ตอน 3
โอ เอ็ม จี ผู้ชายคนนี้ตรรกะพังพินาศขนาดที่เกินเยียวยามาก ฉันยืนงงเต๊กกับสิ่งที่เขาบอก ฉันยังสงสัยว่าไอ้อาการที่เขาเป็นอยู่นั่นมันเกี่ยวกับน้ำหอมมหาเสน่ห์ที่ป้าอุตส่าห์เอามาให้รึเปล่า แต่สิ่งที่เขาแสดงออกมันก็อยู่ก้ำกึ่งระหว่างจะฆ่าฉันกับชอบฉันอ่ะ ฮือ ;_;
“เลิกเหรอคะ? คือว่า...” ฉันอึกอักกำลังจะปฏิเสธแต่แค่คนตัวสูงปรายสายตาดุลงมา คำตอบฉันก็เปลี่ยน “ค่ะ เลิกค่ะ จะเลิกเดี๋ยวนี้”
ฮือ น่ากลัวโคตร ;_; ถ้าฉันปฏิเสธเขาต้องฆ่าฉันแน่
“เชื่องดี” คนตัวสูงกระตุกยิ้มกริ่มแล้วยื่นมือมาหาฉันแล้วลูบหัวเหมือนหมาตัวนึง “เดี๋ยวฉันจะให้รางวัล” เสียงของเขาฟังดูมีเลศนัยมากจนฉันเผลอกลืนน้ำลายหลายอึกลงคอ เพราะฉันเกรงว่าไอ้รางวัลที่เขาพูดถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากได้
“เฮ้อ กูชวนมากระทืบคน เสือกได้แฟนกลับไปซะงั้น” เพื่อนของเขาถอนหายใจยาวๆ แล้วจ้องหน้าฉันเล็กน้อย ฉันสะดุ้งเพราะเพื่อนเขาก็หน้าตาโหดไม่แพ้กัน
“ยุ่งน่า กูมาด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว มันใช่ธุระกงการอะไรของกูมั้ย คู่อริกูก็ไม่ใช่”
“ก็กูบอกแล้วไงว่ากูเลี้ยงเหล้า แต่มึงไม่ได้ทำอะไร งั้นมึงก็อด”
“เออๆ กูไม่แดกก็ได้” หมอนั่นย่นคิ้วหงุดหงิดก่อนจะคลายสีหน้าแล้วหันมายิ้มกริ่มพลางมองฉันพร้อมกับเอ่ยประโยคประหลาดๆ ที่สั่นคลอนประสาทฉันมาก “ตอนนี้กูเจอของน่ากินมากกว่าเหล้าแล้ว”
ไม่ ไม่ เขาไม่ได้หมายถึงฉันหรอก
ฉันปาดเหงื่อที่ซึมบริเวณหน้าผาก พลางเบี่ยงสายตาไปมองซ้าย... ไม่มีคน
มองขวา... ไม่มีใคร
แต่ถ้ามองตามสายตาคนตรงหน้า มันก็มีฉันไง!
ฮือๆๆๆๆๆ ไม่เอา อย่ามายุ่งกับฉันนะ จะดีลีทหมอนี่ออกจากชีวิตนี่ต้องไปขอน้ำมนตร์วัดไหนมาล้างคำสาปเนี่ย เขาส่งสายตามาราวกับว่าจะติดตามฉันไปทุกชาติยังไงยังงั้นเลย
“เออ นี่ วันนี้ฉันจะไปเล่นเกมที่บ้านไอ้ภาม เธอจะไปด้วยมั้ย?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาก่อนจะคว้าคอฉันเข้ามากอดจนหายใจแทบไม่ ฉันก็งงนะว่าเราสนิทกันขนาดจะมาแตะเนื้อต้องตัวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันก็ไม่กล้าขัดเขาเพราะเขาน่ากลัวมาก
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ วะ วันนี้ เอ่อ... วันนี้มีเรียนต่อค่ะ!”
“ไม่เป็นไร ฉันไปนั่งรอเธอได้”
มะ ไม่เป็นไร จะรอทำไม มาทางไหนไปทางนั้นเลยจ้า ฮือออออ
“เกรงใจน่ะค่ะ” ฉันพยายามบ่ายเบี่ยงแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อคนตัวสูงยิ้มร่าพร้อมนัยน์ตากดดัน ตัวฉันก็หดเล็กเท่ามดตะนอย
“ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเอง”
“แต่ว่า...”
“เฮ้ ฉันบอกว่ารอได้ก็คือรอได้ มันเข้าใจยากตรงไหนวะ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันรอ เธอก็ไม่ต้องไปเรียนแล้วไปบ้านไอ้ภามกับฉัน เลือกมาจะเอาอย่างไหน” ผู้ชายคนนั้นเริ่มปรี๊ดจนฉันสะดุ้ง ฉันสั่นหงึกๆ อยู่ในวงแขนของคนตัวสูง ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่าวันนี้จะรอดกลับบ้านรึเปล่า
“เอ่อ...” คำพูดมันติดอยู่ที่คอ ฉันอึกอักๆ หนักใจกับการบอกเขามาก ที่จริงแล้วฉันไม่มีเรียนอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันแค่ไม่อยากไปกับเขาไง ฮือ ;_; คนตัวสูงย่นคิ้วในตอนที่เราสบตากันก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนมือมาแตะริมฝีปากฉันเบาๆ
“แต่ถ้าเธอเลือกไม่ได้ ฉันจะเลือกให้เอง และฉันไม่รับประกันนะว่าที่ไหน”
“...”
“อาจจะเป็นโรงแรมแถวๆ นี้ก็ได้”
ไม่พูดเปล่า เขายังส่งสายตาพิฆาตมาที่ฉันจนขนลุกไปทั้งตัว ฉันกลัวจนสั่นหงึกๆ ฟันกระทบกันดังกึกจนแทบจะลงไปดิ้นอยู่ที่พื้น ฮือ แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยลูกแก้วด้วย กลัวแล้ว T^T
“ปะ ไปค่ะ.... เอ่อ ไปเล่นเกมค่ะ” ฉันตอบตามปฏิกิริยาเอาตัวรอดอัตโนมัติของตัวเอง ในสมองประมวลผลหาวิธีหนีแบบเต็มที่ ทว่าฉันก็คิดอะไรไม่ออก อยากจะวิ่งหนีแบบสุดชีวิตแต่ขาฉันก็ไม่ขยับเลยสักก้าว
“เออ ดี งั้นไปเลยดีกว่า” เขาเอ่ยและดึงแขนฉัน และเหมือนร่างกายของฉันต่อต้านโดยการที่ฉันฝืนเขาสุดแรงจนคนตัวสูงชะงักและปรายสายตาดุๆ มาให้หัวใจฉันหวาดผวาอีกครั้ง “นี่เธอจะเดินตามฉันไปดีๆ หรือจะให้ฉันชกเธอจนสลบแล้วแบกไปด้วย”
คุณอาจชอบ
