ตอน 3
ไม่มีค่ำคืนใดยั่งยืนนาน สุดท้ายแล้วพระอาทิตย์ก็จะยังขึ้นที่ทิศตะวันออกเหมือนทุกครั้งไป
วันนี้ก็ด้วย...
เมื่อคืนเธอไม่ได้หลับได้ด้วยขนมที่ซื้อมาเต็มไม้เต็มมือ มีเพียงนมหนึ่งกล่องกับประโยคทื่อๆ ที่ออกจากปากหนุ่มแว่นเท่านั้นที่กล่อมเธอเข้านอน
เพราะมันคงไม่มีประโยชน์หากเธอจะคิดมากหรือร้องไห้ฟูมฟายไปทั้งคืน อย่างไรเสียเวลาเช้าก็ต้องมาเยือนอยู่ดี สิ่งที่เธอทำได้ก็คือการนอนให้หลับเท่านั้น เพื่อที่จะได้มีแรงมาสู้กันใหม่ในวันนี้
กลิ่นกาแฟหอมๆ ลอยเข้าจมูก เธอสูดดมมันพลางหลับตาพริ้มราวกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศ ก่อนจะเปิดเปลือกตาอย่างเชื่องช้า ทอดสายตามองออกไปยังทิวทัศน์อันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาของเมืองหลวง ที่การอยู่ชั้นสี่สิบก็ทำให้มองเมืองได้กว้างขึ้น
สาวเจ้าระบายลมหายใจออกด้วยจังหวะเนิบนาบคล้ายทำสมาธิอยู่ก็ไม่ปาน
เหมือนเธอจะพร้อมสำหรับเรื่องห่าเหวในวงการอุบาทว์นี้ขึ้นมานิดหน่อย
ประมาณเจ็ดโมงครึ่งตรีนาถก็เตรียมตัวออกจากที่พักเพื่อไปยังสถานที่จัดงาน เธอยังคงแต่งตัวสบายๆ เพราะต้องไปแต่งต่อโดยช่างของทางผู้จัดอยู่แล้ว ก่อนออกจากห้องเธอเปิดมือถือหลังจากปิดมาหลายชั่วโมง พบว่าเปรมหทัยโทร. มาหลายสาย ทันทีที่เธอเปิดเครื่องอีกฝ่ายก็โทร. เข้ามาอย่างไม่รอช้า
(กว่าจะเปิดเครื่องได้นะ เจ๊แทบจะบุกไปที่คอนโดฯ เธออยู่แล้วยายตาว)
หล่อนยิ้มแหยพลางเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสะพาย ขาเรียวก้าวตรงไปยังประตูห้อง “เครียดๆ ค่ะ”
(ทำไม อย่าบอกว่านะว่าไปแอบอ่านแท็กมาน่ะ)
“นิดหน่อยค่ะ ก็มันอยากรู้ แต่ตาวไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรนะคะ”
(รู้ แล้วนั่นกำลังออกมาใช่ไหม)
“ค่ะ” ก่อนว่าเสียงเครียด “เจ๊เป็ด ตาวไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ ทำไมคุณมะไฟถึงเข้าใจว่าตาวเข้าหาแฟนเขา แต่ตาวไม่เคยทำ”
(เจ๊ก็อยากรู้เหมือนกัน แล้วไอ้เรื่องที่บอกว่าเธอเข้าหาตาเทียนผ่านเพื่อนนี่ไปเอามาจากไหน)
ประตูถูกเปิดออกพร้อมร่างระหงที่ก้าวไปนอกห้อง “ปกติตาวไม่ชอบสาบาน แต่ตาวสาบานจากฟ้าถึงดินว่าตาวไม่ได้ทำ ถ้าทำให้ตายในวันนี้วันพรุ่งยังได้”
(นี่ อย่าพูดแบบนั้นนะ)
“ทำไมล่ะเจ๊ ก็ตาวมั่นใจ อีกอย่างเดี๋ยวเจ๊เช็กโทรศัพท์ตาว-”
“พี่ตาว!”
