ตอน 2
“อ๊ะ” เค-วอลลิส ยื่นช้อนไปใกล้มดแดง ที่นั่งอยู่กับพื้นข้างโต๊ะที่วางขันโตก ไม่ใช่ว่าไม่มีเก้าอี้ แต่มดแดงบอกว่านั่งบนเก้าอี้เธอไม่ถนัดเพราะโต๊ะกลางค่อนข้างต่ำ เค-วอลลิส จึงให้เธอไปเอาเบาะรองนั่งในห้องพักเขามารองนั่งแทน เพราะแม้พื้นจะสะอาดแต่ก็เป็นไม้ นั่งไม่สบายเท่าไหร่
“คุณเคทำอะไรเหรอคะ?” มดแดงเอ่ยถาม เมื่อช้อนที่ตักน้ำพริกอ่องถูกยื่นมาใกล้ปากเธอ
“ฉันกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง จึงอยากให้เธอเช็คให้ก่อนว่ามันไม่เผ็ดจริงๆ ฉันเห็นว่ามันสีแดงมันเข้มๆ”
“แต่มดแดงชอบกินเผ็ดนะคะ น้ำพริกอ่อง ปกติก็เผ็ดน้อยอยู่แล้ว สีแดงๆนั้นน่าจะมาจากมะเขือเทศมากกว่าค่ะ”
“เธอกินก่อน” เค-วอลลิส ยืนยัน และยื่นช้อนเข้าไปใกล้มากขึ้น มดแดงเหมือนจะขัดเขาไม่ได้ จึงยอมในที่สุด เธอค่อยๆอ้าปาก รับการทดสอบความเผ็ดของน้ำพริกอ่อง
มดแดงส่ายหน้าไปมา บอกเขาด้วยร่างกายว่าไม่เผ็ด เค-วอลลิส จึงกินน้ำพริกอ่อง และต่อจากนั้น ทุกเมนูในขันโตก เค-วอลลิส จะป้อนให้กับมดแดงได้กินก่อนทุกรายการ เขาถึงจะยอมกินอย่างอื่นต่อ และบางอย่างมันบอกคุณสมบัติของมันอยู่แล้วว่าไม่เผ็ดเลยสักนิด แต่มดแดงยังต้องกินทุกอย่างที่คุณเคบังคับป้อนให้กับเธอ ข้าวเหนียวกับแตงกวา มันไม่มีพริกนะคะ มดแดงให้เหตุผลตอนที่ เค-วอลลิส ป้อนสองอย่างนี้ให้เธอ “ใช่มันไม่มีพริก แต่มดแดงต้องล้างปากเพื่อกินอย่างอื่นที่มีพริกเป็นส่วนประกอบในการปรุง ว่าความเผ็ดมันอยู่ในระดับที่เหมาะสมมั้ย...” เหตุผลที่ทำให้มดแดงต้องกินข้างเหนียวกับแตงกวา
“น้ำพริกอ่อง มดแดงทานไปแล้วนะคะ” มดแดงแปลกใจที่เมนูเดิมถูกยื่นมาที่ปากของเธออีกครั้ง
“ฉันอยากรู้ว่า ถ้าจะกินน้ำพริกเป็นคำที่สอง มันจะเผ็ดมากขึ้นกว่าเดิมมั้ย” มดแดงอ้าปากรับเมนูน้ำพริกอ่องรีเทิร์นอีกครั้ง และอีกครั้งอีกหลายๆรายการ เมนูขันโตกก็ผ่านไปด้วยดี มดแดงอิ่มแปร้ไปโดยปริยายกับหน้าที่องครักษ์พิทักษ์ฮ่องเต้
“คุณเค ทานอิ่มมั้ยคะ” มดแดงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ไม่ค่อยอิ่ม”
!!!!
