ตอน 3
@ มหาวิทยาลัย BB ตึกบริหารฯ
“รินทร์ !!! รินทร์ !! แกฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฉันเรียกแกนานแล้วนะ เหม่ออะไรนักหนา ไหวไหมเนี่ยแก” สายป่านเขย่าแขนเรียวของเพื่อนสาวเบาๆ ทำให้ร่างสวยถึงกับสะดุ้ง หลุดจากภวังค์
“ห๊ะ..อะ อะไรแก อยู่ใกล้แค่นี้ทำไมต้องตะโกนด้วยล่ะ ตกใจหมดเลย”ร่างบางทำหน้ายู่ใส่เพื่อน ปากกระจับสีชมพูอ่อนคว่ำลง แสดงอาการงอนน้อยๆ อย่างน่ารัก จนเพื่อนสาวของเธออดขำระคนเอ็นดูไม่ได้
“ฉันเห็นแกเหม่อแบบนี้บ่อยๆ แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปรึกษากันได้นะ ฉันยินดีช่วย เราเพื่อนกันนะรินทร์” สายป่านเอ่ยเสียงหวานคล้ายจะปลอบประโลมร่างบางอยู่กรายๆ ดวงตาคมมองหน้าเรียวสวยของเพื่อนด้วยแววตาที่เป็นห่วงอย่างมาก
ตั้งแต่พ่อของมาลารินทร์จากไป นางวิมาลาที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว กลับยิ่งป่วยหนักขึ้น ต้องเข้าออกโรงพยาบาลและพบหมอเดือนละสองครั้งเพื่อรักษาและทานยาอย่างต่อเนื่อง เพราะจากร่างกายของนางอ่อนแอลงมาก ทำอะไรก็เหนื่อย หายใจไม่เต็มอิ่ม คลื่นไส้เวียนหัวอยู่บ่อยครั้ง ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะนางยังทำใจไม่ได้กับการจากไปอย่างกะทันหันของสามีคู่ทุกข์คู่ยาก
“ตั้งแต่พ่อเสียไป แม่ก็ตรอมใจ ข้าวปลาก็ไม่อยากจะกิน เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ฉันกับปริณต้องคอยดูกันตลอด ละสายตาไม่ได้เลย” ร่างบางเอ่ยเสียงหวานปนเศร้า
“สายป่าน...เอ่อ.. ฉัน..ฉันว่า ฉันคงต้องดร็อปเรียนไว้ก่อน แล้วหางานทำแล้วแหละแก ” ปากกระจับจิ้มลิ้มเม้มเป็นเส้นตรง น้ำตารื้นคลอสองหน่วยตากลมโตของเธอ
“อ้าว !!! ทำไมล่ะรินทร์ แกมีปัญหาอะไร ฉันพอจะช่วยแกได้ไหม” สายป่านเอ่ยถามเพื่อนเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยคาดคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
“ป่าน...ตอนพ่อเสีย ถึงฉันจะได้เงินมาก้อนหนึ่งรวมกับเงินเก็บที่ครอบครัวเรามีก็พอจะอยู่ได้ระยะหนึ่ง แต่มันก็เริ่มจะร่อยหรอลงมากแล้ว เพราะต้องใช้กินอยู่ ใช้รักษาแม่ เพราะแม่ต้องไปหาหมอ รับยาทุกเดือน เดือนละ 2 ครั้ง ไหนปริณจะต้องเรียนหนังสืออีก ปีหน้าเขาก็จะต้องเข้ามหาลัย ถ้าฉันไม่ออกมาหางานทำ แล้วทุกคนจะอยู่กันยังงัย”
เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยปรับทุกข์กับเพื่อนสนิท ชีวิตเธอ นอกจากพ่อกับแม่ และปริณผู้เป็นน้องชาย ก็มีแต่สายป่านเท่านั้น ที่เป็นเพื่อนที่รักและหวังดีกับเธออย่างจริงใจเสมอมา สำหรับมาลารินทร์ สายป่านไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เธอคือคนในครอบครัวคนหนึ่ง
“แล้วแกจะไปทำงานอะไรอ่ะรินทร์ เรายังเรียนมหาลัยไม่จบเลย ดูๆแล้วแกคงต้องใช้เงินต่อเดือนเยอะเหมือนกันนะ ไหนจะต้องรักษาแม่อีก จะหางานอะไรที่จะได้เงินเดือนมากพอ มันจะมีเหรอวะแก” สายป่านขมวดคิ้วเป็นปมอย่างครุ่นคิด นึกหาทางช่วยเหลือเพื่อน
“เห้อออออ ... ” มาลารินทร์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า เพราะสิ่งที่เพื่อนสาวพูดออกมาคือสิ่งเดียวกันกับที่เธอเองก็คิดมาตลอดเหมือนกัน แต่ก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี
“เฮ้ยยย...!! ฉันนึกออกแล้ว สวย ๆ แบบแกไปเป็นพริตตี้มั้ยล่ะ รับรองได้เงินดีแน่ๆ แกสวยกว่าฉันตั้งเยอะนะรินทร์ ถ้าแกสนใจฉันจะพาไปแนะนำตัวกับพี่ปุ๊กกี้ ให้เขาช่วยหางานให้ ” สายป่านยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง
“เอ่อ..ตะ แต่... มันจะดีเหรอแก ฉันไม่เคยทำงานแบบนี้เลยสักครั้ง แล้วฉันจะทำได้เหรอ ถ้าเจอคนเยอะๆ จะทำยังงัยอ่ะ ตื่นเต้นแย่เลย แล้วฉันจะโดนลวนลามมั้ยอ่ะแก ทำงานอื่นไม่ได้เหรอ.. คือ เอ่อ..ฉันไม่กล้าอ่ะ ” หน้าเรียวสวยก้มหน้างุดอย่างประหม่า ปากกระจับสีชมพูอ่อนขบเม้มเข้าหากัน
“แกทำได้แน่นอน เชื่อมือฉันสิ ฉันจะเป็นคนเทรนให้แกเอง ขอให้แกมั่นใจในตัวเองก็พอ ฉันจะอัพโหลดโปรแกรม พริตตี้เงินล้านใส่สมองแกให้ครบถ้วนกระบวนการภายในสามวันเจ็ดวันเลยทีเดียวเชียว” สายป่านกล่าว แววตาเปล่งประกายด้วยความมาดมั่น
@บ้านพี่ปุ๊กกี้
“สวัสดีค่ะพี่ปุ๊กกี้ สายป่านพามาลารินทร์มาหา ตามที่คุยกันไว้แล้วค่ะ” เพื่อนสาวในตาคมกล่าวกับพี่ปุ๊กกี้ สาวสองแสนสวย มาลารินทร์ยกมือสวัสดีพี่ปุ๊กกี้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีค่ะลู้กกกก ..โอ้ววว สวยมาก สูงโปร่ง ผิวเนียนละเอียด ขาวใสออร่าอย่างกับกินหลอดนีออนเป็นอาหาร หน้ารูปไข่ คิ้วโก่ง ปากกระจับจิ้มลิ้ม ตากลม ผมหยักศก อกเอวสะโพก เป๊ะปังอลังเว่อร์เริศที่สุดนี่ ขนาดยังไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไรเลยนะเนี่ย” สาวสองคนสวยร่ายยาว พร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะ แสดงอาการถูกอกถูกใจในความงามของร่างบางเป็นอย่างมาก
“สวยเพอร์เฟคขนาดนี้ ถ้ารับงานเอ็นฯ ล่ะก็นะ พี่เลือกแบบดีๆ VIP ; VVIP ให้น้องได้เลย สบายๆ เดือนนึงรับเงินเหนาะๆ หลักแสนแน่นอน แต่ทำไมถึงเลือกทำพริตตี้ล่ะคะ เสียดายของแย่เลย” ปุ๊กกี้แสดงสีหน้าเสียดายแบบปิดไม่มิด ตั้งแต่เธอดูแลงานให้เด็ก ๆ มานาน ยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหน สวยครบจบกระบวนการอย่างมาลารินทร์มาก่อนเลย
“รินทร์ยังไม่เคยทำงานสายนี้มาก่อนเลยค่ะพี่ปุ๊กกี้ เจ้าตัวเขาอยากลองทำพริตตี้น่ะค่ะ ยังงัยป่านขอให้พี่ช่วยดูงานดี ๆ ให้รินทร์หน่อยนะคะ เอ็นดูเพื่อนหนูหน่อยนะคะพี่ปุ๊กกี้คนงาม” สาวน้อยในตาคม เอ่ยหยอกเย้าพร้อมสวมกอดสาวสองใจดี พร้อมกับฝากฝังเพื่อนรักกับพี่ปุ๊กกี้อย่างเสร็จสรรพ
“ได้เลยค่ะคุณน้อง รับรองไม่ต้องเป็นห่วง” สาวสองแสนสวยกอดตอบสายป่าน และยกยิ้มอย่างคนใจดี
กว่ามาลารินทร์จะกลับมาถึงบ้านก็ค่ำแล้ว ปริณรายงานว่า เขาได้ดูแลนางวิมาลาอย่างดี อาบน้ำ ให้ทานข้าว ทานยา และพาขึ้นห้องนอน จนผู้เป็นมารดาหลับไปเป็นที่เรียบร้อย .เธอจึงขึ้นห้องอาบน้ำอาบท่า สวมชุดนอนลายลูกกวาดสีหวาน มายืนรับลมอยู่ที่ชานระเบียงหน้าห้องนอน
ใบหน้าเรียวใสแหงนขึ้นบนฟ้า ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองดวงดาวพราวระยิบ ปากกระจับสีชมพูอ่อนขยับเอื้อนเอ่ยออกมาเบา ๆ
“พ่อคะ..พ่ออยู่บนนั้นใช่ไหมคะ พ่อได้ยินรินทร์ไหม? ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ รินทร์จะดูแลแม่กับน้องแทนพ่อเอง รินทร์จะเป็นเสาหลักของครอบครัวแทนพ่อเองค่ะ”
Write Talk: อุ้ย..น้องจะไปเป็นพริตตี้แล้วอะตะเอ๊ง พระเอกใกล้จะเจอกับนางเองละนะ บอกใบ้ให้ว่าสนุกแน่นวล อย่าลืมติดตามกันนะคะ
คุณอาจชอบ
