไหมคะ ทุกคนคงกำลังสงสัยว่าแด๊ดดี้คือใคร แด๊ดดี้ของฉันมีชื่อว่าแด๊ดดี้เฟยค่ะแด๊ดดี้เฟยเป็นเพื่อนของแม่ของฉันเองค่ะที่จริงฉันต้องเรียกว่าอาเฟยแต่ฉันไม่ชอบเรียกแบบนั้นฉันติดเรียกแด๊ดดี้ตั้งแต่ยังเด็กก็เลยเรียกจนติดปาก แม่กับแด๊ดดี้ท่านเคยเรียนที่มหาลัยแห่งนี้ด้วยกันเป็นเพื่อนกันแม่ของฉันเคยไปเป็นครูสอนอาฟรังด้วยนะตอนนั้นอาฟรังยังเดินไม่ได้แม่ก็เลยไปสอนอาฟรังที่บ้าน อยากจะบอกว่าพ่อของฉันกับแด๊ดดี้ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เจอหน้ากันทีไรพ่อของฉันก็จะพูดจาหาเรื่องแด๊ดดี้ตลอดแต่แด๊ดดี้ก็เงียบนะคะมีแค่บางครั้งที่จะตอบโต้ ฉันสงสารแด๊ดดี้มากๆเลยค่ะ
แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งรอแด๊ดดี้มารับที่มหาลัยค่ะ อ่อลืมบอกตอนนี้ฉันอายุ18ปีค่ะเรียนอยู่ปีหนึ่งคณะวิศวะที่เลือกเรียนคณะนี้ไม่ใช่เพราะอยากเรียนนะคะแต่ที่เรียนเพราะอยากเรียนตามแด๊ดดี้ค่ะแด๊ดดี้เรียนจบวิศวะฉันก็เลยเลือกเรียนตามทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเรียนไปจบแล้วจะได้ทำงานตามที่เรียนหรือเปล่าแต่ฉันไม่ได้สนใจหรอกค่ะเพราะความฝันก็คือการเป็นดาราค่ะแล้วทำไมฉันถึงอยากเป็นดาราก็เพราะแด๊ดดี้ของฉันเค้าเป็นดาราน่ะสิคะแถมยังเป็นพระเอกด้วยนะสาวๆกรี๊ดกันทั่วบ้านทั่วเมือง ถึงอายุจะปาไปสามสิบเจ็ดสามสิบแปดแล้วก็ตามแต่แด๊ดดี้ของฉันก็ยังหล่อเพอร์เฟคเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าๆนั่นเป็นเพราะแด๊ดดี้ดูแลตัวเองดีค่ะ ฉันชมแด๊ดดี้มากกว่าพ่อตัวเองอีกนะคะ5555 ถ้าพ่อรู้มีหวังฉันถูกงอนแน่ๆ แต่ไม่ต้องห่วงค่ะเพราะตอนนี้พ่อไม่อยู่ที่ไทยคือไม่อยู่ทั้งพ่อทั้งแม่เลยค่ะเพราะท่านทั้งสองตามไปควบคุมความประพฤติของนับรบกับขุนพลเจ้าน้องชายฝาแฝดจอมแสบของฉันถึงอังกฤษเพราะสองคนนั้นเกเรมากๆพ่อกับแม่กลัวจะเรียนไม่จบกลัวจะได้ลูกสะใภ้กลับมาก่อนก็เลยต้องตามไปดูแลถึงที่ตอนแรกพ่อจะให้ฉันไปเรียนที่โน่นกับเจ้าสองแฝดแต่ฉันไม่ไปค่ะยังไงก็ไม่ไปฉันอยากเรียนที่ไทยมากกว่าเหตุผลหลักเลยก็คือฉันอยากอยู่ใกล้ๆแด๊ดดี้ค่ะเพราะถ้าฉันไปเรียนที่โน่นก็หลายปีฉันคงต้องคิดถึงแด๊ดดี้มากๆเลย ฉันจำได้เมื่อหลายปีก่อนตอนนั้นแด๊ดดี้พาอาฟรังไปรักษาตัวที่อเมริกานานถึงสองปีฉันคิดถึงแด๊ดดี้มากสองปีเต็มๆที่ไม่ได้เจอหน้าจะมีโทรคุยกันบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเพราะแด๊ดดี้ไม่รับโทรศัพท์พอฉันถามอาฟรังอาฟรังก็บอกแค่ว่าแด๊ดดี้กำลังยุ่งแต่ฉันรู้ว่าแด๊ดดี้ไม่อยากคุยกับฉันเพราะแต่ละครั้งที่คุยฉันคุยนานเป็นชั่วโมงๆเลยค่ะนานจนโดนพ่อมองค้อนยิ่งรู้ว่าฉันโทรคุยกับแด๊ดดี้พ่อจะงอนทันทีหาว่าฉันให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าพ่อของตัวเอง