ทว่าเสียงที่คุ้นหูกลับดังขึ้นจากทางด้านหลัง หล่อนเหลียวไปมองก็พบกับชื่นพธูที่เดินขนาบข้างมากับคู่หมั้นของเธอ เยื้องๆ กันมีสดายุและพ่อหนุ่มแว่น โดยทั้งสี่กำลังสืบเท้าตรงมาทางนี้
(เสียงใครน่ะ)
ตรีนาถส่งยิ้มให้รุ่นน้องคนสนิทก่อนหันมาสนใจที่จะคุยกับผู้จัดการส่วนตัวต่อ “น้องที่อยู่ห้องใกล้ๆ กัน เอาเป็นว่าตาวจะไม่ลบอะไรสักอย่างในมือถือ แล้วจะให้เจ๊ดูว่าตาวไม่ได้คุยกับคุณเทียนหรือเพื่อนเขาเลย ทั้งไอจี ไลน์ หรือแม้แต่เบอร์”
(ถึงเจ๊จะไว้ใจเธอแต่ก็ขอดูเพื่อความแน่ใจหน่อยแล้วกัน เธอก็รู้ว่าถ้าเจ๊ไม่รู้ว่าความจริงเป็นอะไรยังไง เจ๊จะจัดการไม่ได้ หรือถ้าเจ๊เดินหมากผิดพวกเราจะเกมกันทั้งคู่)
“ทราบค่ะ” ว่าพลางก้าวเท้าเข้ามาในลิฟต์ โดยที่อีกสี่ชีวิตก็ตามมาติดๆ “งั้นไว้เจอกันนะคะ”
หลังวางสายจากเปรมหทัยก็หันไปยิ้มให้กับบาริสต้าคนสวย โดยไม่ลืมยกมือไหว้ผู้ชายทั้งสามที่อายุมากกว่าตน “สวัสดีค่ะ”
ทั้งสามรับไหว้อย่างมีมารยาท
ชื่นพธูมีสีหน้าลำบากใจ มือบางเอื้อมมาจับมือนักร้องสาวไว้ “พี่ตาว พี่โอเคไหมคะ”
เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม “โอเคสิ สบายๆ”
แต่คู่สนทนากลับเบะปากคล้ายคนจะร้องไห้ “หนูเชื่อว่าพี่ไม่ได้ทำนะ”
“ขอบคุณนะชื่น”
ไตรทศทราบข่าวที่เกิดขึ้นแล้วเพราะทันทีที่ตื่นนอนยายตัวเล็กของเขาก็ไม่ยอมลุกไปอาบน้ำ เอาแต่นอนไถโทรศัพท์ ซึ่งเช้าวันนี้มีเรื่องเด่นประเด็นร้อนที่ปะทุเดือดปุดๆ ตั้งแต่เมื่อคืน และยิ่งเกิดกับคนใกล้ชิดชื่นพธูก็ยิ่งร้อนใจ จึงเล่าให้ไตรทศฟังทุกอย่าง แต่เธอไม่เชื่อคำกล่าวอ้างของแก๊งตัวมัมเลยสักอย่างเพราะมั่นใจว่าตรีนาถหาใช่คนเช่นนั้น
ด้านสดายุยังไม่ทราบข่าว ตื่นมาแต่งตัวอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน ออกมาเจอนักร้องสาวทั้งที่ปกติไม่ค่อยเจอกันเวลานี้ แล้วชื่นพธูก็พูดอะไรแปลกๆ กับเจ้าหล่อน เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามด้วยจะเสียมารยาท แต่ตรีนาถเป็นคนดัง เชื่อว่าเดี๋ยวเขาก็จะทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้
แต่กับคนที่เห็นว่าเมื่อคืนแม่นักร้องดาวรุ่งร้องไห้หนักแค่ไหนนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอเจอเรื่องอะไรมาและไม่ได้อยากรู้เรื่องของวงการบันเทิงด้วย เขาไม่เคยสนใจข่าวฉาวของคนดัง ไม่อยากรู้ว่าใครนอกใจใคร ใครมีชู้ ใครคบซ้อน ใครรักกับใครหรือใครเลิกกันแล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตเขาเลย
ชื่นพธูตั้งท่าจะพูดต่อ แต่เสียงเรียกเข้าจากมือถือเครื่องบางของตรีนาถขัดไว้เสียก่อน
ชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอคือเจ๊จีจี้ เป็นเหตุให้มือบางกำแน่น เธอไม่อยากคุยกับเจ้าแม่วงการข่าวบันเทิงในตอนนี้ แต่รู้ดีว่าหากเลี่ยงที่จะรับสาย ตอนเล่าข่าวนี้ในรายการอีกฝ่ายจะต้องหยิบมาโจมตีเธอแน่ๆ ถึงกระนั้นเธอก็ทำแค่ปิดเสียงแล้วหย่อนมือถือลงไปในกระเป๋า
ภายในกล่องโดยสารสี่เหลี่ยมไร้เสียงใด กระทั่งมาถึงชั้นที่หมายซึ่งเป็นลานจอดรถ ทั้งหมดจึงเดินออกไปด้านนอก
“พี่ตาวสู้ๆ นะคะ”
“ขอบคุณมากนะชื่น งั้นพี่ไปก่อนนะ ตาวไปนะคะ” ประโยคหลังหันไปบอกกับหนุ่มๆ ทั้งสาม โดยหนึ่งในสามนั้นเธอส่งยิ้มให้เขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ เธอก้าวผ่านค่ำคืนที่ยากลำบากมาได้เพราะคำปลอบโยนจากคนไม่สนิทอย่างเขาเลย แม้ว่าเช้าวันนี้จะได้รับเพียงสายตาเรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ก็ตาม ก่อนจะเดินเลี่ยงไปขึ้นรถตัวเอง
คล้อยหลังการไปของตรีนาถ สดายุก็โพล่งขึ้น
“มีเรื่องอะไรกันรึน้องชื่น”
สาวผมสั้นผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เมื่อคืนแก๊งมะไฟ มะไฟ เฟื่องนรีที่เป็นดาราน่ะ ออกมาพูดเรื่องมีผู้หญิงเข้าหาแฟนตัวเอง แล้วก็ใบ้ว่าเป็นนักร้อง ชาวเน็ตก็ขุดคุ้ยจนหวยมันไปลงที่พี่ตาว แต่หนูเชื่อว่าพี่ตาวไม่ได้ทำแบบนั้นหรอก”
“ทำไมถึงเชื่อ เพราะรู้จักกันอะนะ”
ใบหน้าหวานพยักขึ้นลง “เพราะพี่ตาวเป็นพี่ตาว ไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นได้หรอก”
ผู้ช่วยหนุ่มหรี่ตาแคบ “เราเชื่อใจคนอื่นมากเกินไปหรือเปล่าน่ะ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ”
ไหล่บางไหวเล็กน้อย “ก็หนูเชื่อจริงๆ หนูว่ายังไงคดีก็พลิก อีกอย่างผู้ชายคนนั้นไม่ใช่สเปกพี่ตาวด้วย”
ไตรทศว่าเสียงแผ่ว “วงใน”
“ก็จริงอ่า พี่ตาวเขาชอบไทป์หมาเด็กต่างหาก แต่เทียนอะไรนั่นเลขสามแล้ว พี่เขาไม่ชอบผู้ชายเลขสาม ไหนยังมีแฟนแล้วด้วย เป็นไปไม่ได้หรอก แล้วหมอนั่นนะก่อนจะมาคบกับมะไฟก็มีข่าวว่าชอบ DM ไปหาสาวๆ สวยๆ อยู่ตลอด หน้าหม้อสุดๆ ยังไงก็ไม่เชื่อหรอกว่าที่แก๊งนั้นเล่าจะเป็นเรื่องจริง หลักฐานก็ไม่ยักจะมี เชื่อเป็นตุเป็นตะไปได้ สมองไหลเป็นน้ำ”
