อสูรเผด็จรัก

“เชื่อพี่ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อีกอย่างถ้าเรายังอยู่ที่นี่หมาบ้าพวกนั้นมันต้องล่าเราแน่ เชื้อมันคงไม่ทิ้งแถวหรอกยายปราง พ่อมันเลวแค่ไหนลูกมันก็คงไม่ต่างกัน”

ดาราวดีบอกเสียงขุ่น แต่ในใจแล้วเธอกำลังนึกใจหาย ทำไมภาคิไนยถึงต้องเป็นลูกชายของไอ้คนเลวๆ แบบนั้น ไม่อย่างนั้นหญิงสาวบอกกับตัวเองเลยว่า เธอไม่มีทางปล่อยคนดีๆ แบบนั้นหลุดมือเป็นอันขาด

หญิงสาวหมุนแหวนวงเล็กที่สวมอยู่กับนิ้วนางไปมา แหวนที่ภาคิไนยใช้หมั้นหมายเธอเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่ได้เป็นการหมั้นที่เป็นทางการ หากการกระทำที่ผ่านมาของเขาก็บอกให้ดาราวดีรู้ว่า ชายหนุ่มจริงใจ ให้เกียรติและรักเธอมากเพียงไหน

“เตรียมตัวเอาไว้ด้วยล่ะ เชื่อพี่”

ผู้เป็นพี่สาวย้ำ ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเมื่อเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีห้ากว่าแล้ว เพื่อจัดการอาบน้ำชำระร่างกายเตรียมตัวไปทำงาน บ้านหลังนี้ค่อนข้างอยู่ไกลจากบริษัทฯ มาก เธอจึงต้องตื่นแต่เช้าแบบนี้ทุกวัน

ปรางอินท์มองตามหลังพี่สาวไปด้วยความรู้สึกสับสน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เข้าใจที่พี่สาวทำ แต่ก็อดสงสารคนไม่รู้เรื่องอย่างภาคิไนยไม่ได้ เขาเป็นคนดีมากและรักดาราวดีมากเช่นกัน เรื่องนี้ปรางอินท์รู้ดี การกระทำและความใส่ใจที่ชายหนุ่มมีต่อพี่สาวเธอนั้นเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ จากวันแรกที่เริ่มคบกันจนวันนี้ ชายหนุ่มยังเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและแสนดีทั้งต่อพี่สาวของเธอและตัวของปรางอินท์เอง

“พ่อขาแม่ขา...ปรางควรจะทำยังไงดี”

“โอ้โห!!! เข้าเส้นชัยไปแล้วครับท่านผู้ชม รถเฟอร์รารี่สีเหลืองหมายเลขศูนย์หนึ่งแปด มิสเตอร์ภาคิน อัศวเรืองยศ นักแข่งจากประเทศไทย เขาทำสถิติใหม่ของสนามด้วยครับท่านผู้ชม...”

เสียงเจ้าหน้าที่สนามประกาศผ่านเครื่องขยายเสียงดังก้องไปทั่วสนามที่ใหญ่ที่สุดของอเมริกา เสียงเชียร์เสียงโห่ร้องดังกึกก้องรอบสนาม เมื่อนักแข่งที่เป็นผู้ชนะก้าวลงจากรถคู่ใจ

ภาคินในชุดหนังลวดลายแสบสันสะดุดตาชูมือขึ้นสูงก่อนจะหมุนไปรอบๆ สนาม แล้วโค้งคำนับเพื่อเป็นการขอบคุณกับทุกเสียงเชียร์อันกึกก้องเพื่อเขา

ชายหนุ่มสามารถรักษาแชมป์ครั้งนี้เอาไว้ได้และมันหมายถึงการเป็นแชมป์สามสมัยติดต่อกัน ในฐานะนักแข่งรถผู้ชื่นชอบความเร็ว ชายหนุ่มภูมิใจเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างรู้จักเขา ชาวต่างชาติรู้จักภาคินมากกว่าคนไทยเสียอีก นั่นเพราะชายหนุ่มค่อนข้างเป็นคนเก็บตัวและไม่ชอบออกสื่อ ทุกครั้งที่คว้าแชมป์กลับประเทศไทย เขาจะยกภาระการตอบคำถามทั้งหมดให้กับผู้จัดการและต้นสังกัด

