ดวงใจแค้นแสนรัก

พรธีราเกิดมาไม่เคยเจอใครดึงสายคาดให้แบบนี้ หญิงสาวออกอาการตะลึงไปเล็กน้อย ปลายจมูกเขาเฉียดหน้าเธอไปแค่ไม่กี่นิ้ว ทำให้ต้องนั่งตัวแข็งทื่อหลังชิดเบาะให้มากที่สุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ จากตัวเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เธอคิดมากไปหรือเปล่า ทำไมการคาดเข็มขัดนิรภัยของเขาถึงได้ใช้เวลานานเป็นพิเศษ แถมหน้าเขาก็ใกล้หน้าเธอจนเกินเหตุ

กริ๊ก

“เสร็จแล้วครับ” เขาบอกก่อนขยับกลับไปนั่งตัวตรงหลังพวงมาลัยเหมือนเดิม

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อครู่นี้เรียกว่าแทบจะกลั้นลมหายใจกันเลยทีเดียว พรธีราค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นเขาหันไปสนใจการขับรถ

“ผมขอโทษอีกครั้งนะครับคุณพรธีรา เรื่องที่ขับรถชนท้ายรถคุณ ทำให้คุณต้องเสียเวลาแบบนี้ด้วย ผมนี่มันแย่จริง ๆ เลย” คนขับหันมาบอกด้วยสีหน้าของคนรู้สึกผิดจริง ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณนวิน มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ”

“ครับมันเป็นอุบัติเหตุ” ‘ซะเมื่อไหร่’ นวินอมยิ้มนิด ๆ หน้ามองตรงไปที่ถนน ส่วนมือประคองพวงมาลัยให้มั่น ในใจคิดไปต่าง ๆ นานาว่าจะเริ่มต้นแก้แค้นตรงไหนดี

ระหว่างที่พรธีราหันไปมองด้านข้างของถนน เขาก็แอบยื่นมือไปทำบางอย่างตรงหน้า หญิงสาวเองก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น สักหนึ่งเขาเห็นคนด้านข้างยกมือขึ้นกอดอกเอาไว้แน่น ๆ

“คุณพรธีราหนาวเหรอครับ”

“นิดหน่อยค่ะ” พรธีราหันมาตอบเขาเหมือนคนเกรงใจ

“พอดีผมอยู่เมืองนอกมานานชินกับอากาศเย็น ๆ น่ะครับ ด้านหลังผมมีเสื้อคลุมอยู่นะครับเอามาคลุมก่อนได้” คนพูดผินหน้าไปเบาะหลังที่มีสูทของเขาแขวนอยู่

‘ใจดีจริงพ่อคุณหรี่แอร์ก็จบไหม’ พรธีรายิ้มให้เขาบาง ๆ ไม่กล้าพูดตรง ๆ ออกไป

“หยิบมาสวมเลยก็ได้ครับ ผมซักเรียบร้อยแล้ว” เขายังเอ่ยต่อพร้อมกับรอยยิ้มแสนอบอุ่น

คนเห็นถึงกับหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว พรธีราไม่เคยพบเจอใคร ที่มองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อนเลย เขามองเหมือนจะดึงเธอเข้าไปอยู่ในดวงตาของเขาได้ ช่างมีพลังดึงดูดร้ายแรงเหลือเกิน

“เอ่อ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบเสื้อสูทของเขามาคลุมตัวเองไว้ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายเตะจมูกเธอเข้าอย่างจัง เขาบอกซักแล้วแต่เขาคงไม่ได้บอกว่าเขาสวมแล้วเหมือนกัน ความรู้สึกกระดากอายเล่นงานเข้าอย่างจัง พวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

นวินเห็นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ แค่เอาสูทเขาไปคลุมตัวยังหน้าแดงขนาดนี้ อ่อนต่อโลกหรือยังไงกัน แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจีบง่ายน่าดู

“มีงานสำคัญที่นั่นเหรอครับ” เขาถามทั้งที่สายตายังจดจ้องบนท้องถนนตรงหน้า

“คะ เอ่อค่ะ” พรธีรากำลังต่อสู้กับกลิ่นน้ำหอมจากสูทของเขา ทำให้รู้สึกมึนงงกับคำถามของเขาอยู่