และในวันที่แด๊ดดี้กับอาฟรังกลับมาฉันก็เริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนไปของแด๊ดดี้ แด๊ดดี้ไม่ได้ดีใจเลยที่เจอหน้าฉันมีแต่ฉันคนเดียวที่ดีใจจนร้องไห้ มันก็เลยทำให้ฉันน้อยใจ และในวันนั้นคือวันที่ฉันสารภาพความในใจกับแด๊ดดี้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับแด๊ดดี้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะผิดหรือถูกแต่ความรู้สึกของฉันมันชัดเจนมาตั้งนานแล้วว่าฉันรู้สึกกับแด๊ดดี้ขนาดไหน ฉันบอกกับแด๊ดดี้ว่าฉันรักแด๊ดดี้รักแบบที่ผู้หญิงคนนึงจะรักผู้ชายคนนึงได้ แต่รู้ไหมว่าการสารภาพรักครั้งแรกของฉันถูกปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยไม่มีอ้อมค้อม แด๊ดดี้บอกว่าท่านไม่ได้คิดกับฉันแบบที่ฉันคิดแด๊ดดี้บอกว่าแด๊ดดี้เห็นฉันเป็นเพียงหลานสาวเป็นลูกสาวของเพื่อนเท่านั้น และแด๊ดดี้ก็บอกให้ฉันเลิกคิดแบบนั้นเพราะมันไม่มีทางเป็นจริงและไม่มีทางเป็นไปได้พอได้ยินแบบนั้นฉันร้องไห้หนักมากยอมรับว่าตอนนั้นฉันทั้งเจ็บทั้งอายที่ถูกปฏิเสธแต่แล้วไงในเมื่อฉันรักของฉันรักมาตั้งนานฉันจะทำให้แด๊ดดี้รักฉันให้ได้ไม่เชื่อคอยดูสิ
เอาความน่ารักของน้องข้าวมาฝากจ้า ไม่รู้ว่าน้องข้าวได้นิสัยใครมา555555
ปล. อาเฟยกับน้องข้าวเป็นภาคต่อจากเรื่อง ไร้รักเมียกาฝาก นะคะ
ตอน 3
ขวัญข้าว....
ฉันมองดูเวลาข้อมือที่ตอนนี้มันเลยเวลาที่แด๊ดดี้ต้องมารับฉันเกือบชั่วโมงแล้วคือมันนานผิดปกติเพราะทุกครั้งที่แด๊ดดี้มารับแด๊ดดี้จะมาก่อนเวลาเสมอหรือว่าเขาลืมว่าวันนี้ต้องมารับฉัน แต่เมื่อเช้าคุณย่าก็โทรไปบอกเขาแล้วนี่นาว่าให้มารับฉันน่ะ ฉันก็เลยตัดสินใจโทรหาโทรอยู่หลายสายแต่แด๊ดดี้ไม่รับโทรศัพท์ฉันคิดในแง่ดีว่าเขาอาจจะกำลังขับรถอยู่ก็เลยไม่อยากรับโทรศัพท์ ฉันก็เลยทำได้แค่นั่งรอต่อไป
"ข้าวทำไมยังนั่งอยู่นี่ที่บ้านยังไม่มารับเหรอ"
"ถ้ามารับแล้วจะเห็นฉันนั่งอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ ว่าแต่นายเหอะกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอแล้วกลับมาทำไมหรือว่ามารับสาวๆ" ฉันถามพร้อมกับแซวกราฟเพื่อนสนิทหนึ่งเดียวและคนของฉัน ฉันกับกราฟเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กกราฟน่ะเป็นลูกชายลุงเป้เพื่อนสนิทของพ่อฉันเองค่ะ อยากจะบอกว่ากราฟอ่ะหน้าตามันดีแล้วก็หล่อมากด้วยนะมันหล่อมาตั้งแต่เด็กเลยอ่ะสาวๆนี่กรี๊ดกร๊าดมันหนักมากตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้วยิ่งตอนนี้พอเข้ามหาลัยแล้วได้ตำแหน่งเดือนคณะวิศวะสาวๆยิ่งกรี๊ดหนักเข้าไปอีกแต่มันก็ไม่ได้สนใจใครเลยนะต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะสวยจะน่ารักมากแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่สนใจ ถ้าฉันไม่รู้จักมันมาตั้งแต่เด็กฉันคงคิดว่ามันไม่ชอบผู้หญิงแต่มันเคยบอกฉันนานแล้วนะว่ามันน่ะแอบชอบผู้หญิงคนนึงอยู่แต่มันไม่กล้าไปสารภาพรักพอฉันถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมันก็ไม่ยอมบอกมันบอกว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะบอกจนตอนนี้ฉันเลิกถามมันแล้วล่ะเพราะถ้ามไปก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี
"รับสงรับสาวอะไรไม่มีหรอก พอดีว่าฉันลืมส่งงานอาจารย์แล้ววันนี้วันสุดท้ายด้วยก็เลยวนรถกลับมาส่ง"
"อ่อ" ฉันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะมองไปหน้าตึกมองว่าเมื่อไหร่แด๊ดดี้จะมาสักที
"เดี๋ยวฉันนั่งเป็นเพื่อนละกัน"
"นายไม่มีธุระที่ไหนเหรอถึงมีเวลามานั่งเป็นเพื่อน"
"มีแต่ขี้เกียจไป"
"อย่างงี้ก็ได้เหรอมีธุระแต่ขี้เกียจไป"
"อืม ถ้าเธอรู้ว่าธุระของฉันคืออะไรเธอก็จะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงขี้เกียจไป"
"นี่อย่าบอกนะว่าลุงเป้บังคับให้นายไปกินข้าวกับน้องเกี้ยมอื๋อีกแล้ว"
"อืมดิ แม่งโคตรเซ็งเลยไม่รู้จะอะไรนักหนารู้ทั้งรู้ว่าฉันกับยัยเด็กนั่นไม่ค่อยลงรอยกันก็ยังมาบังคับให้ไปกินข้าวด้วยกันอีก เห้ออ" ฉันมองหน้ากราฟอย่างเห็นใจ
"ลุงเป้คงอยากจับคู่ให้นายกับน้องเกี้ยมอี๋ได้ลงเอยกันมั้ง"
"นี่มันยุคไหนแล้วจะมาจับค่งจับคู่อะไร คอยดูนะถ้าฉันเรียนจบมะไหร่จะหนีไปเรียนต่อแล้วไม่กลับมาที่นี่อีกเลย"
"ใจเย็นๆดิกราฟ" ทุกคนคงสงสัยว่าน้องเกี้ยมอี๋เป็นใครเธอเป็นลูกสาวสุดรักสุดหวงของลุงต๋องเพื่อนสนิทอีกคนของพ่อกับลุงเป้ค่ะ
"เธอก็พูดได้สิเธอไม่ได้ถูกลุงครามจับคู่ให้นี่"
"ลองมาจับคู่ดูสิฉันจะอาละวาดให้บ้านแตกเลยนายก็รู้ว่าฉันมีคนที่รักอยู่แล้วแล้วก็รักมากด้วย"
"หึไม่บอกก็รู้ แม่คนคนรักเดียวใจเดียว" ฉันถูกกราฟแซวซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรก อยากจะบอกว่ามีแค่กราฟคนเดียวที่รู้เรื่องที่ฉันรักแด๊ดดี้เพราะคนอื่นหรือคนในครอบครัวฉันไม่กล้าบอกเพราะฉันคิดว่าทุกคนคงไม่เห็นด้วย
"แน่นอนสิ เอ๊ะ นั่นแด๊ดดี้มาแล้ว กราฟฉันไปก่อนนะไว้เจอกันวันจันทร์นะ บาย" ขณะที่คุยกันรถหรูคันสีดำที่สุดแสนจะคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดที่หน้าดึกฉันรีบคว้ากระเป๋าหนังสือแล้ววิ่งด้วยความดีใจ แต่พอฉันจะเปิดประตูรถกระจกก็ถูกเลื่อนลงทำให้เห็นว่าในรถที่ควรมีแค่แด๊ดดี้คนเดียวแต่มันไม่ใช่มันไม่ได้มีแค่แด๊ดดี้แต่มียัยลิลลี่นางแบบอกดินระเบิดที่ดังและมีชื่อเสียงมากที่สุดในขณะนี้นั่งมาด้วยแถมยังนั่งหน้าคู่แด๊ดดี้อีกซึ่งตรงนั้นมันคือที่ประจำของฉันยัยนี่มีสิทธิ์อะไรมานั่ง