แชมเปญแห่งการฉลองถูกเปิดขึ้นภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูชื่อดังแห่งหนึ่งของอเมริกา ท่ามกลางความชื่นชมยินดีและใบหน้าระบายยิ้มกว้างของทีมงานที่เป็นผู้สนับสนุนทั้งหมด รวมถึงคนสนิททั้งสองที่คอยดูแลและเป็นเพื่อนมาตลอด

“วันนี้ดื่มให้เต็มที่โว้ย แชมป์ครั้งนี้ทำให้ฉันหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย” ภาคินชูแก้วเครื่องดื่มยี่ห้อดังดีกรีแรงขึ้นชนกับลูกน้องทั้งสอง พวกเขากำลังนั่งสบายๆ อยู่ที่โซฟา มุมหนึ่งของห้อง

ปิลันต์กับเอกสิทธิ์ยิ้มกว้าง คว้าแก้วมาชนดังกริ๊กๆ ก่อนจะสาดเข้าคอ

“ไม่ยักรู้ว่าสปอนเซอร์เรามีสาวๆ ต่างชาติสวยๆ ทั้งนั้น” เอกสิทธิ์หนุ่มขี้เล่นวัยยี่สิบแปดปีพูดกลั้วหัวเราะ ดวงตาขี้เล่นกวาดไปทั่วห้องจัดเลี้ยงที่มีสาวๆ หุ่นสะบึม แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยๆ ยืนจิบเครื่องดื่มอยู่หลายคน

“เฮ้ย ไอ้เอกแกจะบ้าเหรอวะ วันนี้เจ้านายใส่แรงเหยียบคันเร่งจนหมดแรงแล้วโว้ย คงไม่มีแรงใส่เกียร์อย่างอื่นแล้ว” ปิลันต์กระซิบเบาๆ เพื่อไม่ให้คนที่อยู่ข้างๆ ได้ยิน เขาอายุสามสิบสองเท่ากับผู้เป็นเจ้านายหนุ่ม

ภาคินตาลุกวาบๆ พูดแบบนี้มันดูถูกเขาเกินไปแล้ว

“ปากแกนี่มันน่าเลาะฟันทิ้งเสียให้หมดเลยว่ะ นายภาคินคนนี้แรงดีไม่มีตกโว้ยไม่ว่าเรื่องอะไร”

นายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันบอกกับลูกน้องทั้งสองเบาๆ และก่อนที่เขาจะได้ทำแบบนั้นผู้ใหญ่ที่ให้การดูแลและสนับสนุนโบกมือเรียกเสียก่อน

ภาคินจึงต้องก้าวเข้าไปสมทบยังโต๊ะใหญ่ ที่มีบุคคลนั่งรายล้อมอยู่หลายคนทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ

“วันนี้คุณทำได้ดีมากเลยภาคิน”

“ขอบคุณมากครับ”

ชายหนุ่มยิ้มรับกับคำชมของแต่ละคน พร้อมทั้งชนแก้วฉลอง ในโต๊ะนั้นมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งนั่งรวมอยู่ด้วย เธอส่งยิ้มนัยน์ตาพราวให้กับเขา

“อ้อ นี่คือคุณปาจรีย์ เธอเป็นเจ้าหน้าที่ของบริษัท...สาขาอเมริกานี่ พวกเขาสนใจจะเชิญคุณมาร่วมลงแข่งในนามของนักแข่งทีม”

ผู้จัดการของภาคินรีบแนะนำและอธิบาย ค่ายรถยักษ์ใหญ่ชื่อกระฉ่อนก้องไปทั่วโลกส่งคนมาทาบทามเพื่อเชิญเขาไปร่วมลงแข่งด้วย ข่าวดีอะไรแบบนี้

ภาคินส่งยิ้มให้กับสาวสวย รอยยิ้มมีเสน่ห์เพิ่มความน่าดูให้กับใบหน้าคมเข้มมากขึ้น ใจสาวกระตุกเล็กน้อยเมื่อเธอยื่นมือมาตรงหน้าเขาเพื่อสัมผัสจับมือทักทาย

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณภาคิน”