“เป็นอะไรครับทำหน้าแปลก ๆ เสื้อผมเหม็นเหรอครับ ผมซักแล้วนะ” นวินหันมาทำหน้ายุ่งใส่หญิงสาว

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรเสื้อคุณนวินอุ่นดีค่ะ”

“อุ่นก็ดีครับ”

ฟู่ เสียงลมถูกเป่าออกจากปากของพรธีราเบา ๆ หญิงสาวรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวต่อสายตาของเขา ยิ่งสูทตัวนี้คลุมตัวอยู่แบบนี้รู้สึกเหมือนถูกเขาโอบกอดอยู่ก็ไม่ปาน จะถอดวางไว้ที่เดิมก็เกรงใจเจ้าของที่เอาแต่มองมาอยู่เป็นระยะ หญิงสาวเม้มปากเข้าออกค่อย ๆ หันหน้าออกไปด้านข้างมองผู้คนที่สัญจรไปมาแทน

รถแล่นมาจอดหน้าประตูทางเข้าโรงแรม พรธีราก็นำสูทของเขากลับไปแขวนไว้ที่เดิม

“เอาติดตัวไปด้วยก็ได้นะครับเผื่อข้างในโรงแรมอากาศหนาว” นวินบอกด้วยความหวังดี แววตาประกายระยับส่งยิ้มหวาน ๆ ให้หญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

“ครับ เรื่องรถเดี๋ยวผมติดต่อไปอีกทีนะครับ”

“ได้ค่ะ”

กระจกรถเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะปิดหมดบาน คนขับก็ส่งรอยยิ้มนัยน์ตาเยิ้ม และขยิบตาข้างหนึ่งให้คนพรธีรา จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ

“เฮ้อ” หญิงสาวเกือบจะหายใจไม่ออกกับการกระทำของเขาเมื่อครู่นี้ การอยู่กับผู้ชายคนนี้สองต่อสองในรถทำให้รู้สึกอึดอัดไปหมด เขาดูดีมีเสน่ห์มากมีมากจนน่ากลัว

พรธีรารีบเดินตรงเข้าไปในห้องโถงชั้นสามของโรงแรม ซึ่งมีพี่ชายของเธอยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว

“มาช้านะน้องเอย” พัสวีถอนหายใจใส่น้องสาวดัง ๆ

“รถเอยถูกเสยท้ายค่ะพี่เอื้อ”

“แล้วน้องเอยเป็นไรมากไหม ไหนพี่ขอดูหน่อย” พัสวีจับน้องสาวหมุนตัวไปมาราวตุ๊กตาไขลาน

“พี่เอื้อคะพอได้แล้วเอยอายคนอื่นเขานะคะ ตัวเอยไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ส่วนรถก็ไฟท้ายแตกขับมาไม่ได้เลยจอดเอาไว้บนถนน เรียกประกันไปดูแล้วค่ะ” หญิงสาวรีบบอกก่อนที่เธอจะเวียนหัวจากการถูกพี่ชายหมุนตัวไปมาไม่ยอมหยุด

“แล้วน้องเอยมายังไงล่ะนี่”

“คนขับชนเขาพามาส่งค่ะ”

“คนขับชนพามาส่งรู้จักกันรึก็เปล่า ทำไมไว้ใจขึ้นรถเขามาง่าย ๆ แบบนี้ล่ะน้องเอย มันอันตรายมากรู้ไหม” พัสวีเอ็ดน้องสาวเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง

“เขาไม่ได้อันตรายขนาดค่ะ เอยโตแล้วนะคะพี่เอื้อดูคนออกอยู่ค่ะอย่าทำเหมือนเอยเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ สิคะ”

“โตมากเลยนี่” พัสวีจิ้มแก้มน้องสาวเบา ๆ ไม่ว่าจะโตแค่ไหนพรธีราก็เหมือนเด็กสาวตัวน้อย ๆ ที่เขาคอยถักเปียให้ไปโรงเรียนอยู่ไม่เคยเปลี่ยน