“ฉันล้อเล่น” เค-วอลลิส ยิ้มขำออกมา เมื่อเห็นใบหน้าที่ตกใจของมดแดง
เฮ้ยยยย มดแดงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ล้อเล่นซะตกใจเลย” มดแดงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ร่างบางขยับเพื่อจัดเก็บภาชนะตรงหน้าออกไป และเอาถาดผลไม้มาวางแทน กับกาแฟดำอุ่นๆ ตามคำขอของเขา
“อยู่เป็นเพื่อนคุยกับฉันที่นี่ได้มั้ย” เค-วอลลิส เอ่ยออกมาเมื่อมดแดงกำลังจะแยกตัวไป เมื่อยังไม่ถึงเวลาห้าโมงครึ่งที่นัดไว้
“อยู่มันก็อยู่ได้ค่ะ แต่มดแดงคุยไม่เก่งกับภาษาต่างประเทศ...ฮิ ฮิ” มดแดงบอกอย่างออกตัวย้ำเรื่องภาษาอังกฤษให้กับเจ้าของภาษาได้ฟังอีกครั้ง
“เธอใจดีกับแขกที่มาพักแบบนี้เสมอเหรอ?”
“ใจดี?” มดแดงไม่เข้าใจ
“ฉันหมายถึงว่า มาอยู่เป็นเพื่อนกับแขกที่มาพัก” มดแดงหัวเราะออกมาพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ไม่เลยสักนิด เหตุผลแรก คือ มดแดงพึ่งจะมาช่วยป้าจริงๆจังๆ เมื่อไม่นานนี้เองค่ะ ก่อนหน้านี้มดแดงต้องเรียนหนังสือ เหตุผลข้อที่สอง ไม่เยอะนักที่จะมีแขกมาพังตามลำพังแบบคุณเค ในช่วงเวลาที่มดแดงมาทำงานอย่างเต็มตัวแบบนี้”
“สรุปคือฉันเป็นคนแรกที่ได้รับเกียรตินั้น”
“ฮา ฮา ฮา ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าเป็นเกียรติหรือเป็นกรรม” เค-วอลลิส เผยรอยยิ้มมากขึ้น อย่างสบายใจ
“ช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ย ว่าฉันต้องทำอย่างไรดี ถึงให้ฉันเป็นคนแรกและคนสุดท้ายของเธอ...มดแดง” แววตาของเค-วอลลิส เปลี่ยนไป คำพูดสื่อความหมายที่แฝงมากกว่าที่ได้ยิน ซึ่งเค-วอลลิส เองก็ไม่มั่นใจนักว่ามดแดงจะเข้าใจมั้ย เพราะดวงตากลมไม่ฉายแววอะไรออกมาให้เขาได้อ่านความรู้สึกของเธอเลยสักนิด
“คงไม่มีแขกที่ยอมจ่ายให้กับเด็กบ้านๆ อย่างมดแดงนำเที่ยวอีกหรอกคะ” มดแดงตอบออกไปแบบไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งในคำถามนั้นของเค-วอลลิส เลยสักนิด
เค-วอลลิส จ้องมอเตอร์ไซค์ที่จอดสนิทตรงหน้าเขา และเปลี่ยนทิศทางสายตาไปสบประสานกับคนขี่ ที่พยักหน้าเรียกให้เขาขึ้นซ้อนด้านหลัง
“เกาะมดแดงแน่นๆได้เลย ให้คุณแข็งแรง ตัวใหญ่แค่ไหน แต่ถ้าตกมอเตอร์ไซค์ไป ก็เจ็บได้เหมือนกัน” มดแดงย้ำบอกอย่างไร้เดียงสา เมื่อผู้โดยสารขึ้นคร่อมซ้อนหลังตามความต้องการของเธอแล้ว
“แน่นพอมั้ย?” เค-วอลลิส ที่โน้มแขนโอบเอวขอดร่างบอบบางของมดแดงไว้อย่างตั้งใจเงอะๆงะๆ การแสดงของ เค-วอลลิส ออกมาดีจนคนที่ถูกกอดไว้ไม่ตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด
มดแดงเคลื่อนรถไปตามเส้นทาง จุดหมายปลายทาง ถนนคนเดินท่าแพ ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง มดแดงมองหาที่จอดยานยนตร์ของตน
