ตอน 3
ราวยี่สิบนาทีต่อมาอาหารถูกนำมาเสริฟ์ เซย์ชะงักเพียงเมื่อสบสายตากันดวงตาแสนเศร้าแต่หวานฉ่ำ ใบหน้าเรียวสวย ริมฝีปากบางอมชมพู จมูกโด่งรับกับใบหน้า องค์ประกอบทุกอย่างดูงดงามราวกับภาพวาด แต่แววตากลับเศร้าจนรู้สึกประหลาด เธอวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
กลิ่นกายสาวปะทะจมูกเลือดในกายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเดือดพล่านขึ้นมา หัวใจเต้นหนักอย่างไม่มีสาเหตุ เซย์ชะงักแปลกใจตนเองดึงสติกลับมาเมื่อนึกถึงหน้าที่ เขากำลังทำอะไร มาทำอะไรอยู่ในเวลานี้พยายามเตือนตัวเอง พนักงานสาวสวยหันหลังคิดเดินกลับ
“เดี๋ยวก่อนครับ” ชายหนุ่มเรียกไว้ หญิงสาวหันมองสีหน้ามึนงงคิดว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
“มีอะไรให้รับใช้คะ คุณลูกค้า...” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมา เซย์ขบกรามข่มใจตน
“คุณชื่อไอหรือเปล่า?”
ไอรินทร์ชะงักจ้องมองลูกค้าด้วยความไม่เข้าใจ รู้จักชื่อเธอได้อย่างไร เธอไม่ใช่พนักงานของที่นี่เพียงแต่มาช่วยงานบิดาเท่านั้นเอง
“เอ่อ... ฉันชื่อไอค่ะ”
คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันที มองสำรวจทั่วเรือนร่าง ไม่แปลกหากเธอคนนี้จะขายบริการทางเพศเพราะหน้าตาสะสวยน่าจะหาเงินได้มาก น่าเสียดายหากเธอพร้อมเขาเองก็อยากจะรับมาไว้ข้างกายเลี้ยงดูอย่างดี แต่กลับเลือกทางเดินที่ทำให้เขารู้สึกเดือดขึ้นมา
“ผมอยากได้ตุ๊กตาไหมพรม” บอกจุดประสงค์ทันที
ไอรินทร์จ้องมองดวงตาเบิกกว้างรอยยิ้มเริ่มระบายออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอถักตุ๊กตาไหมพรมขายเพื่อหารายได้ให้ตนเอง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีลูกค้ามาถามหา
“ต้องการกี่ตัวคะ ฉันถักได้ตามออเดอร์เลยค่ะ ต้องการลักษณะท่าทางยังไงได้หมดค่ะ!” น้ำเสียงตื่นเต้น
เซย์ขบกรามแน่นพยายามระงับอารมณ์เอาไว้ ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะขายบริการหน้าระรื่นได้ถึงเพียงนี้
“ผมต้องการทุกท่าเลยครับ จะขายเท่าไหร่ก็ว่ามา!” กัดฟันพูดออกมา
“แต่มันแพงมากนะคะ คุณจะไหวเหรอคะ” ไอรินทร์ย้อนถาม ดีใจอยู่หรอกจะได้เงินพิเศษมากขนาดนี้ แต่ถ้าซื้อทุกลักษณะท่าทางก็หลายยูโรอยู่
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีเงินมากพอจะจ่ายให้คุณแบบไม่อั้น!”