“ว่าแต่งานเริ่มรึยังคะเนี่ย”

“เพิ่งจะเริ่มเองโน่นพิธีกรขึ้นเวทีแล้ว ไปเราไปหาโต๊ะนั่งกันดีกว่า”

“ค่ะ”

สองพี่น้องพากันเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ทางผู้จัดงานเตรียมไว้ให้ สักพักหนึ่งก็มีหญิงสาวแสนสวยมานั่งร่วมโต๊ะกับทั้งคู่ด้วย

“สวัสดีค่ะน้องเอย”

“สวัสดีค่ะพี่ฝ้าย” พรธีรายกมือขึ้นไหว้คนรักของพี่ชายอย่างเป็นกันเอง วันนี้กานต์สินีมาในชุดเดรสสีหวานสุดหรู รวบผมขึ้นสูงดูสวยสมวัย เหมาะสมกับพี่ชายของเธอเป็นอย่างมาก

“ขอนั่งร่วมโต๊ะด้วยคนนะคะน้องเอย พี่มาตัวแทนคุณพ่อค่ะ” กานต์สินีบอกแล้วทรุดตัวลงนั่งด้านข้างกับคนรัก ซึ่งพัสวีเลื่อนเก้าอี้ออกรอเธออยู่ก่อนหน้าแล้ว

“พี่ฝ้ายแต่งตัวสวยแบบนี้แปลว่ามีไปต่อกันหลังงานเลิกใช่ไหมคะ”

“รู้ทันนะคะน้องเอย”

สองสาวหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข โดยหารู้ไม่ว่ามีชายหนุ่มอีกคน กำลังยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงทางเข้างาน นวินสืบไม่ยากว่างานแบบไหนที่พรธีราจะมาที่โรงแรมแห่งนี้ เขาขับรถขึ้นมาจอดชั้นที่มีงานเลย แค่จะแวะมาดูว่าหญิงสาวทำงานเป็นไงบ้าง ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าเป็นของแถม

‘ไอ้เอื้อฝ้ายมีความสุขกันจริงนะ’

เขากัดฟันกรอดกำหมัดจนแน่น ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป ในใจพร้อมจะปะทุออกมาเป็นเสี่ยง ๆ จากความแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

นวินก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของตนเอง เขาสตาร์ตเครื่องเปิดแอร์แต่ยังไม่ออกตัว เอื้อมมือไปหยิบสูทตัวที่พรธีราใช้คลุมตัวก่อนหน้า เขาจงใจเปิดแอร์ให้เย็นกว่าปกติเอง เพื่อที่จะได้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษมัดใจหญิงสาว อะไรดลใจให้เขายกสูทตัวเองขึ้นดม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาวยังติดอยู่บนเสื้อของเขา ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมของเขาเอง ชายหนุ่มยกเสื้อขึ้นใกล้จมูก กดสูดกลิ่นจากเสื้อตัวเองเข้าเต็มปอด ก่อนจะโยนไว้ที่เดิม แล้วหมุนพวงมาลัยออกจากลานจอดรถไป

นวิน อมรศิริวัฒน์ ทายาทเจ้าของธุรกิจน้ำดื่มและผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูปส่งออกรายใหญ่ของประเทศ จบการศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ และได้ฝึกงานอยู่ที่นั่นจนอายุได้สามสิบสองปี เขาถึงได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย เพราะทางบ้านพร้อมแล้วที่จะยกธุรกิจของครอบครัวให้เขาได้ดูแลต่อ

“ผมยังไม่อยากทำงานเลยครับคุณพ่อคุณแม่ ขอพักผ่อนก่อนสักเดือนสองเดือนได้ไหมครับ” นวินต่อรองกับบุพการีทั้งสองท่าน หลังถูกรบเร้าให้เข้าสำนักงานใหญ่ในทันที ที่กลับถึงบ้านได้เพียงแค่อาทิตย์เดียว