ตอน 3
“เดี๋ยวก่อน คือ ครั้งแรกของฉันเลย ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยนะ...จะไปไหน? ต้องมีมดแดงด้วย” มดแดงเข้าใจว่า คุณเคพึ่งเคยนั่งมอเตอร์ไซค์ แต่ความหมายในคำพูดของ เค-วอลลิส เขาหมายถึงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กับมดแดง เขาจึงต้องการถ่ายภาพคู่กับมดแดงในแบบนี้ แบบที่มดแดงอยู่ในอ้อมแขนเขาขณะที่เขาซ้อนมอเตอร์ไซค์ด้านหลังเธอ เค-วอลลิส จึงดึงมดแดงที่กำลังจะขยับออกจากรถมอไซค์ให้กลับเข้ามาในอ้อมแขนของเขา
เค-วอลลิส แนบแผ่นอกภายใต้อาภรณ์กับแผ่นหลังของมดแดงอย่างตั้งใจ และความตั้งใจนั้น ทำให้แก้มสาวแดงจนทำให้ภาพที่ถูกบันทึกในโทรศัพท์ของเค-วอลลิส ถูกใจเจ้าของอย่างมาก เมื่อการถ่ายภาพสิ้นสุดลง มดแดงจึงได้รับอิสระในที่สุด แต่นั้นก็ทำให้มดแดงรู้สึกว่าขาของเธออ่อนแรงอย่างหาเหตุผลไม่ได้
“นำไปได้แล้ว” เค-วอลลิส พูดยิ้มๆ เมื่อมดแดงยังยืนนิ่ง
มดแดงเงยหน้ามองคุณเค แต่แล้วเมื่อดวงตาสบประสานกัน มดแดงกลับหลบสายตานั้นฉับพลัน ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจว่า จะหลบและเขินอายเขาทำไม
ถนนคนเดินท่าแพ ผู้คนยังคับคั่งไม่เปลี่ยนแปลง สถานที่แห่งนี้ไม่แปลกที่จะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากมาย แต่ เค-วอลลิส กลับเป็นที่ดึงดูดความสนใจของทั้งเหล่าพ่อค้าแม่ค้ารวมถึงคนเยือนสถานที่แห่งนี้ แม้เขาจะอยู่ในเสื้อผ้าสบายๆกางเกงขายาวสีเข้มกับเสื้อยืดแบบสบายๆพร้อมกับสวมรองเท้าแตะธรรมดา แต่ก็ดึงดูดสายตาของเหล่าสาวๆให้เหลียวมองตามหลังจนแทบล้มทั้งยืน
มดแดงเงยหน้ามอง เค-วอลลิส และอดไม่ได้ที่จะเริ่มพิจารณาลูกค้าของโฮมสเตย์ เมื่อเธอไม่ใช่คนไร้ความรู้สึกแบบ เค-วอลลิส ที่ไม่รู้สึกรู้สากับสภาพแวดล้อม รอบข้างเลย
รุปร่างสูงสง่าตามสัญชาติ ผิวสีน้ำผึ้งดุดัน บุคคลิคดูองอาจ มดแดงที่เริ่มพิจารณา เค-วอลลิส เธอชักอยากรู้แล้วสิว่า เขาทำอาชีพอะไร เพราะบุคคลิคแบบเขาเดาไม่ออกเลย แต่ถ้าหากเขามีผู้ติดตามเป็นชายชุดดำสักสิบคน เธอจะฟันธงไปเลยว่า เจ้าพ่อมาเฟีย อะไรประมาณนี้ เพราะใบหน้าเขารกครึ้มไปด้วยเคราหนวดที่มองแล้วเย้ายวนใจสาวๆสิ้นดี ตอนแรกเธอไม่ได้มีความคิดแบบนี้สักนิด ก็เป็นลูกค้านี่น่า...
Grrrr Grrrr ท่ามกลางบนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของ เค-วอลลิส ก็ดังขึ้นมา เค-วอลลิส ส่งสัญญาณให้มดแดงรู้ว่าเขาต้องรับสายนี้
“เคลย์ตัน” เสียงทักทายตอบกลับของคุณเค ทำให้มดแดง ชี้บอกให้คุณเค เห็นว่า เธอจะไปรอตรงโน้น ซึ่ง เค-วอลลิส พยักหน้ารับทราบ โดยไม่คิดอะไร...
