คำมั่นเขา หายนะเธอ

ข่าวเรื่องรางวัลสถาปัตยกรรมยอดเยี่ยมแห่งปีระเบิดไปทั่วโลกออนไลน์

พิมดาว สถาปนิกโนเนม กลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืน

บทละครช่างสมบูรณ์แบบ: ภรรยาม่ายผู้โศกเศร้า ได้รับการสนับสนุนจากน้องเขยผู้ใจดี เจ้าพ่อแห่งวงการอสังหาฯ กลับมาผงาดได้อย่างงดงาม

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดจากการแจ้งเตือน

ทุกพาดหัวข่าวมีแต่เรื่องของพิมดาว

ทุกบทความมีคำพูดชื่นชมจากคเชนทร์เกี่ยวกับ “ศักยภาพที่ยังไม่ถูกค้นพบ” ของเธอ

ฉันไม่สนใจมันทั้งหมดและเริ่มเก็บของ

ฉันเคลื่อนไหวอย่างมีเป้าหมายเดียว ดึงเสื้อผ้าออกจากตู้ พับใส่กระเป๋าเดินทาง

นี่คือเรื่องจริง ฉันกำลังจะไป

คเชนทร์เดินเข้ามา ผมของเขายังเปียกหมาดๆ จากการอาบน้ำ

เขาเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอยู่และขมวดคิ้ว

“คุณกำลังทำอะไร”

“เก็บของในตู้ค่ะ” ฉันตอบโดยไม่มองหน้าเขา

เขาดูผ่อนคลายลง ความโล่งใจวูบผ่านใบหน้า “ดี งั้นฟังนะ วันนี้พิมต้องไปปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกที่งานเปิดตัวสกายวิว ทาวเวอร์ ผมอยากให้คุณไปกับเธอ”

สกายวิวเป็นโปรเจกต์ของฉัน ฉันออกแบบมันตั้งแต่ต้นจนจบ

“คุณจะให้ฉันทำอะไรนะคะ”

“เธอประหม่า” เขาพูด น้ำเสียงเปลี่ยนจากโล่งใจเป็นออกคำสั่ง “ในฐานะสถาปนิกรุ่นพี่ คุณควรจะสนับสนุนน้องใหม่”

ฉันหัวเราะ เสียงแหลมไร้ความขบขัน “สนับสนุนเธอเหรอ? คุณจะให้ฉันไปยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นตอนที่เธอรับหน้าเอาผลงานของฉันไปเป็นของตัวเองน่ะเหรอ?”

ใบหน้าของเขาแข็งกระด้าง “อย่าทำตัวใจแคบสิคีตา เธอเป็นน้องสะใภ้ผม มันเป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องช่วย”

“เหมือนกับที่เป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องจูบน้องสะใภ้บนโซฟาของเราเมื่อคืนนี้เหรอคะ?”

ใบหน้าของเขามืดครึ้ม “เราเมา มันเป็นความผิดพลาด”

“แล้วการให้รางวัลของฉันกับเธอล่ะ เป็นความผิดพลาดด้วยไหม?”

“คุณต้องเรียนรู้ที่จะเป็นเหมือนพิมบ้าง” เขาตวาด “เธออ่อนหวานและเข้าใจอะไรง่าย เธอไม่เคยทำให้เรื่องมันยาก”

ทันใดนั้น พิมดาวก็ปรากฏตัวที่ประตู ดูราวกับนางฟ้าในชุดเดรสสีขาว “พี่คีตา พร้อมหรือยังคะ? พี่เคนบอกว่าพี่จะไปกับพิมวันนี้!”

เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาเป็นประกายแห่งชัยชนะ

เธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

“ฉันไม่พลาดงานนี้เพื่อโลกทั้งใบหรอก” ฉันพูด เสียงเต็มไปด้วยการประชดประชัน

การไปดูหน้างานคือฝันร้าย

พิมดาวเกาะแขนฉัน ทำทีเป็นว่าเราเป็นเพื่อนรักกันต่อหน้ากล้อง

“พี่คีตาเป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้พิมเลยค่ะ” เธอพูดอย่างกระตือรือร้นกับนักข่าว “พิมได้เรียนรู้อะไรจากพี่เขาเยอะมาก”

ฉันได้แต่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ฝืนและเจ็บปวด

ไฮไลต์ของงานคือการเดินข้ามสะพานเหล็กชั่วคราวที่เชื่อมระหว่างสองส่วนของตึก สูงจากพื้นหลายร้อยฟุต

เราทุกคนถูกเกี่ยวเข้ากับสายรัดนิรภัย

“พิมไปก่อนนะคะ!” พิมดาวพูดอย่างร่าเริง ก้าวขึ้นไปบนสะพานก่อนฉัน

เธอคือหายนะ

เธอโยกเยกและสะดุด การแสร้งทำเป็นกลัวของเธอทำให้สะพานสั่นไหว

หลายครั้งที่แขนที่แกว่งไปมาของเธอเกือบทำให้ฉันเสียหลัก

“พิม ระวังหน่อย” ฉันเตือน เสียงเข้ม

เธอมองกลับมา ยิ้มเยาะ “ไม่ต้องห่วงค่ะ พิมไม่เป็นไร!”

แล้วเธอก็ “สะดุด”

ร่างของเธอเซถลา และขณะที่เธอล้มลง มือของเธอก็ยื่นออกไปคว้าสายรัดนิรภัยของฉัน

แรงกระชากอย่างกะทันหันและรุนแรงทำให้คลิปบนสายรัดของฉันหัก

เวลาเชื่องช้าลง

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังร่วงหล่น ลมพัดผ่านหู

ฉันกระแทกเข้ากับตาข่ายนิรภัยด้านล่างดังตุ้บ

แรงกระแทกส่งคลื่นความเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่พร่ามัว ฉันเห็นคเชนทร์วิ่งขึ้นมาบนสะพาน

เขาวิ่งผ่านฉันไป

เขารีบวิ่งไปหาพิมดาว ซึ่งตอนนี้ “หมดสติ” อยู่บนสะพาน

เขารวบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล

“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!” เขาคำรามใส่ผู้จัดการไซต์งาน “นี่คือวิธีที่คุณดูแลความปลอดภัยเหรอ!”

ทีมงานรีบวิ่งเข้ามา ขอโทษขอโพยกันยกใหญ่

พิมดาวขยับตัวในอ้อมแขนของเขา ครวญคราง “พิมกลัวจังเลยค่ะพี่เคน”

ฉันนอนอยู่บนตาข่าย ขยับตัวไม่ได้ ทุกครั้งที่หายใจคือความทรมาน

ไม่มีใครมองมาที่ฉัน

เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมาทางฉัน

ในที่สุด เจ้าหน้าที่พยาบาลก็มาถึงตัวฉัน “คุณผู้หญิงครับ ได้ยินผมไหมครับ? เรากำลังเรียกรถพยาบาล อย่าขยับนะครับ”

สายตาของคเชนทร์เหลือบมามองฉันชั่วครู่ สีหน้าเย็นชาและรำคาญใจ ราวกับว่าการบาดเจ็บของฉันเป็นเรื่องน่ารำคาญ

ลลิน ผู้ช่วยของฉัน รีบวิ่งมาข้างๆ น้ำตานองหน้า “พี่คีตา! เป็นอะไรไหมคะ?” เธอหันไปทางพิมดาว “เธอทำแบบนี้โดยตั้งใจ!”

พิมดาวซบหน้ากับอกของคเชนทร์ “พิมไม่ได้...เขาผลักพิม...”

คเชนทร์ตวัดสายตาที่สามารถแช่แข็งไฟได้ไปที่ลลิน

“ระวังปากของเธอด้วย” เขาคำราม “คีตาควรจะระวังให้มากกว่านี้ ดูสิว่าเธอสร้างปัญหาอะไรไว้”

ความเจ็บปวดแล่นแปลบที่ซี่โครง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ

เขากำลังโทษฉัน

ฉันเงยหน้ามองโครงเหล็กของตึกที่ตั้งตระหง่านตัดกับท้องฟ้า ตึกของฉัน

และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลออกมาเป็นทางผ่านคราบสกปรกบนแก้ม