“นั่นสิคะคุณกรฉันว่าลูกก็ดูแลบริษัทเราที่โน่นมาหลายปีแล้วเหมือนกัน กลับมาแบบนี้ให้ได้พักผ่อนไปก่อนก็ดีเหมือนกันนะคะ จะได้ไม่เครียดมากจนเกินไป” นางจินตภาเข้าข้างลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนเอง

“คุณก็ตามใจลูกจริง ๆ เลยนะคุณสร้อย” นายภากรหันไปค้อนภรรยาเล็กน้อย

“อ้าวก็ลูกเรานี่คะไม่ให้ตามใจลูกแล้วจะไปตามใจใคร มีอยู่คนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบแบบนี้”

“อย่าเพิ่งทะเลาะกันครับคุณพ่อคุณแม่ ว่าแต่คอนโดที่อยู่แถวสุขุมวิทของผมยังอยู่ไหมครับ” คนเป็นลูกรีบห้ามทัพก่อนเรื่องจะเลยเถิดไปกว่านี้

“ยังอยู่สิทำไมเหรอกันต์จะไปอยู่ที่นั่นแล้วเหรอ ไม่นอนบ้านกับแม่แล้วเหรอลูก” นางจินตนาถามลูกชายด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“เอ่อ คือว่าผม”

“คุณสร้อยคุณนี่ไม่รู้อะไรเลย ลูกเราเป็นผู้ชายนะคุณ” เสียงตะกุกตะกักของคนเป็นลูก ทำให้นายภากรจำต้องเอ่ยออกมาแทน ด้วยเข้าใจในเจตนารมณ์ของลูกชายเป็นอย่างดี

“แม่ล่ะไม่ชอบเลยนะกันต์แบบนี้” ส่วนเป็นคนแม่ได้แต่มองค้อนสองพ่อลูกอย่างเคือง ๆ

“โธ่คุณแม่ครับผมไม่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ ให้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลหรอกครับ”

“แล้วเมื่อไหร่จะเจอคนที่ใช่เสียทีล่ะกันต์ แม่ก็อยากได้ลูกสะใภ้อยากอุ้มหลานแล้วนะ”

“ไม่รู้สิครับก็คนมันไม่ใช่ คุณแม่จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ คุณพ่อช่วยผมด้วยครับ” นวินหันไปหาบิดาซึ่งท่านก็เอาแต่ส่ายหน้าไม่ยอมช่วย

“ไม่ต้องมาพูดดีเลยกันต์ แม่ขอนะทำอะไรก็เอาที่เขาเต็มใจจริง ๆ ไม่ใช่ไปหลอกเขามานะ” คนเป็นแม่พูดดักคอลูกชายไว้ก่อน ส่วนคนเป็นลูกได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา

“ครับคุณแม่ งั้นผมขอตัวขึ้นบ้านก่อนนะครับ” ก่อนจะถูกทั้งคู่ซักไซ้มากไปกว่านี้ นวินก็ชิงขอตัวขึ้นห้องนอนเสียก่อน

“ทีนี้ล่ะรีบหนีเลยนะ ไปอยากไปไหนก็ไป” นางจินตภาโบกมือไล่กลาย ๆ

นวินได้ทีก็รีบเดินขึ้นบันไดบ้านไป เข้าห้องนอนได้ก็ตรงไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่มแรง ๆ ปิดเปลือกตาลงแล้วใช้ความคิดในบางเรื่องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู ลองกดโทรออกไปหาใครบางคน

“สวัสดีค่ะ” ปลายสายทักทายเสียงหวาน

“สวัสดีครับคุณพรธีราจำผมได้ไหมครับ”

“คะ” อีกฝ่ายยังคงงง ๆ กับคนโทรมา

“ผมนวินที่ขับรถชนรถคุณไงครับ แล้วก็ยังไปส่งคุณที่โรงแรมบีด้วยจำได้ไหมครับ เราแลกเบอร์โทรกันไว้ด้วย” เขาเกรงว่าหญิงสาวจะนึกไม่ออก เลยรีบบอกเสียงเร็วปรื๋อ