“น้องชาย...เธอเป็นใคร พึ่งรู้ว่าชอบแบบนี้” เคลย์ตันเข้าประเด็น เมื่อเห็นภาพคู่ที่น้องชายส่งเข้าระบบแช็ทกลุ่มเฉพาะสามพี่น้องตระกูลชอว์น
“ฉันก็สนใจ อยากรู้เช่นกัน” อีกเสียงของพี่ชายคนโต ดังแทรกเข้ามา การประชุมสายระหว่างพี่น้อง ยามที่ต้องอยู่ห่างไกลกันนั้นเอง ‘เควิ้น’
“ชื่อ มดแดง ไกด์พิเศษของผม”
“พิเศษ!!!!” เคลย์ตัน ย้ำคำเฉพาะ เพราะไม่เคยได้ยินว่า เค-วอลลิส จะใช้คำนี้กับผู้หญิงคนไหนอีกเลย นับตั้งแต่เธอคนนั้นที่เลิกรากันไปได้สองปีแล้ว
“แล้วจะเอากลับไปด้วยมั้ย?” เควิ้น ถามในสิ่งที่ทั้งสามรู้ดีอยู่แล้ว ว่า ถ้าผู้ชายตระกูลชอว์นต้องตาต้องใจผู้หญิงคนไหน ก็จะทำทุกวิถีทางให้ได้มา เพื่อครอบครองจับจองเป็นเจ้าของ
“หาวิธีอยู่” เค-วอลลิส พูดตอบกลับไป สายตาหลี่ลงทันที เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่บอกว่าจะไปรอตรงโน้น ไอ้เด็กหนุ่มคนนั้น มันอะไรว๊ะ!!!! “...แค่นี้ก่อน เด็กกำลังจะนอกลู่นอกทาง” เค-วอลลิส พูดจบตัดสายทันที
มดแดงที่เข้ามาช่วยเพื่อนปิ้งหมู พร้อมช่วยขายอย่างรู้งาน บาสกับเธอรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม สนิทสนมกันแบบเพื่อนที่คบกันมานาน ซึ่งจริงๆแล้ว ฐานะทางบ้านของบาส ไม่ได้ขัดสนอะไรเลย แต่ด้วยนิสัยของบาสที่ไม่ชอบเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ทุกวันอาทิตย์บาสจะมาขายหมูปิ้งนมสด บาสบอกว่าทำแบบขำๆ แต่ก็ได้เงินมีกำไรไม่น้อยในแต่ละทุกอาทิตย์ที่บาสมาตั้งร้านขาย แต่บาสคงทำแบบนี้ได้อีกไม่นาน เพราะบาสต้องไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพมหานครอีกไม่นานนี้
“อ๊ะ…” บาสยื่นหมูปิ้งไปจ่อปากเพื่อตั้งใจจะป้อนมดแดง ที่กำลังวุ่นวายในการผลิกไม้หมูปิ้งบนเตา เป็นจังหวะที่ เค-วอลลิส มองมาทางนี้เช่นกัน และกรามแกร่งขบกัดทันที เมื่อมดแดงยื่นหน้าไปงับหมูปิ้งไม้นั้น ฝีเท้าเร่งเดินหน้าไปยังหน้าร้านหมูปิ้งอย่างไม่รีรอ มดแดงและบาสหันกลับมาหน้าร้านเมื่อคิดว่าเป็นลูกค้า
“งานมาแล้ว...มดแดงไปก่อนนะ” มดแดงพูดเป็นภาษาไทยกับบาส เมื่อเห็นว่า เค-วอลลิส มาตาม เพราะสีหน้าเขาสื่อได้แบบนั้นตามความเข้าใจของมดแดง บาสพยักหน้าและก้มหยิบขวดน้ำส้มเย็นๆในกระติกยื่นส่งให้มดแดง ก่อนกล่าวลา
คุณอาจชอบ