หญิงสาวจ้องมองเขาไม่อยากเชื่อตนเองจะโชคดีเช่นนี้ มาทำงานช่วยพ่อวันแรกกลับได้ลูกค้าตุ๊กตาไหมพรม
“ขอบคุณมากนะคะ แล้วคุณต้องการวันไหนคะ” สอบถามต่อ
“คุณสะดวกวันไหนล่ะครับ”
“สามวันได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ”
“แล้ว... จะมารับที่นี่หรือว่าให้ไปส่งที่บ้านคะ” น้ำเสียงตื่นเต้น
“ไปส่งที่คอนโดผมก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันขอเบอร์โทคุณไว้ก่อนนะคะ เวลาไปพบที่คอนโดจะได้ติดต่อบอกคุณก่อน” หญิงสาวรีบหยิบปากกาเพื่อเตรียมจด
ซากินั่งเงียบเมื่อเห็นบทสนทนาเหลือบมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยนึกสังเวช เสียดายเธอไม่น่ามาทำอาชีพนี้เลย เจ้านายดูท่าจะโกรธมากคงไม่มีวันปล่อยไว้แน่
เซย์จดดึงกระดาษจากมือไอรินทร์แล้วจดเบอร์โทรศัพท์ตนเองให้ไว้ เธอรับมาระบายยิ้มด้วยความยินดี
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ” ไอรินทร์บอกก่อนหันหลังก้าวออกจากโต๊ะลูกค้า
ซากิมองสีหน้าเจ้านายแล้วถอนใจหนักออกมา อาหารตรงหน้าแทบไม่ได้แตะต้องเลยเซย์ลุกยืนสาวเท้าออกจากร้านด้วยความหงุดหงิด จังหวะนั้นพนักงานเสริฟ์คนแรกกำลังฉุดรั้งเพื่อนมาที่โต๊ะแต่กลับไม่เห็นใครแล้ว
“อ้าว ไหนล่ะคนที่ต้องการพบฉันนะนิเซีย!” ซานดร้าถามเสียงแข็ง
“ก็เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าอยากพบเธอน่ะ แล้วหายไปไหนแล้ว” สีหน้างุนงง
“ดูสิอาหารแทบไม่ได้แตะ แสดงว่าไปแล้วแหละ! น่าโมโหจริงๆ นึกว่าจะได้ลูกค้า” ต่อว่าเพื่อน
“ขอโทษก็แล้วกัน ใครจะนึกว่าลูกค้าจะแกล้งเล่นล่ะ” ซานดร้าตวัดสายตามองเพื่อนแล้วหันหลังเดินเข้าหลังร้านด้วยความหงุดหงิด
ร่างสูงหยุดยืนหน้าพาราไดซ์ ซากิก้าวยืนขนาบด้านข้างเหลือบมองเจ้านาย
“จะเอายังไงต่อครับ”
“น่าเสียดาย...” มีเพียงคำพูดนี้ที่เขาจะบอกออกมาได้ พนักงานชื่อไอคนนั้นถูกใจเขามากเหลือเกิน
“เสียดายอะไรครับ” ซากิย้อนถามสีหน้างุนงง
เซย์หันมองลูกน้องเหนื่อยหน่ายกับเรื่องผู้หญิงของหมอนี่ไม่เคยเห็นควงสาวไหน ทั้งที่หน้าตาก็ดี ถอนใจอีกครั้งแล้วเปิดประตูขึ้นรถแทน ซากิรีบติดตามเจ้านายทันที
ตุ๊กตาไหมพรมถูกถักขึ้นอย่างประณีต และทุกครั้งคนทำมักจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความยินดี เตโม่มองบุตรสาวด้วยความสนใจ เห็นถักตุ๊กตาอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ทำอะไรลูกไอ” เอ่ยถามแล้วนั่งลงข้างๆ
“กำลังถักตุ๊กตาค่ะพ่อ”
“อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยสั่งอีกแล้วเหรอ”
“อ๋อ เปล่าค่ะ ลูกค้าที่ร้านอาหารสั่ง” ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ แต่คนเป็นพ่อกลับชะงักหน้าถอดสี
“หมายความว่ายังไงลูกไอ ลูกค้าที่ร้านเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
เตโม่ใช้ความคิดมันแปลกมาก ไม่น่าเป็นไปได้ที่ลูกค้าจะรู้ว่าบุตรสาวถักตุ๊กตาไหมพรม อีกอย่างเขารู้ดีหากลูกค้าเรียกหาตุ๊กตาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร
“ไอ! ลูกขายไม่ได้นะ!” คนเป็นพ่อร้องห้ามทันที
ไอรินทร์จ้องมองบิดาด้วยความไม่เข้าใจ ขายไม่ได้เพราะอะไรไม่เข้าใจ เงินจำนวนมากขนาดนี้จะยอมปล่อยง่ายๆ ได้ยังไง
“ทำไมคะพ่อ หนูขายตุ๊กตาไหมพรมประจำอยู่แล้ว อีกอย่างลูกค้ารายนี้ก็สั่งเยอะ เงินมากขนาดนี้หนูจะปฏิเสธได้ยังไง!”
สุดที่คนเป็นพ่อจะสรรหาคำพูดมา มันแปลกเกินไป ลูกสาวเขาไม่ใช้ผู้หญิงแบบนั้น คงมีการเข้าใจผิดกันเป็นแน่
“ไอพ่อคิดว่าคงมีการเข้าใจผิดกัน ลูกบอกยกเลิกไปได้ไหม” รู้สึกหวั่นขึ้นมา
“ไม่เอาหรอกค่ะพ่อ พ่อเป็นอะไรไปคะ” ไอรินทร์มองบิดาสีหน้างุนงง
หรือมันจะไม่มีอะไรจริงๆ เขากังวลเรื่องนี้มากไปหรือเปล่า หันมองบุตรสาวเห็นแววตาสงสัยหากทำแย้งต่ออาจมีพิรุธได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจลูกเถอะ” ตัดบทแล้วสาวเท้าเข้าห้องนอน ไอรินทร์สับสนเห็นท่าทางบิดาทำให้รู้สึกสงสัย พ่อต้องมีเรื่องอะไรที่ปิดบังเธอแน่นอน
คุณอาจชอบ