“เช่นกันครับคุณปาจรีย์” ภาคินแกล้งบีบมือบางเบาๆ พลางส่งยิ้มเย้า

การแนะนำตัวง่าย การพูดคุยสังสรรค์เริ่มเข้มข้นมากขึ้นพอๆ กับดีกรีของเครื่องดื่มที่ถูกเพิ่มเข้าสู่กระแสเลือด ฝีมือของภาคินล้วนเป็นที่กล่าวขาน มีค่ายรถหลายค่ายต้องการร่วมงานกับเขา ทว่าชายหนุ่มยังไม่ได้เจาะจงเลือกค่ายใด เพราะเขาไม่คิดจะยึดเป็นอาชีพจริงจัง นอกจากลงแข่งเพื่อฆ่าเวลาหาอะไรทำสนุกๆ เท่านั้น

สายตาหวานระยับแถมยังแพรวพราวเชิญชวนขยันส่งตรงทอดถึงชายหนุ่มไม่ขาดสาย ปาจรีย์ยิ้มหวาน เธอเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ชาวไทยที่มีโอกาสได้ทำงานกับบริษัทผลิตรถยนต์ชื่อดัง หญิงสาวอาสามาเจรจาในวันนี้เพราะชื่นชอบภาคินเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว คนหนุ่มหล่อเหลาแบบเขาไม่น่าจะมาเป็นนักแข่งรถเลย เพราะความหล่อนั้นเทียบขั้นระดับพระเอกของเมืองไทยได้สบาย หญิงสาวแอบพิจารณารูปร่างสูงผึ่งผายของเขาตลอดเวลา ไม่ว่าชายหนุ่มจะย่างกรายไปทางไหน พูดคุยในอิริยาบถใดล้วนดูดีมีเสน่ห์จนใจเธอแทบละลาย ภายใต้ท่าทางเชื่อมั่นของนักธุรกิจสาว เธอซุกซ่อนสายตาของแม่เสือให้พ้นจากคนอื่น แต่ไม่คิดจะปิดบังเขา

ภาคินหยักยิ้มมุมปาก ทำไมเขาจะไม่เข้าใจกับสายตาที่สาวสวยส่งมาให้ เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองแต่ภาคินไม่เคยขาดแคลนเรื่องผู้หญิง หากเขาต้องการไม่มีผู้หญิงคนไหนจะปฏิเสธ แต่นั่นมันคือความสัมพันธ์ที่ขึ้นอยู่กับความพอใจของทั้งสองฝ่าย

แค่ความฉาบฉวยชั่วครั้งชั่วคราว ต่างคนต่างพบเจอแลกเปลี่ยนความต้องการซึ่งกันและกันแล้วจบเพียงแค่นั้น เขาเองก็ไม่คิดปฏิเสธแต่ก็ไม่คิดจะจริงจังกับใครเป็นตัวเป็นตนในเวลานี้ เขารักชีวิตอิสระ รักความเร็ว ผู้หญิงที่เขารักเพียงคนเดียวก็คือมารดาเท่านั้น

งานเลี้ยงดำเนินมาจนถึงเวลาเที่ยงคืนจึงยุติ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับ เหมือนดังเช่นขามา เสร็จจากการแข่งสนามนี้ภาคินก็ว่างยาว เขาคิดจะท่องเที่ยวสักพักก่อนกลับไปดูแลรีสอร์ตที่เมืองไทย รีสอร์ตภูแมกไม้ ซึ่งอยู่ในจังหวัดจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออกของประเทศไทย

ชายหนุ่มกำลังจะก้าวขึ้นรถ เมื่อเอกสิทธิ์สะกิดแขนก่อนบุ้ยใบ้ไปทางที่จอดรถด้านหนึ่ง

“สงสัยคืนนี้เจ้านายจะได้ใส่เกียร์อีกครั้งแล้วว่ะ” ลูกน้องขี้เล่น หากแต่ฝีไม้ลายมือในการทำงานไม่เบาแกล้งสัพยอก

“นายนี่หัดพูดให้มันน้อยๆ หน่อย สงสัยอยู่ฝ่ายการตลาดจนเคยตัวนะไอ้บ้า” ภาคินดุห้วนๆ เขาจัดการปิดประตูรถ ขาแข็งแรงสาวเท้าก้าวตรงไปหาคนที่ยืนควงกุญแจมองมาทางเขา