“ใช่ โลกนี้ใครจะไปรู้ดีเท่าหนูชื่นของพี่”
ชื่นพธูเหลือบตามองคนรักนิ่งๆ “พูดให้ดี”
“พี่พูดไม่ดีตรงไหน”
“อย่ามาเล่นลิ้น พี่ชอบหลอกด่าอะ”
ก่อนหนุ่มสาวจะเดินฟัดกันไปที่เอสยูวีสีเทาเข้ม โดยส่วนมากฝ่ายชายจะโดนเล่นงานที่ชอบไปแหย่คุณบาริสต้า ในขณะที่สองหนุ่มโสดก็แยกไปยังเบนท์ลีย์ของท่านสส. เดี๋ยวนี้อัปสรากลับไปทำงานที่ชาเฮาส์แล้ว หน้าที่เลี้ยงลูกสาวนั้นคุณย่าอย่างคุณหญิงพิมพิมานอาสาเลี้ยงหลานด้วยความเต็มใจ และสดายุไม่จำเป็นต้องไปเฝ้าหรือคอยรับส่งเพราะเธอไปกับรถประจำตำแหน่งของสัตรา ที่มีเขมราฐเป็นสารถี
แต่คนที่อยากไปเฝ้าที่ชาเฮาส์เห็นจะเป็นตัวสส. เอง กับลูกชายอีกคนที่บ่นคิดถึงเมียทุกวัน สัตรายังชวนไตรทศไปหากาแฟดื่มที่ชาเฮาส์อยู่บ่อยๆ
หลังซีดานคันหรูเคลื่อนไปตามท้องถนนมุ่งหน้าสู่ที่ทำการพรรคเป็นไทย พลขับก็เอ่ยอย่างชวนคุย
“เมื่อคืนเฮียถึงคอนโดฯ กี่โมง”
“ตีหนึ่งมั้ง ไม่แน่ใจ”
เมื่อคืนสดายุชวนพี่ๆ คนอื่นไปดื่มเหล้าด้วยเป็นวันคืนวันเสาร์ แต่วสุไม่ไปเพราะอยู่กับเมีย ไตรทศก็ไม่ยอมไปแม้ว่าชื่นพธูจะอนุญาต ลิขิตกับอนันต์ก็ไม่ไป จึงมีเขา เขมราฐและคมชาญ เจ้าเก่าเจ้าเดิม เพิ่มเติมคือไมยราพที่อยากไปผ่อนคลาย แต่ดันไม่ยอมดีลสาวสักคน กลับเลือกที่จะนั่งรถกลับมานอนคนเดียวเสียอย่างนั้น
หนุ่มรุ่นน้องว่าต่อ “จะว่าไปพวกดาราชอบมีแต่ปัญหาแบบนี้เนอะเฮีย ไม่คนนั้นเป็นชู้คนนี้ คนนี้ก็ไปเป็นชู้คนโน้น คบซ้อนบ้าง นอกใจบ้าง บางคนมีโลกสองสามใบ มันก็ขยันสร้างโลกกันเนอะ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่อยากเชื่อว่าตาวจะทำแบบนั้น”
“ทำไม”
“ไม่รู้สิครับ อาจจะไม่สนิทใจเท่าที่พวกสาวๆ เขาสนิทกัน แต่ก็อย่างที่ชื่นว่า มันดูเป็นไปไม่ได้ว่าน้องเขาจะทำ”
“พูดเองว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ”
สารถีอ้าปากพะงาบเมื่อโดนสวนเช่นนั้น เขาจึงเถียงไม่ออก
ไมยราพหวนคิดไปถึงสายตาที่เธอใช้มองกัน มันเป็นสายตาของคนที่หมดอาลัยและสิ้นหวังเสียเต็มประดา เป็นสายตาของคนที่สูญเสียมากกว่าพรากสิ่งสำคัญจากคนอื่น “แต่เฮียก็คิดว่าน้องเขาไม่ได้ทำเหมือนกัน”
คุณอาจชอบ