พอยัยนั่นเลื่อนกระจกลงจนสุดนางก็ส่งรอยยิ้มหวานๆให้ฉันแต่ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่ารอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตรแต่มันคือรอยยิ้มของคนที่คิดว่าตัวเองชนะ ฉันละสายตาจากยัยซิลีโคนนี่แล้วมองหน้าแด๊ดดี้ที่นั่งทำหน้าไร้อารมณ์ไม่ยอมหันมามองฉันหรืออธิบายอะไรเลยว่ายัยนี่ทำไมถึงมาด้วย ในเมื่อไม่พูดไม่อะไรก็ไม่เป็นไรฉันจะไม่กลับด้วยก็ได้ถ้ามียัยนี่นั่งรถมาด้วยแบบนี้ ฉันหันหลังกลับทันทีแล้วรีบวิ่งไปหากราฟที่โชคดีที่เขายังนั่งอยู่ที่เดิม
"กราฟนายไปส่งฉันที่บ้านทีสิ" ฉันจับแขนกราฟแล้วเขย่าเบาๆ
"อ่าวแล้วเธอไม่กลับกับ..." กราฟถามฉันแต่สายตามองไปทางด้านหลังเขาคงสงสัยว่าทำไมฉันถึงขอกลับกับเขาทั้งที่แด๊ดดี้มารับแล้ว
"อย่าถามเยอะ จะไปส่งไม่ไปส่ง"
"ส่งแต่แน่ใจนะว่าจะกลับกับฉัน"
"แน่ใจดิ ไปเร็ว"
"แต่แด๊ดดี้เธอลงจากรถมาโน่นแล้วนะ" ฉันรีบหันหลังกลับไปมองก็เห็นแด๊ดดี้กำลังเดินตรงมาหาฉันสายตาของแด๊ดดี้ไม่ได้มองหน้าฉันแต่มองที่มือของฉันที่ตอนนี้กำลังยืนจับแขนกราฟอยู่แต่ถามว่าฉันปล่อยแขนกราฟไหมบอกเลยว่าไม่ ฉันทำเป็นไม่สนใจสะบัดหน้ากลับมาก่อนจะลากแขนกราฟไปที่รถของเขาแต่...
"จะไปไหนขวัญข้าว"
"ไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาเฟยคะ" ทุกครั้งที่ฉันโกรธหรืองอนฉันจะไม่เรียกเขาว่าแด๊ดดี้ฉันจะเรียกว่าอาเฟยแทนซึ่งเขารู้ว่าถ้าฉันเรียกเขาแบบนี้นั่นก็แปลว่าฉันกำลังโกรธอยู่
"ขวัญข้าว!!!"
"อาอย่ามาทำเสียงแบบนี้ใส่ข้าวนะข้าวไม่ชอบ"
"แล้วที่เราทำนิสัยแบบนี้ล่ะคิดว่าอาชอบหรือไง"
"ทำอะไรคะข้าวยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"อาไม่อยากทะเลาะกับเรานะ กลับบ้านเดี๋ยวอาจะไปส่ง"
"ไม่กลับถ้ามียัยนั่นนั่งรถไปด้วยยังไงข้าวก็ไม่กลับถ้าอาเฟยอยากให้ข้าวกลับด้วยอาเฟยก็ต้องให้แม่นั่นลงไปจากรถไม่อย่างนั้นข้าวก็จะกลับกับกราฟ"
"อย่ามาทำตัวเป็นเด็กๆ ลิลลี่รถเค้าเสียเค้าก็แค่ขอให้อาไปส่งที่คอนโดอาเห็นว่าเป็นทางผ่านพอดีก็เลย.."
"ก็เลยมีน้ำใจไปส่ง งั้นอาเฟยก็ไปส่งยัยนั่นเถอะค่ะ ไปส่งถึงห้องนอนเลยนะคะถึงบนเตียงเลยยิ่งดี"
"ขวัญข้าว!!!"
"ป่ะกราฟไปส่งข้าวที่บ้านหน่อย เอแต่ข้าวว่าข้าวยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้อ่ะ ข้าวขอไปนอนเล่นคอนโดกราฟได้ไหมไปเล่นเกมส์กัน ค่ำๆค่อยกลับแต่ถ้ากลับไม่ไหวก็นอนค้างที่คอนโดกราฟเลยก็แล้วกันพรุ่งนี้ไม่มีเรียนด้วย เดี๋ยวข้าวโทรบอกคุณปู่กับคุณย่าก่อนนะเดี๋ยวท่านจะเป็นห่วง"
แสบจริงๆน้องข้าวลูกอิสงครามเนี้ย เหนื่อยแทนแด๊ดดี้เลย5555
คุณอาจชอบ