ปาจรีย์ยิ้มหวานอย่างยั่วเย้า การอยู่ต่างประเทศทำให้เธอไม่ต้องคอยระมัดระวังหูตาของชาวบ้าน เพราะคนที่นี่ล้วนแต่เห็นเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดา

“ขืนคุณยิ้มแบบนี้บ่อยๆ ผมคงจะละลายอยู่ตรงนี้แน่ๆ”

ภาคินแกล้งเย้า ด้านหลังที่เดินจากมาเมื่อครู่รถของเขาถูกขับออกไป โดยมีปิลันต์เป็นคนโบกมือให้

“แย่จังนะคะ คนของคุณเขาทิ้งคุณไปแล้ว แบบนี้คุณจะกลับยังไงล่ะคะเนี่ย” หญิงสาวสวยโน้มใบหน้าลงมากระซิบแทบชิดเรียวปากเข้ม

“ผมก็หวังว่าคุณจะกรุณา”

ชายหนุ่มส่งยิ้มยั่วเย้าเช่นกัน ตาคมกริบทอประกายร้อนแรงออกมาโดยไม่ปิดบังเช่นกัน ขณะที่มือหนาไล้ลงกับมือบางที่ถือกุญแจ เขาแกล้งไล้แผ่วๆ ก่อนจะแย่งกุญแจไปถือเอาไว้

“ฉันก็อยากจะดูเหมือนกันค่ะว่า...คุณจะแรงแค่ไหน”

สาวสวยหมุนกายเข้าไปนั่งในรถเมื่อภาคินเปิดประตูให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะอ้อมไปทำหน้าที่คนขับ

“ปกติเวลาแข่งรถผมเหยียบคันเร่งแบบไม่ยั้งและไม่มีแตะเบรก ถ้ายังไงผมช่วยรัดเข็มขัดนะครับ” ชายหนุ่มชะโงกเข้ามากระซิบข้างใบหูของสาวเจ้า เอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยซึ่งอยู่อีกด้านของกายสาวเพื่อมากดล็อก จงใจเบียดสีนวลเนื้อหอมกรุ่นกลิ่นคริสเตียนดิออร์อย่างยั่วเย้า

“งั้นฉันก็จะบอกว่า ฉันชอบแบบแรงๆ เร็วๆ มีเท่าไหร่ใส่ให้จมคันเร่งจะเป็นปัญหากับคุณมั้ยคะ คุณภาคิน”

น้ำเสียงหวานกระซิบยั่วเย้าเร้าอารมณ์อย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

ภาคินยิ้มกว้างก่อนจะส่ายหน้า ชายหนุ่มพารถออกจากบริเวณนั้นทันที ค่ำคืนแห่งการฉลองของเขาไม่ได้เลวร้ายเลย หลังเครื่องดื่มร้อนๆ ยังมีสาวสวยแรงระเบิดเปิดทางให้ได้ฉลองกันเสียอีก

ทันทีที่ถึงห้องพักอันเป็นโรงแรมสุดหรูที่ใกล้ที่สุด ร่างสองร่างต่างตรงเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียจนแยกไม่ออก ความต้องการอันแรงร้อนระเบิดออกมาเมื่อต่างคนต่างต้องการในสิ่งเดียวกัน สำหรับภาคินแล้วเขาไม่หวั่นและยังป้องกันตนเองเป็นอย่างดีด้วย ก่อนแสงแรกแห่งอาทิตย์จะมาเยือน นักแข่งหนุ่มสุดหล่อได้ลงสนามประลองรักไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนผิดหวัง นายภาคิน อัศวเรืองยศ แรงและเร็วเสมอ ทั่วทั้งห้องกว้างจึงมีเพียงเสียงครวญครางแห่งความสุขสมของทั้งสองฝ่ายที่ต่างคนต่างผลัดกันรุกและรับกระทั่งหมดแรงกันไป