“คุณนวินนั่นเอง ประกันแจ้งเรื่องซ่อมมาแล้วเหรอคะ”

“ครับผมจะโทรมาบอกว่าผมให้คนเอารถคุณไปซ่อมเรียบร้อยแล้วนะครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ ความจริงไม่ต้องโทรมาบอกตอนนี้ก็ได้นะคะ มันมืดแล้วเอยเกรงใจค่ะ”

“หืม คุณแทนตัวเองว่าเอยเหรอครับน่ารักจัง”

“เอ่อ ขอโทษค่ะพอดีติดปาก”

“แต่ผมชอบนะครับ ต่อไปแทนตัวเองแบบนี้นะครับ ว่าไปแล้วผมก็อายุมากกว่าคุณหลายปีเลยนะครับ ให้เดาคุณคงเพิ่งยี่สิบใช่ไหมครับ” เขาหยอดปลายสายเสียงนุ่มชวนฟัง

“ยี่สิบสองค่ะ”

“นั่นปะไรครับ ผมแก่กว่าคุณตั้งสิบปีเลยนะครับ”

“สิบปีเลยเหรอคะ เท่าพี่ชายเอยเลยค่ะ แต่คุณดูยังหนุ่มแบบเหมือนวัยรุ่นอยู่เลย” พรธีราพูดตามความรู้สึกของตัวเองจริง ๆ เขาดูหนุ่มกว่าอายุมาก

“ผมจะถือว่าเป็นคำชมนะครับน้องเอย”

พรธีราอึ้งไปหลังได้ยิน น้องเอยมีแค่คนสนิทเท่านั้นที่เรียกเธอ ทำไมนวินถึงได้เรียกเธอแบบนี้ได้

“เอ่อ คือชื่อนั้น”

“คุณพรธีราเป็นน้องผมสิบปีนะครับ ผมเรียกน้องเอยนี่เหมาะสมที่สุดแล้วครับ” นวินเอ่ยคล้ายตัดสินใจเองเสร็จสรรพ ใจจริงเขาชอบคำว่าน้องเอยมากเป็นพิเศษ เพราะพัสวีเรียกชื่อนี้ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากปกติ จะดูหวงแหนและเต็มไปด้วยความรัก

“อ๋อค่ะ” หญิงสาวจำต้องยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ผมโทรมารบกวนน้องเอยหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาเหมือนคนกำลังอมยิ้มอยู่บนหน้า แววตาคงยิ้มไปด้วยแน่ ๆ หญิงสาวได้ยินแล้วพลอยรู้สึกอบอุ่นตามไปด้วย

“ไม่รบกวนค่ะ เอยเพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดีกำลังจะเป่าผมคุณก็โทรเข้ามาก่อน”

“ไม่เอาสิครับไม่เรียกคุณดูห่างเหินกันจัง เรียกพี่กันต์ได้ไหมครับ” เขาพูดเหมือนอ้อน

“พี่กันต์เหรอคะ” พรธีรารู้สึกว่าเขาจะรุกหนักจนเกินไป

“แบบนั้นแหละครับถูกแล้ว ผมฟังแล้วรู้สึกดีจัง”

“ได้ค่ะพี่กันต์งั้นถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เอยขอเป่าผมต่อนะคะ” สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับคนปากหวานอย่างเขา ก่อนจะรีบตัดบทเกรงว่าจะยาวไปกว่านี้ อย่างไรเสียเขาคือคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ จะยอมสนิทสนมด้วยง่าย ๆ ก็เร็วเกินไป

“ครับฝันดีนะครับน้องเอย”

พรธีราหน้าแดงระเรื่อขึ้นหลังวางสาย ก่อนจะพวงแก้มร้อนเห่อตามมา นี่เธอกำลังจะถูกหนุ่มหล่อคนนี้ตามจีบอยู่เหรอ แค่คิดหัวใจก็เต้นแรงขึ้นตามความรู้สึก ก่อนจะรีบสะบัดศีรษะเพื่อไล่ความสับสนนี้ออกไป

“ไม่ใช่หรอก ๆ”