ภาคินแต่งตัวช้าๆ สายตากวาดไปทั่วร่างนุ่มหากแต่ร้อนแรงเด็ดดวงที่กำลังหลับสบายด้วยสายตาว่างเปล่า เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลงพร้อมๆ กับความว่างเปล่าดังเช่นทุกครั้ง ชายหนุ่มไม่เคยค้างกับสาวคนไหน เพราะทุกความสัมพันธ์มันเป็นเพียงการปลดปล่อยความกระหายอยากอันเป็นส่วนประกอบของชีวิตเท่านั้น

ร่างสูงใช้บริการรถของโรงแรมให้ไปส่งที่พักของเขาทันทีหลังจากลงมาจากห้องนั้น เพื่อจะกลับไปพักผ่อนร่างกายอันเหนื่อยล้ามาทั้งวันและทั้งคืน

ภาคิไนยทรุดลงนั่งกับเก้าอี้หนาตัวใหญ่ เอกสารในมือร่วงลงกระจายบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาไม่อยากเชื่อ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน หากรายงานในมือเขานั้นไม่เคยผิดพลาด ผู้ตรวจสอบของเขาไว้ใจได้เสมอ แม้ครั้งนี้ชายหนุ่มเฝ้าภาวนาในใจเหลือเกินว่าให้มันเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาทีเถิด

ดาราวดีเป็นคนรักของเขา เธอจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน นี่สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ ชายหนุ่มหวนนึกถึงวันแรกที่หญิงสาวเหยียบย่างเข้ามาทำงานที่บริษัทของเขา ความสวยน่ารักและความมีน้ำใจของเธอเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดให้ใครๆ ต่างก็ให้ความสนใจ สุดท้ายเธอกลับยอมเปิดใจให้เขา ภาคิไนยนึกถึงท่าทีเหนียมอาย แก้มสาวที่ระเรื่อแดงในวันที่เขาจูบเธอครั้งแรก เธองดงาม อ่อนหวาน ไม่มีเรื่องเสื่อมเสียใดให้ด่างพร้อย เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่แสนจะน่ารักน่าปรารถนาเท่านั้น แล้วที่อยู่ในมือของเขานี่มันเรื่องบ้าหรือว่าตลกฝืดห่าเหวอะไร

รูปถ่ายหลายสิบใบ ถ่ายทุกมุมของคู่พบปะในร้านอาหารแห่งหนึ่งนอกเมือง ใบหน้าของทั้งสองนั้นชัดเจนหราอยู่ในภาพ ฝ่ายชายคือเจ้าหน้าที่บริษัทของฝ่ายตรงข้ามขณะที่ฝ่ายหญิงคือเธอ ดาราวดีคนรักของเขาเอง ดวงหน้ายามที่เจ้าตัวยิ้มแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีทั้งความมั่นใจและความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม พอๆ กับที่บอกได้ว่าด้วยใบหน้าแบบนี้เธอสามารถผลักใครลงนรกได้โดยไม่มีคำว่ารีรอเลยทีเดียว

ความผิดหวังวิ่งเข้าจู่โจมหัวใจแกร่งให้อ่อนแอได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอทำกับเขาอย่างเลือดเย็นทั้งที่อีกไม่กี่วันงานแต่งงานระหว่างเขาและเธอกำลังจะเกิดขึ้น

เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสารบนโต๊ะ พร้อมกับส่งเสียงอนุญาตเบาๆ ตาคมมองนิ่งที่ประตูอย่างรอคอย

ดาราวดีพาตัวเองเข้ามา หญิงสาวส่งยิ้มหวานมาก่อนเป็นอันดับแรก ทั้งที่หัวใจเธอกำลังแห้งผาก เธอรู้ดีแก่ใจทีเดียวว่าเขาตามตัวเธอด่วนเพราะเรื่องอะไร และมันถึงเวลาแล้วที่เรื่องทั้งหมดจะจบสิ้นกันสักที

“นั่งสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

ภาคิไนยไม่ได้ละสายตาจากดวงหน้างดงามเลยแม้แต่น้อย ตาคมสบกับดวงตาคู่หวานภายใต้ท่าทีนิ่งสงบและรอคอยอย่างประเมินสถานการณ์ มือคร้ามสะอาดเลื่อนเอกสารที่วางเกลื่อนบนโต๊ะเข้าไปตรงหน้าหญิงสาว